Znani pochowani

Lesław Roman Karol Adam

 

(1908 - 1979)

 

Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, prawnik, specjalista w dziedzinie prawa finansowego i podatkowego


Edward Adamczyk

 

(1921 - 1993)

 

ADAMCZYK Edward [6-7-21], urodzony 30.11.1921 r. w Dortmundzie. Polski lekkoatleta-wieloboista. Karierę sportową rozpoczynał w OSV Dortmund (1938). Zawodnik klubów: Odra Wrocław, Kolejarz Poznań, OWKS (Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy) Wrocław i Gwardia Warszawa. Olimpijczyk z Londynu (1948). Zwycięzca Światowych Igrzysk Studentów w 1949 (skok w dal), srebrny medalista w 1951 r. i 1954 r. (skok o tyczce), brązowy w 1947 r. (pchnięcie kulą). Czterokrotny laureat Plebiscytu Przeglądu Sportowego: 5. miejsce w 1948 r., 3. miejsce w 1949 r., 8. miejsce w 1951 r. i 8. miejsce w 1955 r. W rankingu Track and Field News za 1949 r. sklasyfikowany na 10. miejscu w skoku w dal, a w 1955 r. – na 10. miejscu w skoku o tyczce. Jedenastokrotny mistrz kraju. Tytuły mistrzowskie zdobywał w następujących konkurencjach: bieg na 110 m przez płotki (1947, 1949), skok w dal (1946, 1947, 1949-1951), skok o tyczce (1954), pięciobój lekkoatletyczny (1946) i dziesięciobój (1946, 1947). Był sześciokrotnym rekordzistą Polski (skok o tyczce – 4.43 m w 1955 r.; skok w dal – 7.44 m w 1949 r.). Rekordy życiowe: bieg 400 m – 51.2 s (1950), pływanie 110 m – 15.3 s (1948), skok w dal – 7.44 m (1949), skok o tyczce – 4.43 m (1955), skok wzwyż – 1.80 m (1948), trójskok – 12.64 m (1946), pchnięcie kulą – 14.80 m (1949), rzut dyskiem – 43.81 m (1950), pięciobój – 3636 (1950), dziesięciobój – 6907 (1950). Mąż rekordzistki Polski w skoku wzwyż – Danuty Ronczewskiej. W 1969 r. wyjechał do RFN. Zmarł 7.04.1993 r. w Heilbronn w Niemczech. (źródło: wikopedia)


Mieczysław Adamczyk

 

(1933 - 2017)

 

ADAMCZYK Mieczysław [6-9-15u], urodzony 2.12.1933 r. w Kluczkowicach w woj. lubelskim. Profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych. Syn Antoniego i Stefanii Smętek. W 1947 r. ukończył miejscową szkołę podstawową, a w 1951 r. liceum ogólnokształcące w Opolu Lubelskim. W latach 1951–1955 studiował historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1972 r. uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1982 r. – doktora habilitowanego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. 22 października 1996 r. otrzymał stanowisko profesora, a w 2000 r. tytuł profesora zwyczajnego. Od 1955 r. pracował we Wrocławiu i w Tarnowie oraz na Podhalu, jako kierownik szkoły i podinspektor szkolny. W 1974 r. ponownie podjął pracę we Wrocławiu, jako nauczyciel w III Liceum Ogólnokształcącym, kierownik sekcji w Okręgowym Ośrodku Metodycznym i wizytator Kuratorium Dolnośląskiego. W latach 1974–1984 był zatrudniony w Akademii Rolniczej we Wrocławiu. W latach 1984–1985 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, zaś w latach 1985–2005 był zatrudniony na Uniwersytecie Wrocławskim, jako docent, a następnie profesor nadzwyczajny. Od 1.02.1993 r. do 30 września 2002 r. pracował na drugim etacie na KUL-u, gdzie m.in. reaktywował zajęcia z pedagogiki porównawczej. Od 2005 r. był profesorem w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się na pedagogice porównawczej i edukacji zagranicznej, a także na historii oświaty i wychowania (kontakty szkolne i kulturalne Polski w XVII–XIX w., szkolnictwo Małopolski i Galicji w XVII–XIX w.). Mieczysław Adamczyk był autorem 128 publikacji naukowych, w tym kilku monografii i skryptu dla studentów. Najważniejsze z nich to: „Edukacja w krajach rozwiniętych”, Stalowa Wola 1999, 2002 oraz „Wybrane zagadnienia szkolnictwa i wychowania w świecie”, Stalowa Wola 1998. Był m.in. członkiem Sekcji Historii Oddziału PAN we Wrocławiu oraz krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych. Prace Profesora były niejednokrotnie recenzowane w czasopismach zagranicznych i trzykrotnie wyróżniane nagrodami ministerialnymi. Za pracę „Szkoły obce w edukacji Galicjan” otrzymał nagrodę Jury Nagrody im. prof. Jerzego Skowronka, a pracę „Kraje Korony Węgierskiej” opublikowaną w 2004 roku przez Oficynę Wydawnicza RYTM wytypowano do nagrody Ministra Edukacji. Profesor Adamczyk prowadził za granicą wykłady dla kadry naukowej oraz studentów, poświęcone reformom edukacyjnym w krajach Europy Środkowej i polskiemu systemowi opieki nad niepełnosprawnymi, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży. W 1981 r. otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, w 1983 r. – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a w 1994 r. – Złoty Medal KEN. Profesor Mieczysław Adamczyk zmarł 18.08.2017 r. Straciliśmy w osobie Pana Profesora wybitnego naukowca, specjalistę w zakresie historii wychowania, pedagogiki porównawczej i edukacji zagranicznej, wychowawcę wielu pokoleń studentów i kadr naukowych, człowieka o otwartym umyśle, życzliwego dla ludzi. (Źródło: dr hab. Ryszard Skrzyniarz, prof. KUL)


Piotr Adamowski

 

(1904 - 1972)

 

Magister prawa. Sędzia. Żołnierz Września II Dywizji Strzelców Pieszych. Internowany w Szwajcarii.


Andrzej Adam Adrabiński

 

(1949 - 2012)

 

ADRABIŃSKI Andrzej Adam [3-12-22], urodzony 25.12.1949 r. w Jeleniej Górze. Doktor informatyki w Instytucie Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego. Magister matematyki stosowanej UWr. Był pracownikiem Instytutu w latach 1973-1995, a w okresie 1989-1991 był zastępcą dyrektora Instytutu ds. dydaktycznych. Dyrektor Departamentu Systemów Informatycznych w Europejskim Funduszu Leasingowym. Wieloletni wykładowca na Wydziale Informatyki UWr. i Wydziale Informatyki Uniwersytetu Minnesota w USA. Specjalizował się w szkoleniach z zakresu finansów i zastosowań matematyki. Pod koniec lat 70. XX w., gdy przybył do Wrocławia na studia, od razu włączył się we wspólnotę duszpasterza akademickiego, biorąc czynny udział w modlitwie, w dniach skupienia, w Pielgrzymce Warszawskiej, co zaowocowało przyjaźniami w Gdańsku, Warszawie, Olsztynie, Lublinie. Był niezastąpiony w rajdach i wszelkich innych imprezach „duchowych” i „świeckich” w ramach duszpasterza akademickiego. Był też duchem ożywczym (wraz z innymi) rzadko spotykanego środowiska, które powstało 45 lat temu i trwa do dzisiaj. Zmarł 10.09.2012 r. (Nekrolog – rodzina i wspomnienia przyjaciół)


Hiltrudis Konstantyna Adydan

 

(1926 - 2018)

 

ADYDAN Hiltrudis Konstantyna [3-19-30], urodzona 10.07.1936 r. Od 22.02.1967 r. do 1.03.1972 r. kierownik Archiwum Politechniki Wrocławskiej. Zmarła 17.03.2018 r. (Źródło: historia Archiwum PWr)


Leon Afeltowicz

 

(1895 - 1941)

 

Zginął w Obozie Koncentracyjnym Mautahues-Gusen.


Tomasz Afeltowicz

 

(1925 - 2010)

 

AFELTOWICZ Tomasz [18-30-7], urodzony 3.04.1925 r. we Włocławku. Docent, doktor, długoletni pracownik Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Był dyrektorem Instytutu Nauk Ekonomicznych, prezesem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, członkiem Komitetu Ekonomicznego PAN. Za działalność naukową i dydaktyczną został uhonorowany, między innymi: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zmarł 31.08.2010 r. (Źródło: nekrolog w „Gazecie Wyborczej”)


Rozalia Agopsowicz

 

(1923 - 2019)

 

AGOPSOWICZ Rozalia [12-66-6], urodzona 15.02.1923 r. Lekarz internista, specjalista chorób wewnętrznych (1965 r. – specjalizacja II stopnia). Członek Dolnośląskiej Izby Lekarskiej. Wieloletni pracownik szpitala im. Ludwika Rydygiera i szpitala kolejowego we Wrocławiu. Zmarła 6.10.2019 r. (Źródło: nekrolog w „Gazecie Wyborczej”)


Henryk Albinger

 

(1926 - 1941)

 

Zmarł w Archangielsku w 1941r.


Lucjan Albinger

 

(1923 - 1941)

 

Zmarł w Archangielsku w 1941r.


Ali-Bek Alibekow

 

(1885 - 1947)

 

Wyznania Machometańskiego.


Zbigniew Andreasik

 

(1922 - 1997)

 

Profesor Doktor Habilitowany Nauk Medycznych.


Anna Andrzejewska

 

(1904 - 1986)

 

ANDRZEJEWSKA Anna z d. Dragun [12-81-4], urodzona 17.09.1904 r. w Wilnie. Żona Jerzego Andrzejewskiego, gospodyni domowa i matka dwóch synów. Starszy – Wiesław miał dwóch synów, Łukasza i Piotra. Młodszy – Piotr zmarł mając 50 lat, pochowany jest w grobie z prababcią Anną Dragun. Anna Andrzejewska zmarła 20.09.1986 r. (Wiesław Andrzejewski)


Bernard Andrzejewski

 

(1932 - 2016)

 

ANDRZEJEWSKI Bernard [15-25-21], urodzony 14.06.1932 r. Wieloletni, oddany pracownik przemysłu farb i lakierów w Gdańsku i Wrocławiu. Długoletni dyrektor i prezes „Polifarbu Cieszyn”, nagrodzony wieloma odznaczeniami i wyróżnieniami. Ukochany mąż, tata, dziadek i pradziadek. Zmarł w Cieszynie 28.05.2016 r. po długiej i heroicznej walce z chorobą. (Żona, córka i syn z rodzinami; nekrolog GW 31.05.2016 r.)


Jerzy Andrzejewski

 

(1902 - 1962)

 

ANDRZEJEWSKI Jerzy [12-81-5], urodzony 7.09.1902 r. w Legionowie Mąż Anny z d Dragun. Żołnierz V pułku Legionów. Walczył z Niemcami, uniknął aresztowania przez Rosjan. W czasie wojny, by nie rzucać się w oczy, pracował jako maszynista kolejowy. Współpracował z partyzantami AK, brał udział w walkach o Wilno. Ciężko ranny, nie powrócił już do pełni zdrowia. Zmarł 16.12.1962 r.; pochowany w grobie obok żony. (Wiesław Andrzejewski)


Łukasz Adrian Andrzejewski

 

(1958 - 2017)

 

ANDRZEJEWSKI Łukasz Adrian [12-13-5], urodzony 3.04.1958 r. Syn Wiesława i Krystyny z domu Niezbrzyckiej. Lekarz ginekolog. Zmarł 22.10.2017 r.


Piotr Andrzejewski

 

(1960 - 2010)

 

ANDRZEJEWSKI Łukasz Adrian [12-13-5], urodzony 3.04.1958 r. Syn Wiesława i Krystyny z domu Niezbrzyckiej. Lekarz ginekolog. Zmarł 22.10.2017 r.


Romuald Andrzejewski

 

(1906 - 1970)

 

ANDRZEJEWSKI Romuald [4-14-23], urodzony 26.07.1906 r. w Jarmolińcach w Rosji. Inżynier, syn Jana i Franciszki, żołnierz Powstania Warszawskiego (pseudonim „Jastrząb”) w stopniu podporucznika rezerwy artylerii. Oddział Armia Krajowa – Grupa "Północ" – zgrupowanie "Róg" – I batalion WSOP "Dzik" (Wojskowa Służba Ochrony Powstania). Walczył na terenie Śródmieścia w kompanii "Dzik", w batalionach "Iwo" i "Ostoja". Szlak bojowy: Stare Miasto – kanały – Śródmieście Północ – Śródmieście Południe. Po powstaniu: niewola niemiecka (numer jeniecki 224813). Zmarł 3.01.1970 r. (Muzeum PW)


Wiesław Andrzejewski

 

(1929 - 2012)

 

ANDRZEJEWSKI Wiesław [12-13-5], urodzony 16.11.1929 r. w Wilnie. Magister ekonomii, dyplom uzyskał w 1953 r. Syn Jerzego i Anny z d. Dragun; mąż Krystyny. Dzieci: Piotr (1960-2010); Łukasz (ur. w 1958 r.). Emerytowany pracownik Instytutu Organizacji i Zarządzania PWr., wspaniały nauczyciel, wysoko ceniony przez współpracowników i studentów. Ostatnie stanowisko – starszy wykładowca. Sekretarz TNOiK, członek komisji rewizyjnej Związków Zawodowych „Solidarność” (dyplom w 2006 r.); medal „Solidarności”. Zawsze pogodny, pełen zrozumienia dla drugiego człowieka. Był wspaniałym kolegą i nauczycielem akademickim, miał również mandat zaufania społecznego – był m.in. członkiem organów krajowych Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, działał także w NSZZ Solidarność PWr, gdzie jeszcze w ostatnich latach swojego życia wielokrotnie pełnił dyżury. Pomimo niepozornej postury, uprawiał sport – m.in. piłkę nożną i boks. Wiele pozytywnych cech sportowca przenosił do codzienności. Jeszcze w jesieni życia dbał o kondycję i sprawność fizyczną, biegając wytrwale na bieżni stadionu Ślęży, grając w tenisa. Słowo było ważne dla niego i sam zaśpiewałby tę pieśń – niech więc wybrzmi Nadzieja zawarta w jej refrenie (za Psalmem 118): „Nie umrę, nie, lecz będę żył, Bóg okazał swą moc”. Wiesław zmarł 23.06.2012 r. (Milleniusz Nowak)


Ryszard Antkowiak

 

(1930 - 1994)

 

ANTKOWIAK Ryszard [13-4-14], urodzony w 09.07.1930 r. Absolwent AWF (1953) – kajakarz, sześciokrotny mistrz Polski w wioślarstwie. Trenował pod kierunkiem Zbigniewa Schwarzera – wioślarza, olimpijczyka, trenera kadry narodowej. Po zakończeniu kariery zawodniczej został (jako pracownik Zakładu Sportów Różnych, a później – Sportów Wodnych) gorącym entuzjastą kajakarstwa. Prowadził zajęcia na obozach letnich oraz wędrownych, a także w sekcji kajakowej AZS-AWF. Początkowo krzewił i rozwijał kajakarstwo klasyczne, a z czasem kajakarstwo górskie. Dzięki Jego inicjatywie, na studia do AWF zaczęli przychodzić czołowi zawodnicy kajakarstwa górskiego trenujący w beskidzkich klubach. W dość krótkim czasie wrocławska sekcja kajakarstwa górskiego AZS-AWF była najsilniejszą w kraju. Ryszard Antkowiak został trenerem kadry narodowej, a Jego podopieczni zdobywali laury olimpijskie i tytuły Mistrzów Europy i Świata. Warto wymienić choćby tylko najbardziej utytułowanych mistrzów, a zarazem także absolwentów AWF: Jan Frączek (IO 1972), Wojciech Kudlik (IO 1972), Marek Łbik (IO 1980, 1988, mistrz świata), Jerzy Stanuch (IO 1972), Ryszard Seruga (IO 1972). Rozgrywane na wartkich, górskich rzekach zawody kajakowe, coraz częściej były rozgrywane na sztucznych torach wodnych i bez nich nie można było liczyć na sukcesy. Mimo usilnych starań, nie udało się Antkowiakowi pozyskać chętnych do sfinansowania takiego toru na terenie Wrocławia, co w konsekwencji doprowadziło to likwidacji sekcji kajakarstwa górskiego AZS-AWF we Wrocławiu. Wrocławskie kajakarstwo (klasyczne) z sukcesami rozwijali wychowankowie i współpracownicy Ryszarda Antkowiaka, m.in. Andrzej Gębarski (1962), Bronisław Rodak i wielu innych. Na uczelni kontynuatorem rozpoczętego przez Mistrza dzieła jest Jego wychowanek Wojciech Bigiel (1981), który z powodzeniem propaguje dzisiaj kajakarstwo na terenie Wrocławia, jako jedną z atrakcyjniejszych form aktywnego spędzania czasu na wodzie. Dla przykładu, od ponad siedmiu lat w ramach Wrocławskich Dni Nauki organizuje akcję pt. „Wrocław z pokładu kajaka”. W ramach wybieralnych zajęć szkolił przyszłych instruktorów kajakarstwa turystycznego. Nowością było wprowadzenie zajęć z piłki kajakowej. Tak więc dorobek MIstrza nie poszedł na marne, tylko – zgodnie z duchem czasu – przybrał nieco odmienny kierunek. Ryszard Antkowiak zmarł w 18.11.1994 r. (Ryszard Jezierski 30.01.2015)


Zygmunt Antkowiak

 

(1929 - 1996)

 

Doktor. Dziennikarz.


Zygmunt Antos

 

(1938 - 2014)

 

ANTOS Zygmunt [2-20-3], urodzony 4.11.1938 r. w Pszczonowie w woj. łódzkim. Do Wrocławia przyjechał w 1954 r. Zawodnik „Sparty Wrocław” w latach 1958-1971. Trzykrotne zdobywał z kolegami brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski (1963, 1967, 1968) Najlepszą średnią biegopunktową uzyskał w sezonie 1968. Zmarł po długiej chorobie 15.11.2014 r. (Nekrolog GW 16.11.2014 r.)


Jan Anweiler

 

(1926 - 2002)

 

Porucznik Armii Krajowej.


Adolf Marcel Askenazy

 

(1886 - 1942)

 

Major


Stanisław Augustyn

 

(1936 - 2015)

 

Inżynier.


Jadwiga Aulich

 

(1921 - 2005)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Jan Babczyszyn

 

(1927 - 2003)

 

Prawnik, Podchorąży Armii Krajowej Gozdawa.


Stanisław Bac

 

(1929 - 2013)

 

BAC Stanisław Jr. [12-11-12], urodzony 09.01.1929 r. we Lwowie. Profesor doktor habilitowany inżynier. Szkołę średnią rozpoczął w Puławach, a ukończył we Wrocławiu w 1947 r. (II LO). Studiował na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, uzyskując w 1952 r. stopień inżyniera w zakresie ogrodnictwa i tytuł magistra inżyniera rolnictwa w 1953 r. Podczas studiów magisterskich rozpoczął pracę w Katedrze Meteorologii i Klimatologii WSR. Stopień doktora uzyskał na Wydziale Melioracji WSR w 1958 r. na podstawie dysertacji „Wpływ mikroklimatu na fenofazy drzew owocowych”. Tam też habilitował się w 1968 r. na podstawie rozprawy „Badania nad współzależnością parowania z wolnej powierzchni wodnej, parowania terenowego i ewapotranspiracji potencjalnej”. Stanowisko docenta otrzymał w 1969 r., profesora nadzwyczajnego – w 1978 r., a profesora zwyczajnego – w 1990 r. Był kierownikiem Katedry Agro- i Hydrometeorologii wrocławskiej Akademii Rolniczej od 1971 do 1992 roku, a w latach 1984–1992 kierownikiem Zakładu Meteorologii i Klimatologii Instytutu Geografii Uniwersytetu Wrocławskiego. Odbył krótko- i długoterminowe staże naukowe w Holandii oraz dawnych: ZSRR, NRD, NRF, Jugosławii i Czechosłowacji. Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Geofizycznego, wieloletnim (przez 20 lat) członkiem Rady Naukowej Instytuty Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz komitetów PAN: Meteorologii i Hydrologii, Geofizyki, Gospodarki Wodnej i Melioracji, Zagospodarowania Ziem Górskich. Był współautorem podręczników akademickich: „Meteorologia i klimatologia” (PWN, 1979 i 1981), „Agroklimatyczne podstawy melioracji wodnych w Polsce” (PWRiL, 1982), „Agrometeorologia” (PWN, 1988 i 1993), „Meteorologia i klimatologia w inżynierii środowiska” (Wydawnictwo AR, 1999). Był także współautorem 12 podręczników dla techników rolniczych i ogrodniczych. Jego dorobek naukowy obejmuje 123 prace, w tym 48 w językach obcych. Wyniki tych prac były prezentowane na licznych konferencjach krajowych i zagranicznych. Działalność naukowa Profesora Baca obejmowała problematykę bilansów wodnych obszarów rolniczych, agrometeorologii, klimatologii oraz doskonalenia aparatury pomiarowej (4 patenty). Większość prac dotyczy wyników badań w Obserwatorium Agro- i Hydrometeorologii, które zorganizował od podstaw w 1960 r. Jest to unikatowy ośrodek w skali europejskiej, stanowiący zaplecze badawcze dla wykonanych licznych prac magisterskich, doktorskich i habilitacyjnych oraz grantów naukowych. Profesor Stanisław Bac został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Rodła, Złotą Odznaką ZNP oraz Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Był wyróżniony pięcioma nagrodami ministra i 23 nagrodami rektora. W zmarłym straciliśmy zasłużonego uczonego i nauczyciela akademickiego, wychowawcę wielu pokoleń studentów, człowieka skromnego, o wielkiej kulturze osobistej. Zmarł 18.07.2013 r. (Nekrolog GW, www)


Stanisław Sebastian Bac

 

(1887 - 1970)

 

BAC Stanisław Sebastian [12-11-12] urodzony 30.03.1887 r. w Kazimierzy Wielkiej w woj. kieleckim. Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej, uzyskując absolutorium. Rozpoczął pracę w Katedrze Inżynierii Wiejskiej Akademii Rolniczej w Dublanach, studiując równocześnie rolnictwo. Organizował i dowodził niepodległościowymi organizacjami zbrojnymi – ”Drużyny Bartoszowe”. W latach 1918–1920 walczył w szeregach Wojska Polskiego w stopniu kapitana i został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Medalem Niepodległości. W niepodległej Polsce organizował średnie szkolnictwo zawodowe, prowadząc równocześnie pracę dydaktyczną. W 1926 r. przeniósł się z Dublan na Politechnikę Lwowską, gdzie prowadził zajęcia dydaktyczne i kierował Działem Hydrotechnicznym Zakładu Doświadczalnego Uprawy Torfowisk pod Sarnami oraz brał udział w pracach Biura Melioracji Polesia. W 1929 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej, a w 1933 r. habilitował się na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w zakresie melioracji wodnych. Do Państwowego Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach przeniósł się w 1937 r. Zorganizował tam Dział Gospodarki Wodnej, następnie otrzymał nominację na wicedyrektora i na tym stanowisku zastała Go wojna. Zagrożony aresztowaniem za współdziałanie z konspiracją opuścił Puławy na kilka miesięcy. Gdy w lipcu 1944 r. wycofujący się hitlerowcy podpalili gmach Instytutu, dzięki natychmiastowej akcji Profesora budynek ten ocalał. Od władz PKWN w Lublinie Profesor otrzymał nominację na wicedyrektora Instytutu, a od dowództwa I Frontu Ukraińskiego zezwolenie na pobyt w strefie frontowej. W wyludnionych Puławach chronił przez szereg miesięcy bibliotekę i zbiory naukowe Instytutu przed zniszczeniem, a w czasie forsowania Wisły przez I Armię WP brał udział w ratowaniu rannych żołnierzy. Z chwilą utworzenia Wydziału Rolniczego Uniwersytetu w Lublinie został mianowany profesorem zwyczajnym i Kierownikiem Katedry Melioracji i Meteorologii Rolniczej. W 1946 r. przeniósł się do Wrocławia, obejmując Katedrę Melioracji i Inżynierii Rolnej Uniwersytetu i Politechniki. Po wyodrębnieniu Wyższej Szkoły Rolniczej zorganizował Wydział Melioracji Wodnych i został pierwszym dziekanem, zachowując kierownictwo Katedry Melioracji Rolnych i Leśnych. Prekursorskie badania Profesora prowadzone w zakresie melioracji i uprawy torfowisk, drenowania, meteorologii rolniczej i agrohydrologii wyznaczyły nowe kierunki w nauce i praktyce. Wykazał istotne znaczenie technik melioracyjnych w kształtowaniu środowiska i regulowaniu obiegu wody w glebie i w zlewni. Profesor Bac uznawany jest za ojca polskiej szkoły erozyjnej. Jego obserwacje nad ruchami gleb wskutek przemarzania doprowadziły do skonstruowania przyrządu pomiarowego, stosowanego później w badaniach polarnych. W ostatnich latach życia największą Jego pasją były zagadnienia dotyczące relacji las – woda. Działalność w tej dziedzinie rozpoczął w połowie lat pięćdziesiątych, wprowadzając wykłady z melioracji leśnych (od 1955 r.) i tworząc w ramach Katedry Zakład Melioracji Leśnych oraz obejmując (w 1957 r.) kierownictwo nowo utworzonego Zakładu Gospodarki Wodnej Instytutu Badawczego Leśnictwa. Położył nacisk na podstawowe badania wpływu lasu na poszczególne elementy bilansu wodnego, środowisko geograficzne oraz gospodarkę rolną. Określał rolę zadrzewień w rolnictwie ograniczającą parowanie oraz erozję gleb. Jego zasługą była inicjatywa i twórcza inspiracja w zapoczątkowaniu działalności naukowej i dydaktycznej z zakresu melioracji leśnych w naszym kraju. Wydał pierwszy polski podręcznik melioracji leśnych. Profesor Bac był członkiem rzeczywistym PAN oraz m.in. członkiem Komitetu Nauk Leśnych PAN, Rady Naukowej IBL, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Leśnictwa, Państwowej Rady Ochrony Przyrody i Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody we Wrocławiu, a także przewodniczącym Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego. Należał do wielu towarzystw naukowych. W 1962 r. Wyższa Szkoła Rolnicza we Wrocławiu w uznaniu jego wybitnych zasług nadała Mu tytuł doktora honoris causa. Profesor Stanisław Bac był również znakomitym pedagogiem, wykształcił setki inżynierów oraz był promotorem wielu doktoratów. W uznaniu zasług został udekorowany Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i wielu innymi odznaczeniami. Wyróżniał się nieprzeciętną pracowitością. Był typem mistrza – bezinteresownego, serdecznego opiekuna i przyjaciela swych uczniów, cieszącego się z ich osiągnięć bardziej niż z własnych. Lubił pogodną i życzliwą atmosferę i stale podkreślał potrzebę harmonijnego współżycia ludzi. Cechy te zjednały Mu ogromny autorytet moralny – nie tylko w środowisku wrocławskim. Zmarł 30.05.1970 r. (wspomnienia Stanisława Marcilonek)


Tadeusz Bacia

 

(1926 - 2021)

 

prof. dr hab. nauk medycznych. Wybitny neurofizjolog i neurolog. Absolwent pierwszego powojennego rocznika studiów medycznych we Wrocławiu. Jeden z twórców nowoczesnych metod leczenia padaczki.


Julian Baciński

 

(1922 - 1981)

 

Magister. Adwokat.


Władysław Baczmański

 

(1923 - 2014)

 

BACZMAŃSKI Władysław [16A-1-6] urodzony 1.06.1923 r. w Gańczarach koło Lwowa. Wychowany został przez ojca „peowiaka”, w tradycji patriotycznej i niepodległościowej. Wybuch wojny przerwał edukację chłopca, ale był sprawdzianem z wpajanych przez ojca zasad i ideałów. We wrześniu 1942 r. Baczmański wstąpił do AK. Należał do grupy, która miedzy innymi osłaniała miejsca alianckich zrzutów dla partyzantów, a także ubezpieczała polskie wsie, zagrożone przez nacjonalistów z UPA. Równocześnie, bo żyć przecież trzeba, handlował i kombinował we Lwowie. Tam poznał prawdziwych „batiarów”, z którymi się zaprzyjaźnił i w pewnym sensie stał się jednym z nich. Widomym śladem tej przyjaźni była piękna, lwowska gwara, którą pan Władysław posługiwał się chyba najlepiej we Wrocławiu… Do Lwowa wkroczyli ponownie bolszewicy. Zaczęły się represje i aresztowania. NKWD szukało akowców. „Do dziś słyszę stukot kopyt na lwowskim bruku” – wspominał Baczmański – „Płacz dzieci i krzyki – Ruki wwierch, NKWD! Tego nigdy nie zapomnę!”. W obawie przed aresztowaniem uciekł do Lublina. Wstąpił, jak wielu jego kolegów, do II Armii Wojska Polskiego. Potem został wojskowym zarządcą majątku w Anabergu, około 15 kilometrów od Drawska Pomorskiego. Razem z grupą żołnierzy nadzorował pracę pozostałych tu Niemców i pilnował majątku przed szabrownikami i Sowietami. Niemcy mieli do niego zaufanie, a on kilkakrotnie im pomagał. Pewnego razu, w pobliskim klasztorze, pojawili się Rosjanie, którzy gwałcili zakonnice. Baczmański wpadł tam ze swoimi chłopakami, przyłożył sowieckiemu dowódcy spluwę do głowy i w ten sposób udaremnił „sojusznikom” kontynuowanie jednego z ich ulubionych zajęć. Po zdemobilizowaniu 20 grudnia 1946 r. przyjechał na Dolny Śląsk. W styczniu 1947 r., namówiony przez kolegów ze Lwowa, wstąpił w szeregi zrzeszenia WiN. W ramach tej organizacji zajmował się wywiadem wojskowym, obserwował sowieckie lotnisko, Urząd Bezpieczeństwa w Trzebnicy, śledził ubeckich kapusiów. Aby zdobywać jak najwięcej informacji nawiązał znajomość z niejaką panią Gienią z wywiadu śledczego UBP. Ot, posunięcie godne lwowskiego batiara! Pozyskiwane informacje w formie raportów przekazywał dalej. Przede wszystkim jednak angażował się w przerzut zagrożonych aresztowaniem patriotów do Szwecji. Wręczał, komu trzeba, łapówki, załatwiał fałszywe papiery, organizował transport. Uratował w ten sposób kilkanaście osób, między innymi kolegę Staszka Tasa, który jako Zenon Zadurski dostał się do Szczecina i – ukryty w ładowni statku – bezpiecznie dotarł do Szwecji. W 1949 r. Baczmański rozpoczął we Wrocławiu studia prawnicze. Cóż z tego – zaraz potem został aresztowany. Przeszedł gehennę ubeckiego śledztwa, ale twardo nie przyznał się do stawianych zarzutów. Śledztwo trwało „w odcinkach” – najpierw sześć, potem dwa miesiące. Cele i korytarze sławnego „pałacyku pod blachą” na skrzyżowaniu Podwala i Łąkowej zapamiętał na zawsze. I bicie. Sadzanie na nodze odwróconego stołka, bicie po głowie, po piętach, brzuchu, polewanie wodą, karcer i podsuwani do celi ubeccy kapusie. Pamiętał też towarzyszy niedoli, między nimi starego, lwowskiego złodzieja, który kurował go po kolejnym przesłuchaniu. Nie zapomniał też oprawców – tych o obco brzmiącym akcencie i tych o mało słowiańskim wyglądzie... W maju 1950 r. rozpoczął się proces. Prokurator zażądał piętnastu lat dla bandyty Baczmańskiego. W końcu zapadł wyrok – osiem lat więzienia. Wyrok został obniżony do pięciu lat, z czego, koniec końców, pan Władysław odsiedział trzy. Poznał Sądową, Kleczkowską, kopalnię miedzi w Wilkowie, kopalnię glinki koło Strzegomia. I znów Kleczkowską. Cele, klawisze, współwięźniowie i kapusie. Na Kleczkowskiej słyszał, jak prowadzą na śmierć kilkunastoletnich chłopców, pewnie harcerzy, skazanych za przynależność do antykomunistycznej organizacji. „Pamiętam jak płakali i wołali – Mamo! Mamo! Ratuj!” – wspominał pan Władysław – „Potem rozmawiałem z katem, który ich wieszał. To był repatriant z Francji. Opowiadał, że żal mu się ich zrobiło, głaskał ich po głowach i obiecywał, że położy im trochę watki pod sznur, żeby ich nie bolało... ” Wyszedł z więzienia. Niby świat wokół zaczął się zmieniać, ale odium winowskiej przeszłości ciągnęło się za nim cały czas. Co robić w życiu? Na prawo nie chcieli przyjąć, na ekonomię też nie, bo bandyta nie może się kształcić. Dzięki pomocy lwowiaków – prof. Tołpy, red. Tadeusza Banasia z Polskiego Radia, a zwłaszcza jego szwagra prof. Hohenberga, dostał się do Wyższej Szkoły Rolniczej. Poznał też Andrzeja Waligórskiego i dzięki niemu współpracował z radiem. Ze Zbyszkiem Ogiełłą stworzył duet „Jóźku i Miśku”, wzorowany na „Szczepciu i Tońciu”. Niestety, mimo ogromnego zainteresowania słuchaczy, audycja została zdjęta – lwowskie resentymenty nie leżały w interesie partii. Potem była Estrada Radiowa i Estrada Dolnośląska, z którą Władysław Baczmański jeździł po całej Polsce. To kilka lat wspaniałej przygody, niezłych zarobków i popularności, współpraca ze znakomitymi autorami, bale w lokalach i piękne dziewczyny, mnóstwo pięknych dziewczyn kręcących się wokół artystów. Jednego tylko pan Władysław przeboleć nie mógł – tego, że niektóre teksty pisał... Wojciech Dzieduszycki. „Jakbym ja wówczas wiedział, że to kapuś... Ech!” – wzdychał. Baczmański skończył szkołę rolniczą, założył rodzinę, pracował zawodowo. Był zadowolony ze swego, jakże barwnego i ciekawego, życia. Nie żałował niczego. Był szczęśliwy. Ale oprawcom nigdy nie przebaczył. Władysław zmarł 11.06.2014 r. (wspomnienia Marcina Bratke)


Stanisława Badecka

 

(1884 - 1943)

 

BADECKA Stanisława z d. Strońska, PRO MEMORIA [2-18-7], urodzona 18.11.1884 r. Absolwentka seminarium nauczycielskiego, pracowała w zawodzie w latach 1920–1930. Wywieziona wraz z córką i wnukiem do Kazachstanu, zmarła tam 14.12.1943 r. i została pochowana w grobie oznaczonym katolickim krzyżem na miejskim cmentarzu w Usz-Tobe. Mąż Jakub Badecki (1879-1920) prowadził w Łańcucie kancelarię notarialną obsługującą m.in. ordynację Potockich (spoczywa w odrestaurowanym grobie na łańcuckim cmentarzu parafialnym). (Źródło: wnuk, Jacek Malko 5.03.2014 r.)


Andrzej Bajer

 

(1920 - 1993)

 

Magister Inżynier. Porucznik Armii Krajowej.


Władysława Bajko

 

(1909 - 1993)

 

BAJKO Władysława [14-28-27], urodzona 9.05.1909 r. w miejscowości Biała pow. Wilno. W latach 1944–1956 więźniarka sowieckich łagrów Ust-Um nad Kołymą. Dom w miejscowości Postawa, gospodarstwo rolne w Białej. Władysława zmarła 6.03.1993 r. Syn Olgierd Bajko (1935–2009) leży na polu [14-28-34]. (Źródło: synowa Jadwiga Bajko)


Maria Balicka

 

(zm. 1941)

 

Zesłana z Chocimia. Zmarła w 1941r. na Syberii.


Brunon Balicki

 

(zm. 1941)

 

Zesłany z Chocimia. Zmarł w 1941r. na Syberii.


Cecylia Bamburowicz

 

(1928 - 2016)

 

BAMBUROWICZ Cecylia [18-24-1], urodzona 17.03.1928 r. pod Warszawą. Gdy wybuchła wojna, miała 11 lat. Przeżycia z tego okresu mocno zapadły Jej w pamięć. Mieszkała w rejonie najcięższych walk toczonych w 1944 r. na tzw. Przyczółku Warecko-Magnuszewskim. Jej rodzinny dom został zniszczony i rozebrany na budowę mostu przez Wisłę. Po wojnie Cecylia podjęła pracę jako nauczycielka, a następnie jako wychowawca przedszkolny. W latach 50. była aresztowana i więziona przez komunistyczny reżim w lochach zamku lubelskiego. Pobyt w więzieniu zaważył na Jej zdrowiu, utraciła pierwsze dziecko. W latach 90. zajmowała się ciężko chorym mężem. Mimo tych wszystkich ciężkich przeżyć i codziennej pracy znajdowała siły i czas, żeby pomagać potrzebującym, a pogodnym usposobieniem zjednywała sobie ludzi. Dzięki wrodzonej intuicji i inteligencji umiała doradzać innym, skutecznie pomagała rozwiązywać nieraz zawiłe problemy życiowe. Przez wiele lat prowadziła kiosk „Ruchu” przy ul. Partyzantów, naprzeciw poczty, była więc osobą powszechnie znaną. Cecylia wspomagała finansowo osoby ubogie, misjonarzy i klasztor. Swoje ideały dobroci i szacunku dla innych przekazała swoim synom. Dochowała się czworga wnuków. W ostatnim okresie życia zmagała się z ciężką chorobą. Zmarła 17.09.2016 r. (Źródło: mowa pogrzebowa)


Jurand Marek Banach

 

(1950 - 1980)

 

Doktor Nauk Humanistycznych.


Krystyna Banach

 

(1926 - 2010)

 

Magister Prawa.


Jerzy Banaszek

 

(1954 - 2020)

 

dr n. med. chirurg


Ksawery Banaszkiewicz

 

(1905 - 1945)

 

BANASZKIEWICZ Ksawery, PRO MEMORIA [2-27-13], urodzony 05.09.1905 r. w Żłobinie (dawna Rosja). Żołnierz Powstania Warszawskiego, pseudonim „Sapa“, w stopniu sierżanta. Nr. legitymacji AK 15203. Konspiracja: Okręg Warszawski Armii Krajowej – I Obwód "Radwan" (Śródmieście) – 3. Rejon "Ratusz" – VI zgrupowanie "Golski", oddział Armia Krajowa – I batalion szturmowy "Rum" – kompania szturmowa "Stefan" – II pluton. Po powstaniu – w niewoli niemieckiej (nr jeniecki 104395). Zmarł 30.03.1945 r. w Memmingen – Niemcy. (Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego)


Henryk Baraban

 

(1900 - 1972)

 

Docent Doktor Medycyny. Pułkownik Wojska Polskiego.


August Barabasz

 

(1929 - 2018)

 

BARABASZ August [8-23-47], urodzony 27.05.1929 r. w Nawarii koło Lwowa. W 1945 r., po ukończeniu szkoły podstawowej, wyjechał na Ziemie Odzyskane do Prudnika. Wyższe studia inżynierskie ukończył na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. Pracował w Biurze Projektów Budownictwa Wiejskiego i Miejskiego we Wrocławiu, projektując drogi, mosty i powierzchnie użytkowe. Jako geodeta współpracował z jednostką wojskową przy budowie w Powidzu obiektów lotniczych (które później zostały przekazane NATO). Przez długie lata aktywnie uczestniczył w życiu społecznym, wierny swoim ideałom i wartościom. W grudniu 2011 r. był uhonorowany Medalem "Niezłomni" za ofiarność i bezinteresowność w obronie godności człowieka oraz za bohaterską walkę o suwerenną i niepodległą Polskę. W październiku 2016 r. został odznaczony Honorową Odznaką "Semper Fidelis". W okresie aktywności zawodowej był współzałożycielem grupy, która starała się zidentyfikować zabitych, pochowanych bezimiennie na cmentarzu Osobowickim. Po zakończeniu pracy zawodowej brał aktywny udział w zebraniach Krajowego Sekretariatu Emerytów i Rencistów NSZZ „Solidarność”, manifestacjach, akcjach protestacyjnych i wiecach „Solidarności”. Działał w Komitecie Pomocy w Odbudowie Kościoła w Nawarii koło Lwowa (któremu przewodził ksiądz kanonik Franciszek Rozwód). Bardzo pragnął ratować pomniki naszej kultury na Kresach Wschodnich. Uważał, że dźwiganie z gruzów kościołów, które wznosili nasi praojcowie, to nie tylko nasze prawo, ale i wspólny obowiązek. Był organizatorem wielu pielgrzymek do Nawarii i Lwowa. Dwa razy w roku – w okresie świąt wielkanocnych i Bożego Narodzenia – organizował cieszące się dużą popularnością spotkania byłych mieszkańców Kresów Wschodnich z okolic Lwowa. Aktywnie uczestniczył w ruchu Odnowa w Duchu Świętym oraz w szkole modlitwy przy kościele Matki Boskiej Częstochowskiej. Przez całe życie bardzo interesowały Go najnowsze osiągnięcia techniczne. Filmował kamerą i fotografował wszystkie wydarzenia rodzinne – samodzielnie wywoływał zdjęcia we własnej ciemni. W wieku 80 lat rozpoczął dwuletnią szkołę informatyki, którą ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Dzięki zdobytej tam wiedzy, pomimo starszego wieku, mógł swobodne posługiwać się komputerem. Wierny swoim ideałom, czcił pamięć poległych w Smoleńsku, uczestnicząc we Mszy świętej 10. dnia każdego miesiąca. Przez całe życie był bardzo aktywny społecznie, a swoim działaniem zasłużył na miano prawdziwego patrioty. Zmarł 10.05.2018 r., po 7- tygodniowym pobycie w szpitalu. (Źródło: tekst oczytany podczas pogrzebu)


Jerzy Tadeusz Baranek

 

(1938 - 2014)

 

BARANEK Jerzy Tadeusz [10-15-2], urodzony 30.08.1938 r. Doktor inżynier, pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Materiałoznawstwa i Mechaniki Technicznej PWr w latach 1963-2004; zastępca dyrektora Instytutu w latach 1981-1984. Wybitny nauczyciel akademicki z zakresu materiałoznawstwa i inżynierii materiałowej, przyjaciel i nauczyciel wielu pokoleń studentów i doktorantów. Jerzy zmarł 30.04.2014 r. (Nekrolog: dziekan, dyrektor, przyjaciele, koleżanki i koledzy z Instytutu PWr. 7.05.2014 r.)


Stanisław Wiesław Baranek

 

(1942 - 2018)

 

BARANEK Stanisław Wiesław [10-15-2], urodzony 9.04.1942 r. Był absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu w klasie fletu Stanisława Michalika. Jako stypendysta Ministerstwa Kultury doskonalił swoje umiejętności u prof. F. Čecha w praskiej akademii muzycznej. Grał w orkiestrze symfonicznej w Białymstoku, w filharmonii wrocławskiej oraz jako solista w filharmonii w Wałbrzychu. Występował w Czechach, Niemczech, Słowacji i Wielkiej Brytanii. Zmarł 11.07.2018 r. (Źródło: strona internetowa Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. Ryszarda Bukowskiego)


Leszek Baraniecki

 

(1926 - 2007)

 

BARANIECKI Leszek [4-18-10], urodzony 21.11.1926 r. w Warszawie. Profesor doktor habilitowany Uniwersytetu Wrocławskiego, geograf, geomorfolog. Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie w roku 1939 ukończył szkołę powszechną, następnie podjął naukę w gimnazjum w Warszawie, którą musiał przerwać ze względu na wybuch wojny. W 1940 r. został zesłany wraz z rodziną w głąb ZSRR, do Obwodu Archangielskiego, gdzie przebywał do 1944 r. Po powrocie do kraju kontynuował naukę, egzamin maturalny złożył w 1947 r. w Prudniku. W roku 1948 rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów uczestniczył w pracach naukowo-badawczych związanych z geomorfologią Polski. 30.06.1952 r. obronił pracę magisterską pt. „Plejstoceńskie zmiany hydrograficzne w dorzeczu Bystrzycy Dusznickiej”. Po ukończeniu studiów przez pięć lat (do 1.09.1957 r.) pracował jako asystent w Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. Od września 1957 r. do przejścia na emeryturę pracował w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, który od 1999 r. nosi nazwę Instytutu Geografii i Rozwoju Regionalnego. Pracę doktorską pt. „Gliny peryglacjalne na przedpolu Sudetów” obronił 8.01.1960 r. Stopień doktora habilitowanego uzyskał 2.03.1967 r., po prezentacji na kolegium habilitacyjnym pracy zatytułowanej „Morfologia i dynamika podwodnych osadów piaszczystych polskiego wybrzeża Bałtyku na podstawie analizy zdjęć lotniczych”. Od 1.09.1965 r. do 31.07.1985 r. był zatrudniony na stanowisku docenta, a od 1.09.1985 r. – na stanowisku profesora nadzwyczajnego. 1.03.1995 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. 30.09.1997 r. przeszedł na emeryturę, jednak prowadził zajęcia dydaktyczne w Instytucie do grudnia 2001 r., kiedy to ze względu na stan zdrowia zrezygnował z dalszej pracy ze studentami. Był specjalistą w zakresie geografii regionalnej świata, geografem o bardzo szerokim horyzoncie zainteresowań naukowych, autorytetem naukowym Zakładu Geografii Regionalnej i Turystyki. Wykładał na uniwersytetach w Kanadzie, Meksyku, Stanach Zjednoczonych Ameryki. Początkowo jego zainteresowania koncentrowały się wokół geomorfologii i sedymentacji osadów czwartorzędowych, później także wokół interpretacji zdjęć lotniczych w geografii, geografii kultur, geografii turyzmu, dydaktyki geografii i geografii regionalnej świata, ze szczególnym uwzględnieniem geografii Ameryki Północnej. Był autorem ponad stu publikacji naukowych. W czasie swojej kariery naukowej wypromował 154 magistrów i 12 doktorów, był także recenzentem 3 prac habilitacyjnych. Za swą pracę otrzymał w 1979 r. Złoty Krzyż Zasługi oraz w 1981 r. Nagrodę II stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Zmarł 21.02.2007 r. (Źródło: Biografie pracowników naukowych UWr, 25.03.2015 r.).


Wiktor Barbaro

 

(1899 - 1967)

 

BARBARO Wiktor [15-23-26], urodzony 26.09.1899 r. we Lwowie. Syn Kazimierza i Malwiny. Żołnierz Legionów Polskich (legitymacja nr 56268), 6. pułk piechoty. Zmarł 9.12.1967 r. (www 6.05.2015 r.)


Adam Barg

 

(1900 - 1973)

 

BARG Adam [4-3-7], urodzony 16.12.1900 r. w Żerebkach Królewskich w województwie tarnopolskim. W 1919 r. wstąpił jako ochotnik do formujących się oddziałów polskich walczących z Ukraińcami o Kresy Wschodnie i został zaszeregowany do 3. batalionu etapowego kieleckiego. Po zakończeniu walk z Ukraińcami podjął przerwaną naukę w seminarium nauczycielskim w Tarnopolu. W czasie najazdu bolszewickiego w 1920 r. zgłosił się ponownie do służby w Armii Ochotniczej generała Józefa Hallera otrzymując przydział do 205. Ochotniczego Pułku Artylerii Polowej. Uczestniczył we wszystkich bitwach tej jednostki odznaczając się szczególnie odwagą w czasie bitwy pod Kutkorzem, za co został mianowany kapralem i odznaczony Krzyżem Walecznych. Po demobilizacji ukończył w 1922 r. naukę w tarnopolskim seminarium nauczycielskim i otrzymał etat nauczyciela oraz kierownika szkoły podstawowej w Rożyskach (powiat Skałat). W 1932 r. został służbowo przeniesiony na równorzędne stanowisko do szkoły w Jaremczu (pow. Nadwórna, woj. Stanisławowski), które zajmował do 1939 r. Po zmobilizowaniu w 1939 r. uczestniczył w kampanii wrześniowej. W czasie okupacji Małopolski Wschodniej przez Rosjan do 1941 r. pracował w Jaremczu jako nauczyciel. W czasie okupacji niemieckiej był zwolniony ze szkolnictwa i pracował jako robotnik leśny i kolejowy. W 1942 r. wyjechał z rodziną do Tarnowa, tam na przedmieściu Krzyż otrzymał pracę stróża nocnego w tartaku, który po kilku miesiącach spłonął, podpalony prawdopodobnie przez niemieckich właścicieli. Barg oskarżony o sabotaż został wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz pod Oświęcimiem, a w 1944 r. przekazany do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, z którego bezzwłocznie po wyzwoleniu przez Amerykanów w 1945 r. powrócił do kraju i przez kilka miesięcy był nauczycielem w Hałcnowie (pow. Bielsko-Biała), a od 1946 r. w Bystrzycy Kłodzkiej na Dolnym Śląsku. W 1955 r. został z powodu złego stanu zdrowia przeniesiony na rentę inwalidzką. Jego brat, Marian Barg, był po wojnie proboszczem w Polanicy Zdroju, a następnie pełnił posługę w Częstochowie, w zakonie paulinów (zmarł w 1973 r.). Jedyny syn A. Barga, Leszek ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim, przez wiele lat był kustoszem, a następnie dyrektorem Biblioteki Głównej Akademii Medycznej we Wrocławiu. Napisał wiele artykułów naukowych, stając się jednym z bardziej znanych historyków polskiej medycyny. Obaj synowie Leszka Barga są pracownikami Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Adam Barg zmarł 1.06.1973 r.


Janina Barg

 

(1903 - 1979)

 

BARG Janina z d. Skrzypek [4-3-7], urodzona 16.09.1903 r. w Krystynopolu w województwie lwowskim. Egzamin dojrzałości złożyła w 1922 r. w seminarium nauczycielskim w Tarnopolu i została zatrudniona jako nauczycielka w szkole podstawowej w Kaczanówce (pow. Skałat, woj. Tarnopolskie). Podczas nauki w seminarium Janina poznała swojego przyszłego męża. W 1923 r., po zawarciu związku małżeńskiego z Adamem Bargiem została przeniesiona do Rożysk, gdzie Adam był kierownikiem szkoły podstawowej. W 1932 r. na własną prośbę została wraz z mężem przeniesiona do szkoły w Jaremczu (pow. Nadwórna, woj. Stanisławowskie). Pracowała tam także podczas okupacji sowieckiej – do 1941 r. Mieszkała z mężem w budynku szkolnym, który rozbudowali, podnosząc go o jedno piętro. Byli prawdziwymi spiritus movens Jaremcza tamtych lat, bo wokół szkoły koncentrowało się życie kulturalne i oświatowe okolicy. Najstarszy brat Adama, Marian Barg (1891-1973) był księdzem, katechetą szkół w Stanisławowie, prefektem w tamtejszej bursie rzemieślniczej i często bywał gościnnie w Jaremczu (w tamtejszym kościele odprawiał m.in. pasterki). Siostra Janiny Bargowej, Czesława, była żoną Wincentego Goreckiego (1895-1950), legionisty, kapitana Wojska Polskiego, ostatniego polskiego wójta Jaremcza i właściciela domu wczasowego "Doboszanka". Bargowie byli powszechnie znani i szanowani w Jaremczu, również przez miejscowych Hucułów i Ukraińców, których edukowali w ich ojczystych językach. Dzięki temu nie zostali wywiezieni przez bolszewików na Sybir. Ale gdy w 1941 r. do Jaremcza weszli Niemcy, zaczął się dramat rodziny. W Czarnym Lesie pod Stanisławowem hitlerowcy rozstrzelali Klemensa (1903-1941) i Leontynę (1898-1941) – młodsze rodzeństwo Adama Barga (również nauczycieli), a jego z żoną wyrzucono ze szkoły. Utrzymywał się wówczas z pracy przy wyrębie drzewa i na kolei. Jedyny syn Bargów, Leszek (rocznik 1924), wspomina: „Pewnego wieczoru przyszedł do ojca stary, znajomy Hucuł i powiedział: Pane, wtikajte, czym skorsze wtikajte. My wam niczoho, pohanoho ne zrobymo, ale prijiżdżajut czużynci, rizuny. Wsi polsku nacju wyriżut. [Panie, uciekajcie, czym prędzej uciekajcie. My wam niczego złego nie zrobimy, ale przyjeżdżają obcy, ryzuny. Wszystkich Polaków wyrżną.] Rodzice zdecydowali szybko. W ciągu kilku dni za grosze sprzedali wszystko, co dało się sprzedać, a resztę – meble, obrazy, kilimy, książki, porcelanę, garderobę, bieliznę, sprzęt kuchenny itp. – zdeponowali u sąsiada Hucuła, który podpisał sporządzony po ukraińsku spis i zapewnił, że wszystko to odda, kiedy po wojnie wrócimy. Nikt z nas nie zobaczył więcej ani tych rzeczy, ani Jaremcza. W czasie okupacji niemieckiej Janina przebywała w Wojniczu (pow. Brzesko, województwo krakowskie), gdzie brała udział w tajnym nauczaniu. W 1945 r. osiedliła się w Bystrzycy Kłodzkiej, w 1946 r. została tam zatrudniona jako nauczycielka w szkole podstawowej, w której pracowała do emerytury w 1962 r. Janina Barg zmarła 16.06.1979 r.


Leszek Barg

 

(1924 - 2020)

 

BARG Leszek [4-3-8], urodzony 31.10.1924 r. w Rożyskach, woj. tarnopolskie, w rodzinie nauczycielskiej Adama i Janiny z domu Skrzypek. W latach 1932–1941 mieszkał z rodzicami i siostrą Ewą w Jaremczu w woj. stanisławowskim. Od 1936 do 1939 r. uczęszczał do I Państwowego Liceum i Gimnazjum w Stanisławowie, a w 1942 r. do Szkoły Rolniczej w Wojniczu. W 1942 r., uciekając przed prześladowaniami niemiecko-ukraińskimi, rodzina przeniosła się do Tarnowa, gdzie Leszek zaczął naukę w szkole średniej. Ojciec przebywał w obozach – w Oświęcimiu, Mauthausen i Wojniczu. Siostra Ewa zmarła w 1943 r. w Krakowie. Pod koniec 1945 r. rodzina Bargów wraz z ojcem, który powrócił z obozu, przyjechała na Ziemie Odzyskane, do Bystrzycy Kłodzkiej. Leszek kontynuował naukę w Liceum im. Bolesława Chrobrego w Kłodzku, gdzie w 1946 r. zdał maturę. W latach 1946–1950 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Osiadł na stałe we Wrocławiu. W 1951 r. pracował w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu, a w 1952 r. w Bibliotece Głównej Akademii Medycznej (gdzie w 1958 r. objął stanowisko dyrektora i był nim przez 33 lata). W 1953 r. ożenił się z Jadwigą Kosińską, lekarzem medycyny. Urodziło mu się dwóch synów: Wojciech (1956 r.) i Adam (1958 r.). Miał też troje wnucząt. W 1964 r. uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Zainteresowania naukowe dr. Barga koncentrowały się przede wszystkim na historii medycyny i jej wybitnych przedstawicielach. Jego dorobek publikacyjny (88 pozycji) obejmuje prace z zakresu historii medycyny, prawa, bibliotekoznawstwa. Był jednym z założycieli utworzonego w 1957 r. Wrocławskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny, w którym pełnił funkcję skarbnika (1963–1968) i sekretarza (1968–1972), a w latach 1979–1989 wiceprzewodniczącego. Dostąpił godności Honorowego Obywatela Polanicy-Zdroju, Honorowego Członka Towarzystwa Miłośników Polanicy (2000), Honorowego Członka Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji (2003) oraz Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (2004), którego członkiem zwyczajnym był od 1980 r. Wyrazem uznania zawodowych, naukowych i organizacyjnych osiągnięć dr. Leszka Barga są liczne odznaczenia i nagrody, m.in.: Odznaka XV-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska (1960), Srebrny Krzyż Zasługi (1970), Złota Odznaka Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia (1970), Złota Odznaka Akademii Medycznej we Wrocławiu (1973), Złoty Krzyż Zasługi (1975), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983) oraz liczne nagrody rektorskie. Zmarł 2.02.2020 r. (Źródło: strona internetowa UM we Wrocławiu – https://www.umed.wroc.pl/gazeta_uczelniana/2011/161.pdf)


Pro Memoria Ludwika Bartosiewicz

 

(1903 - 1943)

 

Zginęła w obozie w Oświęciumiu w 1943r.


Paweł Bartoszewicz

 

(1913 - 2016)

 

BARTOSZEWICZ Paweł [10-12-13], urodzony 10.02.1913 r. we wsi Rogowo Dwór. Wspomnienia Pawła Bartoszewicza: „Pochodzę nawet z dość zamożnej rodziny, ale widziałem ogromną nędzę, dzisiaj ludzie nie mają pojęcia, jaka bieda była w przedwojennej Polsce. Jan Nowak-Jeziorański nawet pisze w swojej książce, że inteligencja miejska nie wie, w jakiej nędzy żyją ludzie. Ale on tej nędzy nie widział. On tylko widział dzieci, którym zabrakło mleka. A przecież przed wojną prawie połowa gospodarstw wcale nie miała krów. Gdyby Nowak-Jeziorański widział to, co ja, te kurne chaty, z glinianą polepą zamiast podłóg, zostałby komunistą. Kiedy przyszła I wojna światowa, ewakuowano mnie wraz z rodziną w głąb Rosji, do smoleńskiego obwodu. Chorowałem tam na zapalenie płuc. Pamiętam to jeszcze, choć miałem wtedy może cztery lata. Wróciliśmy w końcu do naszej wsi, mieliśmy tam duży, ładny dom. Murowany. Budowany z takiej specjalnej cegły, licówki. Po powrocie okazało się, że jest w nim pełno książek rosyjskich. Miałem pięć czy sześć lat i dorwałem się do tych książek. Nauczyłem się czytać po polsku i rosyjsku. Naukę musiałem przerwać w wieku 14 lat, po śmierci ojca. Żałowałem, bo lubiłem się uczyć. Szczególnie matematyki. A ta była naprawdę na wysokim poziomie. Do dzisiaj pamiętam równania kwadratowe, funkcje... Chciałem nawet małą maturę eksternistycznie zdawać. Bo matematyki się nie bałem, z historii i geografii byłem obkuty, z fizyką było gorzej. Napisałem w tej sprawie, ale odpowiedzi nie dostałem. W Horoszczy życie biegło spokojnie. Nie wiem, jak to się stało, ale chociaż byłem najmłodszy w tym otoczeniu, cieszyłem się niemałą estymą. Może dlatego, że angażowałem się w różne rzeczy. Na przykład sztuki Fredry, takie jednoaktówki wystawiałem. Sam byłem reżyserem, scenografem i aktorem. Przyszła II wojna światowa. Dostałem przydział do 42. pułku piechoty, w karabinach maszynowych. Od razu dostałem przydział obserwatora. Walczyłem pod Nowogrodem i pod Ostrołęką. Pod Nowogrodem przyjechał konno goniec i powiedział, że jesteśmy otoczeni. Mamy się przebijać na Wschód. Ja wtedy mówię: «Karabiny maszynowe zakopujemy i idziemy na Wschód. Kto za mną?». Ale większość bała się. Ja tylko z kilkoma ludźmi poszedłem. Ci, co zostali, dostali się do niewoli, ale Niemcy na terenach, które potem Rosjanie przejęli, puszczali do domów. Nie brali do stalagów. Wróciłem do domu. Nie bardzo wiedziałem, co ze sobą zrobić, pomyślałem, że może jakiś kurs zrobię. Zgłosiłem się do sowieckich władz i zapytałem o możliwość kształcenia. Dowiaduję się, czy jakichś kursów nie ma, a oni mnie pytają: «A rosyjski znasz?» Ja na to: «Znam». «I na piśmie?». «Tak, i na piśmie». «To siadajcie i piszcie autobiografię». To siadłem i napisałem. A oni: «Po co wam kurs? Szkoła jest do objęcia, nauczyciela nie ma». I tak zostałem nauczycielem w czteroklasowej szkole. Przyjechał do mnie inspektor, jeszcze przedwojenny. Kiedy obejrzał szkołę, sprawdził, jak wyglądają lekcje, zapytał się, gdzie pan Bartoszewicz kończył gimnazjum nauczycielskie. Zdziwił się, kiedy usłyszał, że nigdzie. Ja mu nie powiedziałem, dlaczego tak dobrze wypadłem. A wszystko dlatego, że poprzedni nauczyciel prowadził wzorowo dzienniki lekcyjne. Ja te dzienniki lekcyjne zabezpieczyłem i zrobiłem sobie z nich wzór. I miałem pierwszą lokatę u tego inspektora. Właśnie ten inspektor zarekomendował mnie na kierownika nowo tworzonej szkoły niepełnośredniej, ośmiu nauczycieli w niej było: dwóch przedwojennych, trzech jeszcze z carskiej Rosji i trzech ze Związku Radzieckiego, i ja jako dyrektor. Ale miałem tam lżej, tylko historii i geografii uczyłem. Proszono mnie, żebym przeprowadził lekcję pokazową z geografii dla nauczycieli. Szczęścia nigdy dosyć. Kiedy Niemcy weszli na Białostocczyznę, zakończyłem swoją karierę nauczycielską. Powstała wtedy partyzantka, jak to mówili sowiecka, akowska i Narodowych Sił Zbrojnych. W Białostockiem szczególnie było burzliwie. Ja należałem do partyzantki wschodniej. Coś jest, co człowieka ratuje, chroni... Pamiętam, był rok 1944, mieszkałem u znajomych w Białymstoku, pokoik miałem na górce. Marynarkę powiesiłem jak zwykle na krześle. Był czerwiec, dzień długi, noc krótka, i nie wiem, po co podchodzę do marynarki i wyciągam podrobioną legitymację, a potem chowam do tylnej kieszeni spodni. W życiu tego nie robiłem. I schodzę na dół, słyszę pukanie: «Gestapo, otworzyć». To ja do drugich drzwi. Wychodzę i wpadam na Ukraińców, którzy tam stali. «Kuda?». «Ja familia, Karpowicz». Oni mnie wzięli i z powrotem do tych drzwi, w których Niemcy stali, wpakowali. Gestapowcy żądają ausweisu. Mówię: «Mam». I podaję tę sfałszowaną legitymację. A on mnie pyta o arbeitskarte. Ja mu na to, że jestem ze wsi. On mi oddaje dowód i wychodzę. Miałem kilka takich faktów. W końcu przyszedł koniec wojny. Zgłosiłem się do Sowietów. Wsadzili mnie do obozu przyfrontowego, sprawdzali, kim jestem. Potem przywieźli mnie do Białegostoku i przekazali wojewodzie do dyspozycji. Wojewoda zrobił mnie pełnomocnikiem PKWN do spraw reformy rolnej. Długo nie pobyłem na tym stanowisku. Pod koniec 1945 roku dostałem rozkaz: «Jak najdalej od Białegostoku». Były zamachy. Moich kilku znajomych zginęło z rąk NSZ. Był radnym – zamordowali, został sołtysem – zamordowali. Mnóstwo zginęło. Pojechałem do Katowic, bo tam byli moi koledzy. Ale, jeszcze przed wyjazdem, zgłosiłem się do Instytutu Pedagogicznego jako zaoczny student. To później okazało się bardzo mądrym posunięciem. Uczyłem się tam, egzaminy pisałem... W Katowicach trafiłem do tworzonego właśnie Ministerstwa Ziem Odzyskanych, którego szefem był Władysław Gomułka. Nie siedziałem w jednym miejscu, wysyłano mnie tam, gdzie trzeba było dobrego organizatora. Aż w końcu, w 1946 roku, dostałem delegację do Wrocławia, żeby rozkręcić Urząd Likwidacyjny. Wysłali mnie w delegacji do Wrocławia i jestem w niej do dzisiejszego dnia. We Wrocławiu poznałem żonę, lekarkę, we Wrocławiu urodził się mój syn, wnuki i prawnuczka. Praca w Urzędzie Likwidacyjnym nie była lekka. W końcu przyjechał wiceminister, klepie mnie po ramieniu i mówi: «Dobrze tu rozkręciliście robotę, teraz trzeba jechać do Szczecina.» Ale ja wiedziałem, że chodzi o coś innego. Bo z Wrocławia nie można było nic wywieźć bez zezwolenia. Nawet z UB przychodzili po pozwolenie na wywiezienie jakichś drobiazgów. Mało kto wie, że do Wrocławia Niemcy zwieźli prawie 100 dzwonów z polskich kościołów. Nie zdążono ich przetopić, stały wszystkie na pustej parceli na dzisiejszym placu Jana Pawła II. Dostałem zlecenie oddania ich właścicielom. Przyjechał do mnie ksiądz z parafii w Horoszczy, żebym ja załatwił organy, bo Niemcy zniszczyli organy w Horoszczy. Widać poszła w świat fama, że Bartoszewicz z Gomułką wszystko załatwią. A ja z Gomułką słowa osobiście nie zamieniłem. A organy załatwiłem, nawet podziękowanie od księdza i parafian dostałem. Kiedy Gomułka odszedł z ministerstwa, zaczęło się coraz gorzej pracować. Niesamowite kombinacje były. Odszedłem więc z Urzędu Likwidacyjnego do zakładów odzieżowych, potem do mięsnych. W końcu machnąłem ręką na stanowiska. Przekwalifikowałem się na radcę prawnego. Na tym etacie dotrwałem do emerytury. Przydało się zaświadczenie z Instytutu Pedagogicznego. Z tym zaświadczeniem na Uniwersytet się zgłosiłem i powiedziałem, że chcę prawo studiować. Musiałem tylko zdać egzamin z języka polskiego. I tu znowu moje szczęście się odezwało. Dostałem temat z Mickiewicza, a Mickiewicza miałem w małym palcu. Pierwszy rok na trójkach skończyłem, drugi – na czwórkach, a potem to już piątki były. Jestem zmęczony uroczystościami urodzinowymi. Ale z aktywnego życia nie rezygnuję. Co prawda, zdrowie już nie pozwala na pracę w ukochanym ogródku, ale do lektury mnie ciągnie. I do pisania, maszyna, przenośny Łucznik czeka, żebym znowu zaczął stukać w klawisze. Ale nie narzekam, bo miałem burzliwe życie... Jak dożyć 100 lat? Ważna jest dieta, przez całe życie na śniadanie mleko i biały ser z miodem jadłem. A jak miodu nie było, to z konfiturą z czarnej porzeczki. - I usposobienie mam. – Ja nie mam złości...” Paweł zmarł 10.12.2016 r. (Spisała Hanna Wieczorek, 9 marca 2013 r.)


Maria Elżbieta Bartoszewska

 

(1951 - 2013)

 

BARTOSZEWSKA Maria Elżbieta „BIBA” [1B-1-10], urodzona 3.04.1951 r. Absolwentka geografii Uniwersytetu Wrocławskiego (magister); specjalistka w dziedzinie urbanistyki i planowania przestrzennego. Pozostanie na zawsze w naszych sercach i pamięci jako wspaniały Człowiek i oddana Przyjaciółka, kochana Córka i Siostra, najukochańsza Ciocia. Zmarła 9.10.2013 r. (Nekrolog: dyrekcja, koleżanki i koledzy z Instytutu Rozwoju Terytorialnego, rodzina)


Hieronim Bartoszewski

 

(1912 - 1993)

 

Lekarz.


Krzysztof Bartoszewski

 

(1944 - 2002)

 

BARTOSZEWSKI Krzysztof [1B-1-9], urodzony 21.11.1944 r. w Krakowie. Prof. nadzwyczajny dr hab. inż. na Wydziale Inżynierii Środowiska PWr. Po zakończeniu działań wojennych, jego rodzice przenieśli się w 1945 r. do Wrocławia. Tu uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 36, którą ukończył w roku 1958, a potem do II LO im. Piastów Śląskich. Absolwentem tego liceum został w 1962 r. Po ukończeniu liceum został przyjęty na Wydział Inżynierii Sanitarnej PWr. Studia na tym Wydziale ukończył w 1968 r. z oceną bardzo dobrą i 1 kwietnia 1968 r. rozpoczął pracę w Instytucie Inżynierii Sanitarnej i Wodnej PWr (od 1972 r. Instytut Inżynierii Ochrony Środowiska) jako pracownik naukowo-dydaktyczny. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1990 r. Od 1.08.1993 r. na stanowisku prof. nadzw. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły oczyszczania ścieków, wpływu ścieków na odbiornik, gospodarki osadowej, kinetyki procesów, a w szczególności ich modelowania matematycznego. Drukowany dorobek naukowy obejmuje 121 prac, w tym: 1 monografia, 2 skrypty (współautor), 2 podręczniki (współautor), 2 książki (współautor), 98 publikacji krajowych i 16 w językach kongresowych. Był autorem lub współautorem 140 niepublikowanych prac naukowo-badawczych, szeregu ekspertyz naukowych, 3 patentów, recenzji wydawniczych, prac doktorskich i rozpraw habilitacyjnych. Był promotorem kilkudziesięciu prac magisterskich i inżynierskich, trzech przewodów doktorskich i sześciu otwartych. W latach 1980-1987 kierował zespołem badawczym; w latach 1984-1990 – zespołem dydaktycznym, a w 1990 r. został zastępcą dyrektora Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska, którą to funkcję pełnił do roku 1993. Przez kolejnych sześć lat (1993-99) był prodziekanem d.s. dydaktyki Wydziału Inżynierii Środowiska, a następnie dziekanem tego wydziału. W 2002 został ponownie wybrany na to stanowisko. Był członkiem Sekcji Inżynierii Sanitarnej Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Pełnił funkcję konsultanta w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego oraz IMiGW. Uhonorowany wieloma odznaczeniami, nagrodami i wyróżnieniami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1990), Medalem Edukacji Narodowej (2000), Złotą Odznaką PWr, Srebrną (1990) i Złotą (1995) Odznaką Honorową Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych, nagrodą dydaktyczną Senatu PWr 1992, wieloma nagrodami Ministra Środowiska, Rektora, Dziekana Wydziału oraz Dyrektora Instytutu. Zmarł 21.06.2002r. (Jerzy Zwoździak)


Wilhelm Bartsch

 

(1874 - 1935)

 

BARTSCH Wilhelm [9-35-12], urodzony 8.05.1874 r. Zmarł 9.11.1935 r. Stela granitowa z napisem wyrytym gotykiem u góry; napis w kolorze stalowym Regierungs-Rechnungsrevisor – w tłumaczeniu: Rządowy Rewizor (Kontroler) Obrachunkowy. (Grób poniemiecki)


Janusz Bartyś

 

(1933 - 2003)

 

BARTYŚ Janusz [10-1-10], urodzony w 1933 r. Długoletni zastępca dyrektora ds. ekonomiczno-eksploatacyjnych Dolnośląskiego Centrum Onkologii we Wrocławiu. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz licznymi odznaczeniami resortowymi i regionalnymi. Zmarł 3.03.2003 r. (Źródło: „Gazeta Wyborcza” 31.10.2003 r.)


Teresa Maria Bassy p.v. Dąbrowska

 

(1928 - 1999)

 

Podporucznik Armii Krajowej. Powstaniec Warszawski.


Jerzy Jan Battek

 

(1927 - 1991)

 

BATTEK Jerzy Jan [5-17-18] urodzony 14.01.1927 r. w Zawoi. Docent, doktor. Był wśród pionierów, którzy kładli techniczne i organizacyjne podwaliny przyszłych zastosowań informatyki w Politechnice Wrocławskiej. Założyciel i pierwszym dyrektor Centrum Obliczeniowego, poprzednika Centrum Informatycznego. Okres wojny spędził w Krakowie, uczęszczając na tajne komplety nauczania, dzięki czemu w 1945 r. zdał małą maturę. Po wojnie trafił na Dolny Śląsk. Kontynuował naukę w Państwowym Liceum dla Dorosłych we Wrocławiu. Po egzaminie dojrzałości w 1947 r. wstąpił na Wydział Matematyczno-Fizyko-Chemiczny Uniwersytetu Wrocławskiego, który ukończył w 1952 r. uzyskując dyplom magistra filozofii. Pracę zawodową rozpoczął jeszcze podczas studiów; w latach 1949–1952 był nauczycielem w szkołach średnich w Wołowie i we Wrocławiu. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę na stanowisku zastępcy asystenta w Katedrze Matematyki Politechniki Wrocławskiej, kierowanej wówczas przez profesora Władysława Ślebodzińskiego. W 1953 r. podjął dodatkową pracę w Państwowym Instytucie Matematycznym, później przekształconym w Instytut Matematyki Polskiej Akademii Nauk, który stał się we Wrocławiu głównym ośrodkiem rozwijającym zastosowania matematyki. Pracował tam m.in. z prof. Julianem Perkalem, a także z prof. Hugonem Steinhausem. Skonstruował kilka modeli przyrządów realizujących pomysły prof. Steinhausa. Efektem działalności w Instytucie była praca doktorska „Optymalne wykładniki, a liczba kształtu drzewostanu”, którą obronił w 1961 r. na Wydziale Matematyczno-Fizyko-Chemicznym UWr. W 1961 r. uzyskał stanowisko adiunkta, a w roku następnym powierzono Mu kierowanie Zakładem Metod Numerycznych i Graficznych w Katedrze Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Dostrzegł perspektywiczną rolę komputerów, wówczas nazywanych jeszcze maszynami matematycznymi, jako narzędzia do rozwiązywania problemów numerycznych związanych m.in. z zagadnieniami statystycznymi w naukach przyrodniczych i technicznych. Pierwsze oznaki zbliżania się ery komputerów przyniosła już zresztą druga połowa lat pięćdziesiątych, gdy rodziło się we Wrocławiu ELWRO, a w PAN-ie w Warszawie zainstalowano maszynę Ural-2. J. Battek najpierw wykorzystał dostęp do pierwszych sprowadzonych do Polski maszyn cyfrowych, m.in. do angielskiego Elliotta w Centrum Obliczeniowym UWr, zachodnioniemieckiej maszyny Zuse w ELWRO i pierwszej polskiej maszyny matematycznej UMC-1 zainstalowanej w 1964 r. w utworzonej, przez profesora Jerzego Bromirskiego Katedrze Konstrukcji Maszyn Cyfrowych PWr. Starał się równocześnie o stworzenie własnego ośrodka obliczeniowego. Formalnie katedralny, ale praktycznie ogólnouczelniany Ośrodek Obliczeniowy został utworzony w roku 1965, na bazie pierwszej wrocławskiej maszyny Odra-1003, a jego kierowanie przejął właśnie dr Battek. Odtąd Ośrodek rozwijał się szybko, był wyposażany w kolejne maszyny produkcji Zakładów Elektronicznych ELWRO: Odra-1013 i Odra-1204. W 1968 r. J. Battek został mianowany docentem, co było wyrazem uznania nie tylko dla Jego talentów, zasług organizacyjnych i zaangażowania w prowadzenie intensywnego szkolenia pracowników, ale także dla Jego osiągnięć na polu zastosowań matematyki w problematyce wydobycia i transportu węgla brunatnego, którymi zajmował się od początku lat 60. na zlecenie Dolnośląskiego Biura Projektów Górniczych. Wyniki, jakie uzyskał w tym zakresie zostały wyróżnione już w 1964 r. nagrodą Zjednoczenia Przemysłu Węgla Brunatnego. W 1968 r. wyjechał na dziewięciomiesięczny staż do ZSRR, a w 1970 r. odbył czteromiesięczny staż ONZ w USA i Wielkiej Brytanii. W 1971 r. Ośrodek Obliczeniowy został przekształcony w Centrum Obliczeniowe, jako samodzielna jednostka organizacyjna. Doc. Jerzy Battek pozostał dyrektorem Centrum aż do 1983 r., kiedy to choroba zmusiła go do urlopu zdrowotnego. Pod Jego kierownictwem Centrum Obliczeniowe przeszło ogromną ewolucję. Znaczącymi osiągnięciami, nie tylko w skali kraju, było wdrożenie na początku lat 70. pierwszego w polskich uczelniach wielodostępnego systemu komputerowego na bazie nowoczesnego wówczas komputera Odra-1304, a następnie – już w latach 80. – uruchomienie pilotażowej instalacji rozległej sieci komputerowej. Recenzował różne projekty, a także liczne prace doktorskie związane z zastosowaniem informatyki w dyscyplinach technicznych. Sam wypromował 2 doktorów. Praca dydaktyczna towarzyszyła Mu przez całe życie. Był utalentowanym wykładowcą – miał dar jasnego i prostego przekazywania wiedzy. Jego zdolności dydaktyczne zostały docenione przez Senat PWr, który przyznał Mu swą prestiżową nagrodę. W 1987 r. został prodziekanem Wydziału Informatyki i Zarządzania PWr i sprawował tę funkcję niemal do ostatnich dni kadencji, gdy nagle objawiona choroba przykuła go do łóżka prawie na cały rok. Za swoją działalność otrzymał 4 nagrody ministra i ponad 20 nagród rektora. Otrzymał też liczne odznaczenia i medale, m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, tytuły Zasłużonego dla Zakładów Górniczych Lubin i Zasłużonego dla Województwa Wrocławskiego. Zawsze pozostawał bardzo skromny, starał się schodzić na drugi plan. Względem siebie samego cechowała Go pewna surowość, równocześnie był wyczulony na wszelkie przejawy postępowania nieodpowiedzialnego lub marnotrawnego. Jerzy zmarł 12.08.1991 r. (Wspomnienie: Zbigniew Huzar – wrzesień 1991 r.)


Marek Jan Battek

 

(1953 - 2018)

 

BATTEK Marek Jan [5-17-18], urodzony 2.07.1953 r. we Wrocławiu. Magister inżynier, długoletni pracownik Politechniki Wrocławskiej, historyk górnictwa, speleolog, eksplorator podziemi, krótkofalowiec (SP6CSV), fotografik, krajoznawca, redaktor i publicysta. Człowiek o rozległych horyzontach, wielu pasjach, wyjątkowej odwadze i prawości. W 1972 r. ukończył XI Liceum Ogólnokształcące we Wrocławiu, następnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej (1972–1977). Po ukończeniu studiów przez kilka lat zajmował się nieniszczącymi metodami diagnostyki maszyn. Od 1982 do 1985 r. pracował jako elektromechanik w Spółdzielni Pracy „Elektron”. Następnie podjął pracę w Zakładzie Usług Wysokościowych „Taternik”, początkowo jako szeregowy pracownik, później – brygadzista. Podnosił swoje kwalifikacje zdobywając na kursach organizowanych przez Wojewódzki Uniwersytet Robotniczy uprawnienia spawacza elektrycznego i gazowego, kierowcy samochodu ciężarowego oraz dekarza-blacharza. W tym samym czasie, korzystając z zakładowego sprzętu, podejmował próby zastosowania komputerów do prac redakcyjnych. W 1990 r. podjął w niepełnym wymiarze godzin pracę w wydawnictwie Politechniki Wrocławskiej, gdzie wprowadził technikę komputerową. Jednocześnie w latach 1992–1993 był zatrudniony w telekomunikacyjnej firmie „Wimatron” m.in. jako kierownik serwisu. W latach 1994–2017 prowadził własną działalność gospodarczą w zakresie zarówno usług wydawniczych, jak i technicznych. W 2012 r. przeszedł z Oficyny Wydawniczej PWr na Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii PWr, gdzie powierzono mu prace redakcyjne. Równolegle do działalności zawodowej pracował naukowo w dziedzinie geografii historycznej, historii górnictwa i budownictwa podziemnego. Był współautorem „Słownika nazewnictwa krajoznawczego, polsko-niemieckiego, niemiecko-polskiego” (7 wydań), a także autorem i współautorem licznych artykułów. Wolontariusz Fundacji Otwartego Muzeum Techniki, z którą współpracował od lat 90. XX w., tak z uwagi na swoje zainteresowania (historią, dokumentami dziedzictwa górnictwa rudnego i węgla kamiennego), jak i ze względu na potrzeby Fundacji związane z działalnością wydawniczą (redagował publikacje Fundacji, przygotowywał je do druku, a od roku 2003 do 2018 pełnił funkcję redaktora technicznego biuletynu „Prosto z Pokładu” – 172 numery). Od czasu szkoły podstawowej interesował się fotografią. W młodości uprawiał sporty, m.in. piłkę ręczną i pływanie. Przez wiele lat zajmował się (chociaż z przerwami) amatorską łącznością radiową. Był miłośnikiem turystyki (zwłaszcza górskiej) i speleologii. Uczestniczył w wielu wyprawach tatrzańskich, bardzo często bywał w Kletnie. Z czasem skoncentrował się na badaniu podziemnych budowli. Jego pasją była historia, przede wszystkim Dolnego Śląska. Mógł godzinami, wyjątkowo zajmująco, mówić na ten temat. Po długiej, heroicznej walce z chorobą odszedł do Pana 19.03.2018 r. (Źródło: nekrolog w „Gazecie Wyborczej” – żona Joanna, córki Anna i Katarzyna, zięciowie, wnuki, rodzina; Fundacja Otwartego Muzeum Techniki; Wojciech Augustyn)


Ryszard Bauer

 

(1926 - 2006)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Feluś".


Aleksandra Bauer

 

(1962 - 2020)

 

BAUER Aleksandra [8-1-10], urodzona 26.02.1962 r. we Wrocławiu. Absolwentka Medycznego Studium Zawodowego we Wrocławiu w 1982 r. (technik fizjoterapii) oraz Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1988 r. (magister rehabilitacji ruchowej). W 1982 r. rozpoczęła pracę jako fizjoterapeuta. W latach 1982–1999 pracowała w szpitalu rehabilitacyjnym przy ul. Chopina we Wrocławiu. Od 1993 r. prowadziła wykłady i ćwiczenia z fizykoterapii w Medycznym Studium Fizjoterapii we Wrocławiu, a od 1999 r. w Wyższej Szkole Fizjoterapii we Wrocławiu. Była autorem programów dydaktycznych dotyczących fizykoterapii (również w medycynie weterynaryjnej). Przez kilkanaście lat prowadziła szkolenia z tego zakresu. Autorka i współautorka artykułów naukowych nt. fizjoterapii w polskich i zagranicznych czasopismach i publikacjach; współautorka trzykrotnie wydanego podręcznika pt. „Przewodnik metodyczny po wybranych zabiegach fizykalnych”. Zainteresowania zawodowe A. Bauer koncentrowały się na nowych dziedzinach fizykoterapii (np. wykorzystanie fizykoterapii w medycynie weterynaryjnej). W Centrum Rehabilitacji Sygnumedica we Wrocławiu zajmowała się zastosowaniem czynników fizykalnych w diagnostyce i terapii nietrzymania moczu u kobiet i mężczyzn. Była zaangażowana w działalność organizacyjną, m.in. w 2017 r. prowadziła sekretariat XXXII Międzynarodowego Zjazdu Naukowego Polskiego Towarzystwa Medycyny Sportowej (Wrocław 12–14.10.2017 r.). Zmarła 9.05.2020 r. (Źródło: Sekcja Historyczna Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii – Beata Skolik, Mariusz Migała; dokumenty potwierdzające uzyskanie tytułu magistra i CV Aleksandry Bauer; artykuły w czasopismach naukowych)


Adam Tadeusz Bąk

 

(1957 - 2013)

 

BĄK Adam Tadeusz [13-6-4], urodzony 30.04.1957 r. Syn Heleny Maciejewskiej i Tadeusza Bąka. Specjalista elektryk, automatyk (systemy sygnalizacji i kontroli w ruchu ulicznym). Człowiek życzliwy, pogodny, pracowity, uczynny. Chętnie pomagał innym. Zmarł 14.06.2013 r. (Piotr G.)


Jan Bąk

 

(1891 - 1983)

 

BĄK Jan [13-6-4] urodził się 31.05.1891 r. w Kłaj k/Krakowa. Budowniczy mostów kolejowych. W grobie tym leży również jego żona Maria ur. 4.02.1892 we Lwowie, zm. 19.02.1980. Jan zmarł 25.03.1983 r.


Tadeusz Bąk

 

(1922 - 1997)

 

Doktor Weterynarii.


Jan Bąkowski

 

(1919 - 2010)

 

BĄKOWSKI Jan [13-14A-11], urodzony 31.01.1919 r. Absolwent (1951) i długoletni pracownik Akademii Wychowania Fizycznego. Z urodzenia Wielkopolanin, tuż po wojnie (w maju 1945 roku) przyjechał do płonącego jeszcze Wrocławia, wraz ze swoim wujem prof. Tadeuszem Konopińskim, który został oddelegowany do organizowania Wydziału Rolnego (później Wyższa Szkoła Rolnicza, Akademia Rolnicza, Uniwersytet Przyrodniczy) na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej. Początkowo podjął studia na weterynarii, aby wkrótce przenieść się do Studium Wychowania Fizycznego (zalążka przyszłej Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego, Akademii Wychowania Fizycznego) przy Wydziale Lekarskim. W trakcie studiów, mimo trudnych warunków materialnych (pracował m.in. w majątku rolnym w Nadolicach Wielkich), trenował pod kierunkiem sławnej olimpijki Genowefy Cejzikowej lekką atletykę, specjalizując się w biegach średnich. Aby nieco poprawić sobie byt, przeszedł z AZS do Gwardii, gdzie otrzymał skromne stypendium sportowe. Po studiach, jako pracownikowi pionu „gwardyjskiego”, zaproponowano mu pracę w ośrodku sportowym „Gwardia” w Jeleniej Górze. Nie godząc się na przejście z etatu trenerskiego na „milicyjny” zdołał uzyskać przeniesienie do Wrocławia, gdzie przez krótki czas pracował jako nauczyciel w-f w technikum geodezyjnym, następnie przez parę lat w Studium Wychowania Fizycznego Politechniki Wrocławskiej, a od 1955 r. aż do przejścia na emeryturę – w Zakładzie Lekkiej Atletyki macierzystej uczelni. W latach 70. pełnił funkcję prodziekana ds. studiów zaocznych. Do dzisiaj wielu absolwentów tych studiów z wdzięcznością wspomina jego wręcz ojcowską troskę, pomoc w godzeniu obowiązków studenta z pracą zawodową i sprawami rodzinnymi. J. Bąkowski przez cały czas związany był ze sportem. Zawsze niezmiernie serdecznie wspominają go jego wychowankowie, a niektórzy z nich – między innymi, Jacek Dolecki, Marian Issel, Zbigniew Dziubiński, Kazik Niemierka i wielu innych – odwiedzało swojego trenera do ostatnich lat jego życia. Był bardzo cenionym trenerem lekkoatletów głuchoniemych, z którymi bardzo szybko nawiązał nić porozumienia, nie tylko dzięki posiadanym walorom osobistym, ale także dzięki opanowaniu języka migowego. W każdym środowisku szybko zyskiwał sympatię i uznanie. Zmarł 14.07.2010 r.; pochowany został w rodzinnej mogile wraz z żoną Wandą i tragicznie zmarłym młodszym synem Maciejem. (Źródło: Ryszard Jezierski)


Maciek Bąkowski

 

(1958 - 1985)

 

BĄKOWSKI Maciej [13-14A-11], urodzony 25.09.1958 r. Student Wydziału Architektury. Był wspaniałym człowiekiem. Miał polot, dowcip i bardzo pogodny charakter. Zapowiadał się jako zdolny architekt. Zginął tragicznie w wypadku samochodowym 18.03.1985 r. (Źródło: ojciec Jan Bąkowski, 18.11.2005)


Józef Beck

 

(1903 - 1983)

 

Lekarz Weterynarii.


Wojciech Bednarz

 

(1895 - 1940)

 

Zamordowany w Miednoje - 1940 r.


Robert Behnisch

 

(1865 - 1931)

 

BEHNISCH Robert [1-5-4] urodzony 11.05.1865 r. Granitowa stela z krzyżem i napisem: „Rektor I R“. zmarł 08.04.1931 r. (Nagrobek poniemiecki)


Stanisław Bek

 

(1922 - 1999)

 

Doktor Inżynier. Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej.


Ignacy Bekier

 

(1923 - 2013)

 

BEKIER Ignacy [12-43-10], urodzony 2.03.1923 r. w Chełmie Lubelskim. Spędził tam młodość i ukończył szkołę powszechną. Gdy rozpoczął naukę w gimnazjum, wybuchła wojna. Rodzina w obawie przed represjami uciekła – jak wiele innych – na wschód, szukając tam schronienia od łapanek i wywózek do obozów zagłady. W czasie wojny przebywał w Związku Radzieckim, gdzie pracował jako spawacz i równocześnie uzupełniał wykształcenie w dziesięciolatce radzieckiej. Po wojnie przybył na Dolny Śląsk, do Wałbrzycha. Rozpoczął działalność w organizacji młodzieżowej. W latach 1947–1950 pracował w szkolnictwie zawodowym w Dzierżoniowie, początkowo jako kierownik bursy, a następnie jako dyrektor szkoły. 15 lutego 1951 r. został powołany na dyrektora Ośrodka Szkolenia Zawodowego Państwowych Zakładów Lotniczych – Fabryka Silników nr 3 na Psim Polu. Miał za zadanie szybko stworzyć optymalne warunki do rozwoju średniej kadry technicznej dla przemysłu lotniczego i wojsk lotniczych. Sprostał wyzwaniu nadzorując największą inwestycję oświatową planu sześcioletniego na Dolnym Śląsku – nową siedzibę Technikum Budowy Silników na Psim Polu (późniejszych Lotniczych Zakładów Naukowych). Po realizacji tego przedsięwzięcia stał się pierwszym dyrektorem tej szkoły, a z czasem jej legendą. Już w latach 50. technikum pod Jego kierownictwem stało się znane. Do TBS-u garnęły się tłumy, setki młodych zapaleńców marzących o lataniu. Dobre zaplecze socjalne oraz różne zajęcia pozalekcyjne i sportowe dawały ubogiej młodzieży chłopskiej i robotniczej realną szansę zdobycia rzetelnego zawodu. Dyrektor Ignacy Bekier otworzył okno na świat inicjując kontakty z podobnymi szkołami w Niemczech i Czechosłowacji. Był prekursorem dzisiejszych wymian międzynarodowych. Już wtedy uczniowie mieli możność wyjazdu na praktyki zagraniczne, gdzie poznawali kulturę, obyczaje innych narodów i nawiązywali więzi koleżeńskie. Wprowadzone wówczas nowe metody dydaktyczne (pracownie przedmiotowe) wzbudzały zainteresowanie nie tylko władz oświatowych, ale także Ministerstwa Przemysłu Maszynowego. Zasada zdrowej konkurencji podnosiła wyniki wychowawczo-dydaktyczne. Mimo umundurowania i dyscypliny (rygorystyczny regulamin) placówka nigdy nie nosiła znamion szkoły paramilitarnej. 6.05.1967 r. – z okazji jubileuszu 20-lecia Lotniczych Zakładów Naukowych – Ignacy Bekier otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 1969 r. wyemigrował do Szwecji, ale zorganizowany przez Niego zespół nauczycielski funkcjonował nadal nie ulegając indoktrynacji socjalistycznej. Ignacy Bekier odwiedził szkołę dopiero po odwołaniu stanu wojennego. Wciąż interesował się jej życiem i losem. Uczestniczył w obchodach 50- i 60-lecia LZN, a w 2011 r. (z okazji 65-lecia) został wyróżniony Złotym Laurem Stowarzyszenia Absolwentów Nauczycieli i Sympatyków LZN. W liście Ignacego Bekiera (Wrocław, 14.06.2006 r.) czytamy: Prawie 20 lat pracowałem jako dyrektor tej szkoły. Kiedy zostałem skierowany do pracy w 1951 roku, szkoła liczyła 180 uczniów, a kiedy ją opuszczałem w 1968 roku, było ich już 1800. Zawsze bardzo miło wspominam okres pracy w LZN. Ignacy Bekier zmarł 13.08.2013 r. (Źródło: pracownicy i uczniowie; Stowarzyszenie Absolwentów Nauczycieli i Sympatyków Lotniczych Zakładów Naukowych)


Stanisław Bekier

 

(1924 - 2018)

 

Porucznik Armii Krajowej i LWP, pseudonim "Tajfun".BEKIER Stanisław [18-6-9], urodzony 1.08.1924 r. na Wołyniu, kolonia Łęczyce w powiecie kowelskim. Syn Stefana i Joanny Waniewskich. Dzieciństwo i młodość spędził na Wołyniu, gdzie dopadło go piekło II wojny światowej. W 1942 r. wstąpił do konspiracyjnego Związku Walki Zbrojnej. W 1943 r., podczas zdobywania broni z transportu wojskowego jadącego na front wschodni, został ciężko ranny w głowę i stracił palec prawej ręki. Wraz z kolegami zgłosił się 4.08.1943 r. (z posiadaną bronią) do oddziału partyzanckiego koło Kowla, pod dowództwem porucznika „Jastrzębia” Władysława Czernickiego. Podczas jednej z walk z UPA został ciężko ranny w nogę i przewieziony do szpitala w Kownie. W trakcie ewakuacji szpitala ponownie został ranny odłamkami z moździerza. Leczył się w szpitalu polowym armii sowieckiej w Zielonej koło Kowla. W marcu 1944 r. przeniesiono Go do szpitala 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej w Kupieczowie. W kwietniu szpital ewakuowano na tyły frontu do Chołup, a Stanisława przewieziono do Sum za Kijowem, na miejsce koncentracji I Armii Wojska Polskiego. Po przeszkoleniu z obsługi dział, 14.07.1944 r. został wcielony do 5 Brygady Artylerii Ciężkiej. Walczył na froncie pod Dolskiem nad rzeką Turią. Wraz ze swoją jednostką przeszedł cały szlak bojowy – przez Chełm, Lublin, Garwolin, Warszawę, Bydgoszcz, Wał Pomorski i Kołobrzeg – do Berlina. Po zdemobilizowaniu 15.03.1947 r. przyjechał do Wrocławia. Był uhonorowany, między innymi: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, Odznaką „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”, Odznaką „Akcja Burza”, Odznaką „Budowniczy Wrocławia” i Odznaką Honorową Wrocławia. Pracował w wielu przedsiębiorstwach budowlanych, a przed przejściem na emeryturę – w Zakładzie Remontowo-Budowlanym Uniwersytetu Wrocławskiego. Już jako emeryt udzielał się społecznie w komisjach socjalnych UWr. Był wspaniałym Ojcem, Dziadkiem i Pradziadkiem. Zmarł nagle 12.04.2018 r. – odszedł, by spotkać się ze swą ukochaną żoną Marianną i córką Elżbietą. (Źródło: fragmenty mów pogrzebowych wygłoszonych nad grobem śp. Stanisława)


Daniel Józef Bem

 

(1933 - 2014)

 

BEM Daniel Józef [6-10-5u], urodzony 28.08.1933 r. w Skierniewicach. Profesor doktor habilitowany inżynier. W Skierniewicach ukończył szkołę podstawową (1946) oraz gimnazjum i liceum (1951). Studiował na Wydziale Łączności w Politechnice Wrocławskiej (1951–1957). Doktorat (1965) i habilitację (1975) uzyskał również na Politechnice Wrocławskiej, gdzie zajmował kolejno stanowiska: zastępcy asystenta (1953–1955), asystenta (1955-1959), starszego asystenta (1959–1965), adiunkta (1965–70), docenta (1970-78), profesora nadzwyczajnego (1978–91) i profesora zwyczajnego (od 1992 r.). Jednocześnie był zatrudniony w innych instytucjach: Instytucie Łączności jako asystent (1955–1958); Zakładach Produkcji Urządzeń Radiowych we Wrocławiu jako doradca techniczny (1961-1962); Zakładach Radiowych i Telewizyjnych ZARAT we Wrocławiu jako konsultant naukowy (1972–1979); SAT-Audio-Video jako redaktor działowy czasopisma (od 1984 r.); JBR Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej (NASK) jako pracownik naukowy (od 1994 r.). Był członkiem korespondentem PAN-u (od 1995 r.) i sekretarzem naukowym Oddziału PAN-u we Wrocławiu (od 1996 r.). W Politechnice Wrocławskiej pełnił funkcje kierownika: Zakładu Systemów Radiotechnicznych (1968–1976), Seminarium Systemów Komunikacyjnych (1976–1978), Zakładu Radiokomunikacji (od 1987 r.). Był również: pierwszym zastępcą dyrektora (1972–1975) i dyrektorem (1984–1987) Instytutu Telekomunikacji i Akustyki oraz prorektorem ds. dydaktyki (1981–1984). W Komitecie Badań Naukowych był członkiem Komisji Badań Stosowanych (1991–1997) i członkiem Zespołu ds. Infrastruktury Informatycznej (od 1994 r.), a w programie Akademickich i Naukowych Sieci Komputerowych – kierownikiem Centralnego Programu Badawczo-Rozwojowego nr 8.13 pod nazwą "Budowa Krajowej Akademickiej Sieci Komputerowej" (1986–1990), członkiem Zespołu Koordynacyjnego (1991–1993) i przedstawicielem Polski w Stowarzyszeniu Europejskim RARE (od 1991 r.). Działał ponadto jako członek: Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych (od 1991 r.), Rady Naukowej Instytutu Łączności (1970–1995), Komisji Krajowego Komitetu Międzynarodowej Unii Radiowej (URSI) (od 1982 r.) oraz przewodniczący: Rady Naukowej Instytutu Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów (1986–1990), Rady Konsultacyjnej przy Ministrze Łączności (od 1990 r.), a także jako pełnomocnik wrocławskiego środowiska naukowego i akademickiego ds. budowy miejskiej sieci komputerowej we Wrocławiu (od 1993 r.). Był przedstawicielem Politechniki Wrocławskiej w Spółce POLSAT i przewodniczącym jej Rady Nadzorczej (1988–1995). Pracował w dziedzinie teorii systemów telekomunikacyjnych i kompatybilności elektromagnetycznej, a szczególnie — anten i propagacji fal radiowych, telekomunikacji satelitarnej i sieci komputerowych. Jego zainteresowania menedżerskie przejawiały się działalnością w dziedzinie organizacji kształcenia oraz badań i wdrożeń w obszarze telekomunikacji. Miał 10 lat praktyki przemysłowej w Zakładach Produkcji Urządzeń Radiowych we Wrocławiu (1961–1962) i w Zakładach Radiowych i Telewizyjnych we Wrocławiu (1972–1979). W ciągu ponad 45 lat działalności dydaktycznej i naukowej wypromował ponad 70 magistrów i ponad 25 doktorów nauk technicznych (w tym trzech obcokrajowców). Kilka prac doktorskich, uznanych za wyróżniające, zostało nagrodzonych przez Rektora Politechniki Wrocławskiej i Ministra Łączności. Spośród kręgu osób prowadzących wspólnie z Danielem Bemem badania – kilka uzyskało habilitacje, jedna – tytuł profesora, a dwie – stanowiska profesorów nadzwyczajnych. Za osiągnięcia w dziedzinie kształcenia kadry naukowej otrzymał nagrodę indywidualną stopnia drugiego MNSWiT (1979). Opracował 17 recenzji rozpraw doktorskich, 11 recenzji rozpraw habilitacyjnych, zaopiniował 4 wnioski o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i 3 wnioski o nadanie tytułu profesora zwyczajnego. Jako członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych, opracował ok. 20 opinii dotyczących zatwierdzenia habilitacji i nadania tytułów profesora. Recenzował książki, artykuły, doniesienia konferencyjne, rozprawy doktorskie i habilitacyjne, wnioski o projekty badawcze, wnioski o nadanie tytułu profesora. Odbywał naukowe staże zagraniczne w Katedrze Elektrotechniki na Uniwersytecie w Birmingham w Anglii (1966–1967), na Uniwersytecie Technicznym w Bagdadzie (miesięczna wizyta naukowa w 1989 r.) oraz w amerykańskich firmach: Continental Electronics. Dallas; Stainless Steel Inc., North Wales; Lapp Insulator Co., Leroy; RCA, New York (miesięczna wizyta konsultingowa w 1970 r.). Uczestniczył w wielu konferencjach, seminariach i sympozjach międzynarodowych. Wygłosił 54 referaty, w tym 6 zaproszonych. Brał udział w pracach komitetów programowych 25 konferencji. Przewodniczył 10 sesjom naukowym. W latach 1980–84 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a od roku 1986 – przewodniczącego Wrocławskich Międzynarodowych Sympozjów Kompatybilności Elektromagnetycznej. Opublikował (jako autor lub współautor) ok. 10 książek, 7 monografii, 5 skryptów oraz 183 artykuły, doniesienia konferencyjne i patenty. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji popularnonaukowych z zakresu telekomunikacji, zwłaszcza telewizji satelitarnej i radiokomunikacji ruchowej. Prowadził wykład na temat anten i propagacji fal elektromagnetycznych (od 1962 r.). Napisał podręcznik akademicki "Anteny i rozchodzenie się fal radiowych" (WNT, 1973), za który otrzymał nagrodę drugiego stopnia MNSWiT (1974). Do programów studiów na Wydziale Elektroniki PWr wprowadził nowy przedmiot dla kierunku Telekomunikacja (1968) p.t. "Systemy telekomunikacyjne" (wykład, ćwiczenia, laboratorium i projekt) i rozpoczął prace nad pięciotomowym skryptem, którego pierwsze 3 tomy zostały opublikowane przez Wydawnictwo PWr (1978, 1983, 1990). Wszystkie części skryptu są stosowane także w Politechnice Poznańskiej i Politechnice Gdańskiej. W 1978 r. wprowadził przedmiot "Modelowanie systemów radiokomunikacyjnych" i napisał skrypt (Wydawnictwo PWr, 1985). Opracował przewodnik dydaktyczny dla kierunku Telekomunikacja (Wydawnictwo PWr, 1981). Prowadził zajęcia z przedmiotów autorskich: "Kodowanie w telekomunikacji" i "Modulacja cyfrowa". W czasie pełnienia funkcji prorektora ds. dydaktyki (1981–84) wprowadził zindywidualizowane kształcenie problemowe. W roku 2008 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej, jako profesor Politechniki Wrocławskiej, dyrektor Wrocławskiego Centrum Sieciowo-Superkomputerowego, członek rzeczywisty PAN i prezes jej wrocławskiego oddziału, o specjalności: radiokomunikacja, sieci komputerowe, systemy telekomunikacyjne, teoria elektromagnetyzmu. W roku 2003 tytuł doktora honoris causa przyznała mu Wojskowa Akademia Techniczna. Był członkiem stowarzyszeń i towarzystw: Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, PTETiS, SEP, Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji oraz Komitetu Badań Kosmicznych PAN, Komitetu Narodowego URSI, IEEE – Internet Society. W ramach działalności w PTETiS pełnił funkcję przewodniczącego Głównej Komisji Rewizyjnej (1996–1999). Przygotował i wygłosił 2 referaty na zjazdach PTETiS oraz 6 referatów na zebraniach naukowych organizowanych przez Oddział Wrocławski PTETiS. W roku 1996 otrzymał godność członka honorowego PTETiS (nr 57). Uhonorowano go wieloma odznaczeniami, wyróżnieniami i nagrodami, m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej (1972), Złotą Odznaką Zasłużonego Pracownika Łączności (1974), Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1982), Złotą Odznaką ZNP (1977), Srebrną (1981) i Złotą (1988) Odznaką Honorową SEP oraz ok. 10 innymi medalami pamiątkowymi oraz 6 nagrodami ministerialnymi wszystkich stopni. Był żonaty (z prof. dr hab. nauk medycznych Zdzisławą Bem), nie miał dzieci. Wolny czas spędzał jeżdżąc na nartach, rowerze i konno. Zmarł 21.10.2014 r. (40-lat PTETiS", Biuletyn nr 5 – jubileuszowy – pod red. A. J. Marusaka, Warszawa 2001, s.199. 25.10.2014 r.)


Tadeusz Stanisław Bem

 

(1926 - 2005)

 

BEM Tadeusz Stanisław [14-34-6], urodzony 18.09.1926 r. w Krystynopolu. Pracownik umysłowy; harcerz (stopień harcerski – ćwik). Służbę instruktorską rozpoczął w 1946 r. jako drużynowy w Hufcu Harcerzy w Górze Śląskiej. Następnie do 1948 r. kierował referatem służby Komendy Hufca. W styczniu 1958 r. został zweryfikowany jako instruktor w Hufcu Wrocław Krzyki, w którym podjął służbę jako kierownik referatu organizacyjnego, a następnie finansowo-gospodarczego Komendy Hufca. Zmarł 18.04.2005 r. (Źródło: A. Rumiński)


Zdzisława Emilia Bem

 

(1932 - 2018)

 

BEM Zdzisława Emilia [6-10-5u], urodzona 27.11.1932 r. Profesor doktor habilitowany medycyny. Znamienity lekarz, specjalista radiologii i diagnostyki obrazowej, naukowiec, współtwórca Dolnośląskiego Ośrodka Diagnostyki Obrazowej, nauczyciel kilku pokoleń radiologów, pionier tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego na Dolnym Śląsku. Uprawnienia lekarza otrzymała 2.10.1957 r. Ukończone specjalizacje: Rentgenodiagnostyka stopień I (13.10.1962 r.) i Radiologia stopień II (24.03.1966 r.). Uzyskane stopnie i tytuły naukowe: doktor nauk medycznych (26.06.1969 r.); doktor habilitowany (10.12.1976 r.); profesor nadzwyczajny nauk medycznych (10.07.1986 r.); profesor zwyczajny (1997 r.). Członek Rady Wydziału Lekarskiego Kształcenia Podyplomowego Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Konsultant naukowy Dolnośląskiego Ośrodka Diagnostyki Obrazowej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Wrocławiu. Główny kierunek działalności naukowej Zdzisławy Bem związany był z pionierskimi zastosowaniami informatyki w radiologii. Była inicjatorem komputerowego systemu opisu badań KT i gromadzenia danych o nazwie TOMOS. Swoje życie zawodowe związała z Katedrą i Zakładem Radiologii Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1984 r. została detaszowana do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu, gdzie objęła stanowisko kierownika Dolnośląskiego Zakładu Tomografii Komputerowej, w którym zainstalowano pierwszy tego typu aparat w całym regionie. Po przekształceniu Zakładu w Dolnośląski Ośrodek Diagnostyki Obrazowej (1994), prof. Z. Bem stworzyła tam szkołę, w której kształciło się wielu radiologów z kraju. Była członkiem Dolnośląskiej Izby Lekarskiej i wielu towarzystw naukowych. Otrzymała liczne nagrody. Odznaczona została Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Edukacji Narodowej i Odznaką Zasłużony dla Służby Zdrowia. Zmarła nagle 5.01.2018 r. (Źródło: nekrolog „Gazeta Wyborcza” – 11.01.2018; Narodowy Komitet Seniora)


Bogdan Berezecki

 

(1910 - 2007)

 

Doktor Nauk, Współzałożyciel Akademii Wychowania Fizycznego. BEREZECKI Bogdan [12-9-15], urodzony 16.03.1910 r. w Chełmie Lubelskim. Pionier Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Po skończeniu szkoły podstawowej w rodzinnym Chełmie, maturę uzyskał w Brześciu w 1931 r. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Krakowie. W 1933 r. przyjęty został na dwuletnie studia WF w Warszawie, po ich ukończeniu wrócił do Chełma jako nauczyciel w-f w Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego. W 1939 r. otrzymał przydział do kompanii 7 Pułku Piechoty Legionów, z którą uczestniczył w obronie Warszawy. Po jej kapitulacji przebywał w kilku obozach jenieckich w Prusach Wschodnich i Austrii. Ostatecznie trafił do oflagu w Woldenbergu (obecnie Dobiegniew na Pojezierzu Drawskim). Trudne lata niewoli wypełniał organizowaniem i prowadzeniem zajęć sportowych, rekreacyjnych dla towarzyszy niedoli, a także rehabilitacyjnych dla kolegów inwalidów wojennych. Jednocześnie nie zaniedbywał własnej sprawności fizycznej, ćwicząc systematycznie po dwie godziny dziennie. Po wyzwoleniu wrócił do Chełma, a w połowie 1946 r. przeniósł się do Wrocławia i pracował w Liceum Pedagogicznym. Za namową ówczesnego wizytatora kuratorium (Zbigniewa Skrockiego) został wykładowcą, jako pionier AWF, pierwszego rocznego kursu przygotowującego do zawodu przyszłych nauczycieli w-f. Jednocześnie uzupełniał studia w CIWF w Warszawie, uzyskując stopień magistra wychowania fizycznego. Po kilkunastu latach obronił pracę doktorską napisaną pod kierunkiem prof. Adama Wankego. Z chwilą postania WSWF (1950) otrzymał nominację na kierownika Zakładu Lekkoatletyki. Był instruktorem sportów walki (m.in. boksu), pływania; trenerem lekkoatletyki (kontynuator w tej dziedzinie dzieła rozpoczętego przez Genowefę Cejzik-Zimochowaj), sędzią i działaczem lekkoatletycznym OZLA. Zmarł 16.12.2007 r. Pogrzeb Bogdana Berezeckiego odbył się 21.12.2007 r. na cmentarzu na Sępolnie i miał godną oprawę – z udziałem uczelnianego pocztu sztandarowego. Rektor prof. Tadeusz Koszczyc wygłosił pożegnalną mowę, w której podkreślił, że nazwisko żegnanego pionierskiego wykładowcy zostało na trwale wyryte nie tylko na obelisku stojącym na terenie „Matecznika” przy ul. Witelona 25, ale nade wszystko w pamięci i sercach licznej rzeszy Jego wychowanków. (Nekrolog – Rektor i Senat AWF; www).


Elżbieta Emilia Bernhard

 

(1905 - 1983)

 

Sanitariuszka z 1939r. w Warszawie. BERNHARD Elżbieta Emilia [12-29-7], urodzona 28.01.1905 r. w Kielcach. W 1939 roku była sanitariuszką w Warszawie. Przez pięć lat pracowała w Szpitalu Ujazdowskim. Działała w konspiracji, była żołnierzem Armii Krajowej. Zmarła 5.11.1983 r.


Jadwiga Stanisława Beszłej

 

(1930 - 2018)

 

BESZŁEJ Jadwiga Stanisława [1-5A-11], urodzona 2.11.1930 r. Jej życie było służbą innym – rodzicom, rodzeństwu, mężowi, dzieciom, wnukom. Była czwartym dzieckiem z sześciorga rodzeństwa. Jej dzieciństwo przypadło na trudne lata II wojny światowej. Przeżyła śmierć ojca, wcześniej pobitego przez niemieckich żołnierzy, zabranie brata na roboty do Niemiec i siostry do obozu koncentracyjnego. W 16. roku życia rozpoczęła pracę jako sanitariuszka, a następnie, po ukończeniu szkoły, jako pielęgniarka. Była pogodna, pracowita, rzetelna, nieabsorbująca sobą, cicha, zawsze gotowa pomóc innym, oddana pacjentom. Mimo drobnej postury – silna i wytrzymała. Opiekowała się troskliwie i z poświęceniem swoim ciężko chorym, leżącym przez kilka lat, mężem – aż do jego śmierci. Wspierała przez całe życie swoich 3 synów, była zaangażowana w wychowanie 13 wnucząt i doczekała się 9 prawnucząt. Tak długo, jak pozwalało jej zdrowie, była aktywnym członkiem Klubu Seniora przy parafii Świętej Rodziny. Pełna entuzjazmu uczestniczyła w klubowych spotkaniach, licznych pielgrzymkach i wycieczkach. Bardzo lubiła wspólne modlitwy, często odmawiała różaniec czy koronkę do Miłosierdzia Bożego. Lubiła także śpiewać – jej ulubiony repertuar to pieśni religijne i patriotyczne. Jadwiga zmarła 7.04.2018 r. (Źródło: wspomnienie rodziny odczytane podczas pogrzebu)


Stanisław Beszłej

 

(1920 - 2000)

 

Porucznik Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej ps. "LUDWIK".


Stanisław Bezdek

 

(1900 - 1980)

 

Oficer Armii Krajowej Lwów ps. "WŁADYSŁAW".


Maria Biedrońska

 

(1911 - 1980)

 

Lekarz.


Aleksander Bielecki

 

(1930 - 1991)

 

Profesor Politechniki Wrocławskiej. BIELECKI Aleksander [4-14-5] urodzony 8.07.1930 r. w Przemyślu. Docent doktor habilitowany. W latach 1950–1955 studiował na Wydziale Mechanicznym i Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej; w 1962 r. ukończył podyplomowy kurs z automatyki w Gliwicach. Od 1965 r. pracował w Katedrze Pomiarów Maszyn PWr na stanowisku inżynieryjno-technicznym. W 1969 r. obronił pracę doktorską i został zatrudniony na stanowisku adiunkta. W 1982 r. habilitował się na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym PWr i w tymże roku został docentem. W latach 1983–1985 pracował na Uniwersytecie Technicznym w Makurdi w Nigerii na stanowisku starszego wykładowcy. Od 1985 r. zajmował się w Zakładzie Automatyki PWr automatyzacją i badaniami właściwości statycznych i dynamicznych kotłów wodnych i ciepłowni. Pełnił funkcję prodziekana (lata 1987–1990), a następnie dziekana (od 1990 r.) Wydziału Mechaniczno-Energetycznego PWr. W 1991 r. został profesorem nadzwyczajnym. Zmarł 18.08.1991 r. (Źródło: www, 13.03.2015 r.)


Elżbieta Bielicka

 

(1953 - 2000)

 

Lekarz. Okulista.


Elżbieta Bielicka

 

(1918 - 1996)

 

Laryngolog.


Franciszek Bielicki

 

(1921 - 1999)

 

Profesor Doktor Habilitowany Medycyny. Chirurg.


Jerzy Bielicki

 

(1953 - 1982)

 

Lekarz. Asystent Kliniki Chirurgii.


Władysław Biełowicz

 

(1920 - 2003)

 

Dziennikarz.


Ignacy Jan Bieniek

 

(1925 - 1993)

 

BIENIEK Ignacy Jan [17-22-25], urodzony 14.05.1925 r. w Bystrej Krakowskiej. Studiował na Wydziale Malarstwa w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem, między innymi, Zbigniewa Pronaszki, Henryka Gotliba, Jerzego Fedkowicza i Zygmunta Radnickiego. Mistrz malarstwa sztalugowego, grafik, rysownik, twórca i wykonawca projektów medali, mozaik i innych dzieł z zakresu sztuki użytkowej, m.in. mozaiki na ścianie tkalni „Welux" w Bielsku-Białej. Żył i działał w Bielsku-Białej, gdyż bliskość gór sprzyjała jego twórczości. Sam mówił: Jestem góralem, sobą! Maluję niepokoje swojego serca, miłość do tego, co kocham od lat dziecięcych. Otrzymał niezliczoną ilość nagród i wyróżnień. Jego obrazy znajdują się w wielu muzeach, instytucjach i placówkach kulturalnych, a także w domach prywatnych. Był – jak wspominają inni – twórcą profesjonalnym, uwielbianym przez artystów amatorów, uczył ich rozumienia współczesnej sztuki, był też dla nich „bratnią duszą”, kompanem od pędzla i lampki absyntu. Koledzy po fachu mówili o nim krótko: To był prawdziwy mistrz, nigdy się nie wywyższał. Zmarł 17.01.2001 r. (Źródło: Galeria Bielska BWA)


Zdzisław Bieńkowski

 

(1929 - 2015)

 

BIEŃKOWSKI Zdzisław SP6LB [7-23-4], urodzony 1.01.1929 r. Magister inżynier. Długoletni członek ZG Polskiego Związku Krótkofalowców; UKF Manager PZK; wielokrotny delegat na konferencje IARU (International Amateur Radio Union). Wybitny krótkofalowiec wyróżniony Honorową Odznaką PZK o numerze 35, szczególnie zaangażowany w rozwój łączności UKF-owych w Polsce. Na wniosek PZK został w 1985 r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Autor wielu konstrukcji oraz książek, opracowań i artykułów, między innymi „Poradnika Ultrakrótkofalowca” będącego kompendium wiedzy i osiągnięć z dziedziny radiokomunikacji w radioamatorskich pasmach UKF. To jedno z najbardziej znanych Jego dzieł, które służy po dziś dzień hobbystom radioamatorom. Zmarł 3.02.2015 r. Cześć Jego Pamięci! [Źródło: SP8MAK 5.02.2015 r.]


Tadeusz Pomian Biesiekierski

 

(1921 - 2013)

 

BIESIEKIERSKI Tadeusz Pomian [19-15-12], urodzony 4.06.1921 r. w Święcicach koło Płocka. Docent, doktor inżynier architektury. Uczęszczał do szkół w Częstochowie, Toruniu i Ostrzeszowie, gdzie – oprócz zdobywania wiedzy – rozwijał zamiłowanie do sportu. 1 września 1939 r. 18-letni młodzian w patriotycznym uniesieniu zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego, a po bitwie stoczonej pod Warszawą 15 września dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przeżył trudy więzień i choroby. Po zwolnieniu podjął walkę konspiracyjną z okupantem, jako plutonowy podchorąży (pseudonim „Wyrwa”), w oddziałach 7 Dywizji Armii Krajowej. W ramach akcji „Burza” w sierpniu 1944 r. wyruszył na pomoc walczącej Warszawie. Rozkaz Komendy Głównej AK zawiesił dalszą akcję. Z partyzantki kieleckiej droga wiodła do Wrocławia, gdzie Tadeusz zdał egzamin na Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej. W 1951 r. zdobył dyplom i pracę asystenta w Katedrze Architektura III u mistrza prof. Andrzeja Frydeckiego. Pierwszą pracę podjął już w 1945 roku w Wydziale Pomiarów Urzędu Wojewódzkiego, następnie zatrudnił się w Studenckiej Spółdzielni Pracy „Arkady”. W latach 1952–1954 pracował „na nakazie” w Centralnym Biurze Projektów Budownictwa Wiejskiego we Wrocławiu, gdzie pełnił kolejno funkcje: projektanta, kierownika zespołu i kierownika pracowni architektonicznej, wykonując znakomite opracowania zagospodarowania przestrzennego wielu miast oraz osiedli Dolnego Śląska. W 1960 r. T. Biesiekierski obronił pracę doktorską. Od 1971 r. był kierownikiem Zakładu Architektury i Planowania Wiejskiego; w 1982 r. został powołany na stanowisko docenta; w latach 1987–1990 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Architektury. Zajmował się głównie architekturą wiejską i regionalną. Wypromował około 50 magistrów i doktorów. w 1991 r. przeszedł na emeryturę. Był członkiem: SARP – od 1950 r.; Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP.; Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa.; PAN-u (Oddział we Wrocławiu) – od 1984 r.; Stowarzyszenia Absolwentów PWr – od 1978 r. oraz (przez dwie kadencje) radnym Rady Osiedla Biskupin, Dąbie, Sępolno, Bartoszowice. Ważniejsze projekty autorstwa Tadeusza Biesiekierskiego: budynek szkoły podstawowej w Mańczycach – 1956 r. i szkoły podstawowej w Dusznikach-Zdroju (współautor) – 1960 r.; kompleks XI LO we Wrocławiu przy ul. Spółdzielczej (do spółki z architektem Z. Gumiennym) – 1961 r.; odbudowa i rozbudowa kościołów św. Stanisława i Najświętszej Marii Panny w Oleśnicy; Sanktuarium Golgoty Wschodu we Wrocławiu przy kościele parafialnym oo. Redemptorystów przy ul. Wittiga – 1996 r.; rozbudowa kościoła oo. Redemptorystów w Paczkowie – 1998 r.; rozbudowa zabytkowego kościoła parafialnego filialnego we wsi Unikowice koło Paczkowa – 2001 r. Ważniejsze prace naukowe Tadeusza Biesiekierskiego: „Karta Sudecka” – 1976 r.; „Architektura na obszarze Sudetów – Sudety Środkowe, Wschodnie i Pogórze Sudeckie” (współautor) – 1999 r. (nagroda w konkursie na najlepszą książkę 1999); artykuły i raporty poświęcone architekturze regionalnej Sudetów (współautor) – lata 1982, 1984, 1985, 1987, 1994 i 2000. Nagrody i odznaczenia: 12 nagród JM Rektora PWr; Złota Odznaka PWr – 1971 r.; Złoty Krzyż Zasługi – 1973 r.; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1983 r.; Medal „Za Zasługi dla Województwa Wałbrzyskiego” – 1987 r.; Medal Komisji Edukacji Narodowej – 1991 r. Tadeusz Biesiekierski zmarł 29.01.2013 r. (Źródło: http://wsa.dbc.wroc.pl/biogramy/dane/688.html; „Pryzmat” nr. 239)


Wilhelm Bigda

 

(1914 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Strzemię".


Tadeusz Bigo

 

(1894 - 1975)

 

Profesor Doktor.


Piotr Billewicz

 

(1909 - 1999)

 

BILLEWICZ Piotr [4-14-18], urodzony 22.09.1909 r. we Lwowie. Elektryk. W związku z uczestnictwem w walkach II wojny światowej uhonorowany medalem „Za udział w walkach o Berlin”. Po wojnie zamieszkał we Wrocławiu z żoną Katarzyną (1904–1970). Jest z nią pochowany we wspólnej mogile. Żona – by przeżyć w czasie okupacji – dorabiała szyjąc ubrania. Piotr Billewicz zmarł 26.12.1999 r. (Źródło: syn Andrzej, zmarły 20.03.2016 r., pochowany na cmentarzu w Kiełczowie)


Irena Birecka

 

(1923 - 1984)

 

Lekarz Medycyny.


Władysław Birecki

 

(1920 - 1992)

 

BIRECKI Władysław [12-26-17], urodzony 4.04.1920 r. Więzień Auschwitz od 1940 r. Profesor Akademii Medycznej, laryngolog. Zmarł 9.04.1992 r. (Źródło: napis na nagrobku)


Anna Bissen vel Bizenowicz

 

(1922 - 2013)

 

Lekarz Medycyny.


Władysława Bisztyga

 

(1909 - 1994)

 

BISZTYGA Władysława z d. Maluga [1-4A-6], urodzona 17.05.1909 r. Córka Leopolda (urodzonego w 1853 r.) i Ludwiki Zalewskiej-Paciorek (urodzonej w 1869 r.). Władysława miała ośmioro rodzeństwa. W roku 1932 wyszła za mąż za Tadeusza Bisztygę (podpułkownika Saperów Wojska Polskiego). Mieli dwoje dzieci. Władysława zmarła 12.04.1994 r. W grobie z nią leży córka Anna Rompolt, urodzona 11.08.1934 r., zmarła 24.08.2017. (Źródło: www, genealogia) BISZTYGA Tadeusz PRO MEMORIA [1-1A-6], urodzony 15.11.1893 r. w Krakowie. Podpułkownik saperów Wojska Polskiego. W 1910 r. ukończył ośmioklasowe III Gimnazjum w Krakowie i złożył maturę. Przez rok studiował w Akademii Handlowej w Krakowie. W latach 1911–1912 ochotniczo szkolił się w jednorocznej pionierskiej szkole oficerskiej w Klosterneuburgu pod Wiedniem. Jako podchorąży odbywał staż w 3 Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich w Rovereto. W latach 1914–1918 przebywał na froncie z 10 Batalionem Pionierów na stanowiskach dowódcy plutonu i kierownika prac fortyfikacyjnych. W lutym 1915 roku trafił do niewoli rosyjskiej, z której po krótkim pobycie uciekł i wrócił w szeregi armii austriackiej. Pod koniec wojny został przeniesiony na front włoski, dostał się tam do niewoli, w której przebywał do stycznia 1919 roku. Następnie włączył się do organizowanego we Włoszech Wojska Polskiego, był komendantem obozu oficerskiego w Casagiove, dowódcą batalionu piechoty w Santa Maria i dowódcą kompanii w batalionie inżynieryjnym (u kapitana Lucasa) w La Mandria di Chivasso. Potem przedostał się do armii gen. Hallera we Francji, z którą przybył do Polski jako dowódca kompanii inżynieryjnej. Po powrocie do kraju uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej jako dowódca plutonu i kompanii w 12 Batalionie Saperów w 5 Dywizji Piechoty, a w 1920 roku – w wojnie polsko-bolszewickiej, jako kierownik wyszkolenia technicznego, z 20 Batalionem Saperów (później 3 Batalionem Saperów Zapasowych). W bitwie stoczonej 15 czerwca 1920 roku dzięki swym saperom odrzucił bolszewików za Zbrucz, tam też został ranny. Po wojnie, będąc oficerem, ukończył studia prawnicze i pozostał w służbie czynnej. Był dowódcą 28 Batalionu Saperów w 1 Pułku Saperów (1922 rok). W okresie od 15 stycznia do 17 października 1923 r. kierował Kursem Doszkolenia Oficerów Saperów, w ramach którego przeszkolił 72 saperów. W latach 1923–1925 dowodził 28 Batalionem Saperów w 1 Pułku Saperów Legionów w Modlinie. W połowie roku 1925 został przeniesiony do 4 Pułku Saperów jako dowódca 7 Batalionu Saperów. 31 grudnia 1925 r. został przeniesiony do 5 Pułku Saperów w Krakowie na stanowisko dowódcy 6 Batalionu Saperów. 16 lutego 1926 r. został przesunięty na stanowisko dowódcy 21 Batalionu Saperów, a 25 października 1926 r. – na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1929 r. został przeniesiony do 2 Pułku Saperów Kaniowskich w Puławach na zastępcę dowódcy pułku. Po przeformowaniu pułku na batalion, został jego dowódcą w 1932 r. W kwietniu 1929 r. został szefem inżynierii Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 26 marca 1931 r. został przeniesiony do 2 Batalionu Saperów Kaniowskich w Puławach na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. 28 czerwca 1933 r. został przeniesiony do 4 Batalionu Saperów w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. W 1935 r. został dowódcą 4 Batalionu Saperów. W 1938 r. sformował i kierował szkoleniem Zmotoryzowanego Batalionu Saperów, który w sierpniu 1939 r. został przydzielony do 10 Brygady Kawalerii. Następnie do września 1939 r. dowodził 4 Pułkiem Saperów. W czasie kampanii wrześniowej kierował mobilizacją szeregu jednostek saperskich, w tym: 2, 22, 24 i 46 Batalionu Saperów oraz Ośrodka Zapasowego Saperów nr 4. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, gdzie był dowódcą saperów 4 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji Francji przetransportowany został do Anglii i tam wyznaczony na dowódcę saperów I Korpusu Polskiego, a następnie na szefa wydziału inżynieryjnego w Sztabie Naczelnego Wodza. Z tego stanowiska, na własną prośbę, został skierowany na dowódcę saperów 1 Brygady Pancernej. Awanse: podporucznik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 r.; porucznik –warunkowo przyznany w 1920 r. do czasu weryfikacji; kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.; major – 31 marca 1924 r. ze starszeństwem z 1 lipca 1923 r. i 8. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów; podpułkownik – ze starszeństwem od 1 stycznia 1935 r. i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921); Złoty Krzyż Zasługi (1937); Order Żelaznej Korony III klasy; Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy; Medal za Odwagę I klasy; Medal za Odwagę II klasy. Opinie: Bardzo pracowity, lojalny i ambitny. Nie zawsze wykazywał dostateczną inicjatywę, co prawdopodobnie wynikało z nadmiernej delikatności. Bardzo dobrze orientował się w zagadnieniach taktyczno-technicznych i w zupełności nadaje się na zajmowane stanowisko (14 września 1938r. – gen. Kutrzeba). Inteligentny ambitny dowódca. Taktycznie – brak doświadczenia we współpracy dla wyższych szczebli dowodzenia (gen. Szylling). Po wojnie osiedlił się w Anglii. Zmarł 29.01.1958 r. w Edynburgu. (Źródło: Wikipedia)


Stanisław Blicharz

 

(1952 - 2014)

 

BLICHARZ Stanisław [7-22-9], urodzony 8.04.1952 r. Pracownik Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów, Zarządu Dróg i Komunikacji oraz Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. Wspaniały człowiek, pełny pogody ducha i życzliwości, którą obdarzał pokolenia pracowników. Zmarł 28.04.2014 r. (Źródło: nekrolog – dyrekcja, koleżanki i koledzy z Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we Wrocławiu 29.04.2014 r.)


Tomasz Blumensztajn

 

(1990 - 2014)

 

BLUMENSZTAJN Tomasz [12-73-13], urodzony 17.01.1990 r. Bardzo utalentowany łucznik, wieloletni zawodnik UKS Talent Wrocław. W latach 2005–2007 medalista Mistrzostw Polski Juniorów Młodszych, Juniorów oraz reprezentant Polski w łucznictwie. Zmarł 27.05.2014 r. (Źródło: Zarząd UKS Talent Wrocław)


Stanisław Błahuta

 

(1904 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Irena Błaszczyńska

 

(1900 - 1991)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Grzegorz Błęcki

 

(1947 - 1994)

 

Doktor Inżynier.


Adolf Błonarowicz

 

(1937 - 2001)

 

Architekt.


Mieczysław Bobołowicz

 

(1909 - 1983)

 

Porucznik. Kombatant 1939r.


Bogusław Bobrański

 

(1904 - 1991)

 

Profesor. Obrońca Lwowa.


Leszek Bochdalek

 

(1964 - 2006)

 

BOCHDALEK Leszek [18-35-46], urodzony 22.05.1964 r. Lekarz stomatolog. Specjalizacje: chirurgia szczękowa stopień I (1991); chirurgia szczękowa stopień II (1995). Zmarł 30.05.2006 r. (Źródło: Centralny Rejestr Lekarzy)


Helena Józefa Boehm-Michańków

 

(1923 - 2017)

 

BOEHM-MICHAŃKÓW Helena Józefa [6-1-10], urodzona 11.03.1923 r., emerytowany pracownik Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej, zmarła 16.03.2017 r.


Ziemowit Bogatkowski

 

(1930 - 2011)

 

Przewodnik Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. BOGATKOWSKI Ziemowit [15-23-14], urodzony 11.02.1930 r. Krótkofalowiec (SP6GB). Od 1949 r. należał do Polskiego Związku Krótkofalowców, którego wrocławski oddział współorganizował i w którym pełnił wiele funkcji. Licencję otrzymał w 1951 r. Zapalony miłośnik zawodów i techniki QRP. Był współautorem wydanej w 1952 r. broszury pt. „Co każdy krótkofalowiec wiedzieć powinien” – chyba pierwszego w PRL podręcznika dla krótkofalowców. W biuletynach związkowych, w „Świecie Radiu” i „Magazynie Krótkofalowców QTC”, opisał specyfikę pracy na QRP, opublikował wiele układów skrzynek antenowych i urządzeń QRP, a także (w 2006 r.) artykuł o zabezpieczeniu PA trx-a FT-817. Zbierał, opracowywał i publikował archiwalia z historii wrocławskiego i dolnośląskiego krótkofalarstwa. Współautor logotypu Dolnośląskiego OT PZK. Członek SPDXC, SPOTC, a także czeskiego i angielskiego klubu QRP. W listopadzie 2007 r. wyróżniony Odznaką Honorową PZK. Przemieszczając się z fotoaparatem po peerelowskiej Polsce, pozostawił całkiem pokaźną kolekcję zdjęć. Był wytrawnym turystą PTTK. Klucz Ziemowita zamilkł na zawsze 26 maja 2011 r. (Źródło: strona www)


Jan Bogdanowicz

 

(1925 - 1997)

 

Profesor doktor habilitowany nauk rolniczych.


Dominik Bogocz

 

(1886 - 1949)

 

Doktor Nauk Prawnych.


Ryszard Bojanowicz

 

(1928 - 1991)

 

BOJANOWICZ Ryszard [18-1-9], urodzony 1.01.1928 r. w Białobrzegach. Syn Franciszka i Janiny. Żołnierz Powstania Warszawskiego (pseudonim „Kłos”), w stopniu strzelca. Oddział: Armia Krajowa – I Obwód "Radwan" – Grupa Bojowa "Krybar" – 1 kompania – pluton 105; następnie – zgrupowanie "Harnaś" – kompania "Lewara". Szlak bojowy: Powiśle – Śródmieście Północ. Po Powstaniu – niewola niemiecka (numer jeniecki 141116). Zmarł 25.02.1991 r. (Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego)


Alfons Bojko

 

(1907 - 1981)

 

Działacz Polonijny z Kowna.BOJKO Alfons [5-1-9] (grób przeniesiony z [11-19-6]), urodzony 27.02.1907 r. w Kownie. Publicysta, działacz, redaktor pism młodzieżowych „Iskry” i „Głos Młodych” w Kownie, poeta (wiersze drukował pod pseudonimem Tadeusz Alb). Członek zarządów wielu organizacji kulturalnych i sportowych. W 1947 r. przyjechał do Polski i zamieszkał we Wrocławiu. Zmarł 1.08.1981 r. (Źródło: Bohdan Paszkiewicz w: „Pod znakiem Omegi ”, Wydawnictwo Neriton, Instytut Historii PAN, 2003)


Helena Bojko

 

(1907 - 1992)

 

Farmaceutka.BOJKO Helena z d. Mikulicz-Radecka [5-1-9; grób przeniesiony z 11-19-6], urodzona 25.04.1907 r. Farmaceutka, córka Pawła (patrz: Mikulicz-Radecki Paweł) – aptekarza i radnego Kowna w okresie międzywojennym. W roku 1899 po podziale majątku Wielopol (koło Poniewieża) między nim a jego bratem, Paweł – za pieniądze ze sprzedaży swojej części – kupił dom i aptekę w dzielnicy Aleksota w Kownie. Ksiądz Krzysztof Bojko wspomina: Jego ojciec – właściciel majątku – nazywał się Tytus Mikulicz-Radecki. Pradziadek ożenił się w 1896 roku z Aleksandrą z Michałowskich, której rodzina posiadała majątek w okolicach Wiłkomierza. Po wojnie moi pradziadkowie byli repatriowani do Warszawy wraz z moimi dziadkami – Heleną i Alfonsem Bojko oraz z moim ojcem Jerzym Bojko. Zmarli: prababcia w 1948 roku w Warszawie, pradziadek w 1949 we Wrocławiu. Helena zmarła 9.08.1992 r. (Źródło: ksiądz dr Krzysztof Bojko)


Krzysztof Jerzy Bojko

 

(1963 - 2013)

 

Ksiądz Kanonik, Harcmistrz, Harcerz Rzeczypospolitej, Kapelan Naczelny ZHR, Kapelan Okręgu Dolnośląskiego ZHR, Kapelan Kresowian i Sybiraków, Proboszcz Parafii Biała.BOJKO Krzysztof Jerzy [5-1-8], urodzony 27.01.1963 r. we Wrocławiu. Ksiądz, kanonik, doktor, harcmistrz ZHR. Syn Jerzego Jacka Bojko i Romany z d. Kaczorowskiej. Ochrzczony 14.04.1963 r. w kościele pw. Świętej Rodziny we Wrocławiu. W roku 1970 rozpoczął naukę w szkole podstawowej nr 45 we Wrocławiu przy ul. Krajewskiego 1, którą ukończył w r. 1978. W rodzinnej parafii w 1973 r. przystąpił do I Komunii Świętej i został ministrantem (od 4 maja 1980 r. pełnił funkcję lektora); wstąpił do drużyny zuchowej, a w rok później – do drużyny harcerskiej. Pełnił funkcję zastępowego w 27 WDH im. Mariana Langiewicza, potem przybocznego i drużynowego w 4 WDZ „Leśnych przyjaciół”. Od 1979 r. instruktor harcerski i drużynowy 27 WDH, od 1981 drużynowy 72 WDH im. Andrzeja Romockiego (przyszłego szczepu i Hufca „Wigry”). W 1980 r. wstąpił do oazowego Ruchu Światło-Życie. W 1982 r. ukończył II LO im. Piastów Śląskich we Wrocławiu przy ul. Rosenbergów i złożył podanie o przyjęcie do Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Realizując zadania stawiane na kolejnych etapach formacji seminaryjnej, przyjął strój duchowny (8.12.1984 r.; bp Adam Dyczkowski), posługę lektoratu (28.02.1985 r.; bp Józef Pazdur), posługę akolity (24.06.1986 r.; bp Tadeusz Rybak), a także został włączony do grona kandydatów do przyjęcia święceń diakonatu i prezbiteratu (31.10.1986 r.; bp A. Dyczkowski). 23.06.1987 r. złożył publicznie wyznanie wiary oraz przysięgę przed przyjęciem diakonatu. Święcenia te otrzymał przez posługę biskupa J. Pazdura w Archikatedrze Wrocławskiej w uroczystość Narodzin św. Jana Chrzciciela (24.06.1987 r.). Kontynuował formację seminaryjną na roku szóstym, studia zakończył egzaminem „ex universa theologia” 12.03.1988 r. Uchwałą Rady Profesorskiej MWSD we Wrocławiu z 14 marca tegoż roku otrzymał absolutorium studiów filozoficzno-teologicznych w zakresie Wyższego Seminarium Duchownego. 9.05.1988 r. obronił z wynikiem bardzo dobry pracę magisterską pt. „Udział duchowieństwa katolickiego w polskim ruchu harcerskim 1911–1920”, napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Kazimierza Doli i ks. Dr. Józefa Patera. Całość formacji seminaryjnej ukoronowało przyjęcie święceń prezbiteratu w Archikatedrze Wrocławskiej. Szafarzem tego sakramentu był ks. Henryk kard. Gulbinowicz. Następnego dnia neoprezbiter Krzysztof Bojko odprawił Mszę św. prymicyjną w rodzinnej parafii. W latach 1986–1988 współorganizował Krajowe Porozumienie Kręgów Kleryckich przy Krajowym Duszpasterstwie Harcerskim jako jego przewodniczący. Podczas pobytu w Seminarium pisał artykuły do „Czuwajmy” pod pseudonimem Jerzego Mikulicza, zamieszczając tam szereg tekstów na temat kapelanów harcerskich, co łączyło się z tematem jego pracy magisterskiej. Był autorem pierwszego powojennego podręcznika duszpasterza harcerskiego oraz licznych artykułów w prasie harcerskiej: „Drogowskazach”, „Pobudce”, „Rzodkiewce”, „Kierunkowskazach” i „Instruktorze”. Kolejnym etapem w życiu Krzysztofa była służba kapłańska na wskazywanych placówkach duszpasterskich. Wszędzie tam posługiwał jako wikariusz i katecheta. W każdym z tych miejsc prężnie rozwijał działalność harcerską. Po święceniach prezbiteratu pracował jako wikariusz w Wałbrzychu, w parafii pw. Świętych Aniołów Stróżów. Rozpoczął tam pracę jako wikariusz i jednocześnie Rejonowy Duszpasterz Harcerski. W tym samym czasie rozpoczął studia licencjackie na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu na specjalizacji Historia Kościoła. Tytuł licencjata świętej teologii otrzymał 29.10.1991 r. po egzaminie zdanym z notą velde bene. W listopadzie 1988 r. założył przy parafii drużynę, która w momencie powstania ZHR wraz z nim wstąpiła do organizacji. Zweryfikowany w stopniu podharcmistrza w roku 1990 otrzymał stopień harcmistrza. We wrześniu 1989 r. został Komendantem Szczepu, a następnie Komendantem Związku Drużyn Męskich ZHR „WADMAL” w Wałbrzychu. Po zmianie struktury kościelnej w r. 1992 został mianowany Diecezjalnym Duszpasterzem Harcerskim Diecezji Legnickiej. W tym czasie kontynuował studia na wcześniej podjętej specjalizacji. We wrześniu 1993 r. został mianowany Kapelanem Zespołu Głównej Kwatery Harcerzy ZHR. W tym czasie został również członkiem Rady Krajowej Duszpasterstwa Harcerskiego przy ks. biskupie Kazimierzu Górnym. Na III Walnym Zjeździe był wybrany do Rady Naczelnej ZHR oraz powołany przez Przewodniczącego ZHR na szefa Wydziału Duszpasterskiego i przewodniczącego Związkowej Rady Duszpasterskiej. Był również członkiem Komisji Statutowej (choć tu właściwie tylko nominalnie) i członkiem Komisji Instruktorskiej Dolnośląskiej Chorągwi Harcerzy. W czerwcu 1994 r. przeniesiono go do parafii pw. św. Michała Archanioła w Polkowicach, a po roku otrzymał skierowanie do parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Zgorzelcu. Przebywał tam przez kolejny rok organizując drużynę harcerską przy parafii. Na IV Zjeździe ZHR wycofał się z pracy we władzach naczelnych. Było to w lutym 1995 r. W czerwcu 1996 r. przeniesiony został do Legnicy, do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. W styczniu 1997 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym obronił pracę doktorską z Historii Kościoła pt. „Działalność duchowieństwa katolickiego w Związku Harcerstwa Polskiego w latach 1921–1939”. W czerwcu 1997 r. kierował Białą Służbą w Legnicy jako jej komendant z ramienia Biskupa Legnickiego. Latem 1997 r. zorganizował w Legnicy męską 7 LDH „Krzyżowcy” i sprawował opiekę nad drużyną żeńską 3 LDH „Fiat”. Kierował tym środowiskiem przez kolejnych pięć lat. W czerwcu 1999 r. współtworzył Dolnośląski Hufiec Harcerzy „Zachód” obejmujący swym zasięgiem środowiska w Jeleniej Górze, Wałbrzychu, Świebodzicach, Strzegomiu, Legnicy i Głogowie, i stał na jego czele jako Komendant. Brał udział w Białej Służbie w 1999 r. w Warszawie i Łodzi wraz z harcerzami ze swego Hufca. Organizował wyjazd Hufca na Zlot Jubileuszowy ZHR, gdzie pełnił funkcję kapelana gniazda zlotowego. Na prośbę biskupa Tadeusza Rybaka, troszcząc się o miejsce pamięci – były obóz koncentracyjny „Gross Rosen” w Rogoźnicy – organizował na jego terenie w kolejnych latach (1999–2013) zloty Hufca. Przygotowywał także wyprawy zagraniczne Hufca na Litwę (Kowno, Wilno), Ukrainę (Lwów, Drohobycz), gdzie spotykał się z miejscowymi środowiskami harcerskimi. W tym czasie prowadził obozy letnie środowiska legnickiego oraz organizował w Hufcu kursy drużynowych i instruktorskie. Wchodził w skład Komendy Chorągwi Dolnośląskiej Harcerzy, był członkiem Komisji Instruktorskiej, Kapituły HO i HR przy Hufcu. W związku z rozwojem ilościowym Hufca w 2001 r. doszło do odłączenia środowiska jeleniogórskiego i stworzenia samodzielnego Związku Drużyn. W roku 2000 rozpoczęła się w Hufcu kampania Bohater związana z osobą bł. ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego, za którą ks. Bojko był odpowiedzialny. Została ona zakończona 1.09.2002 r. podczas IV Zlotu Hufca, gdy Hufiec otrzymał Sztandar z rąk Komendanta Chorągwi. Sztandar został pobłogosławiony przez papieża Jana Pawła II w Rzymie 9.03.2002 r. podczas Narodowej Pielgrzymki Polaków, w której wzięli udział Harcerze z Hufca. Pielgrzymka harcerska zorganizowana przez ks. K. Bojko łączyła się z pielgrzymką narodową z okazji 10-lecia zmian w strukturach eklezjalnych w Polsce. Podczas uroczystej celebry pod przewodnictwem Prymasa Polski w Bazylice św. Piotra na Watykanie, harcerze z Dolnego Śląska podejmowali służbę liturgiczną. W tym czasie doszło do zmiany nazwy Hufca „Zachód” na Hufiec „Gniazdo”. We wrześniu 2001 roku ks. Bojko zrezygnował z funkcji hufcowego i objął funkcję zastępcy oraz kapelana Hufca. Decyzja podyktowana była wieloma obowiązkami parafialnymi. Wchodził w tym czasie również w skład Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej, jako odpowiedzialny za harcerstwo w diecezji. W tym czasie także rozwijał pracę naukową na polu dziejów polskiej mniejszości narodowej w państwie litewskim w latach 1918–1945. Pisał na ten temat szereg artykułów w prasie naukowej i kresowej. A podsumowaniem tego stało się przygotowanie publikacji „Działalność polskiego harcerstwa na terenie Litwy w latach 1918–1945”. W czerwcu 2002 r. został mianowany proboszczem w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Białej (dekanat Chojnów, 20 km na zachód od Legnicy). Założył tam kolejne drużyny harcerskie: męską „Białe Orły” i żeńską „Biała Polana”. Był wykładowcą Papieskiego Wydziału Teologicznego, duszpasterzem Nauczycieli, Sybiraków i Dawnych Mieszkańców Ziem Wschodnich. Jako wieloletni instruktor harcerski posługiwał jako kapelan naczelny ZHR oraz kapelan Okręgu Dolnośląskiego ZHR. Pełnił również funkcję Komendanta Hufca „Gniazdo”. Zaangażowany w pracę z dziećmi i młodzieżą, wspierał działalność organizacji kresowych. Pełnił funkcję diecezjalnego kapelana Kresowian i Sybiraków. W sierpniu 2002 r. wraz ze swoimi harcerzami brał udział w kolejnej Białej Służbie w Krakowie. Posługę duszpasterską w parafii Biała łączył z pracą katechety oraz diecezjalnego kapelana Kresowian i Sybiraków. W swojej działalności wiele czasu poświęcał popularyzacji kultury i historii dawnych kresów II Rzeczypospolitej. Współtworzył i rozwijał działalność organizacji kresowych. Szczególnym dziełem są „Wrześniowe Kresowiana”, a także działania podejmowane w Stowarzyszeniu „Kresy – Przeszłość i Przyszłość”. Ks. Bojko był m.in. kapelanem TML i Kresów Południowo-Wschodnich oraz Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, a także wielu innych organizacji kresowych. W roku 2009, na wniosek Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, odznaczony został przez Prezydenta RP – pana Lecha Kaczyńskiego – Złotym Krzyżem Zasługi. Ponadto przyznano mu Krzyż Honorowy ZHR „Semper Fidelis” (15.08.2013 r.). Biskup Polowy WP przyznał pierwszemu Kapelanowi Naczelnemu ZHR Medal Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki, który przyznawany jest osobom duchownym i świeckim, które na wzór ks. Jerzego służą prawdzie, miłości i przebaczeniu. Ksiądz Bojko nigdy nie ukrywał pasji do historii i Kresów Wschodnich. Napisał kilka książek, które z sukcesem opublikował. Dzięki jego zaangażowaniu zaczęła być szerzej znana postać bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego. Najczęściej, w swojej twórczej pracy opisywał podróże do różnych krajów, skupiając się na relacjach z innymi ludźmi. Wielokrotnie zaznaczał, że podróże te są dla niego pielgrzymkami, a także okazją do poszukiwania wiary i sensu istnienia. Napisał m.in. książkę „Moje podróże w przeszłość” (wyd. Biała 2005). Książka składa się z 9 rozdziałów: 1 – „Na tropach V Ewangelii – Pielgrzymka kapłańska do Ziemi Świętej”; 2 – „Pielgrzymka Harcerska do Krzeszowa w 1998 r.”; 3 – „Litwo, Ojczyzno moja”; 4 – „Wyprawa do Lwowa i Drohobycza;” 5 – „Spotkanie z przeszłością (Jezioro Wigry, Sejny, Wilno, Troki, Kowno, Wysoki Dwór, Łopia)”; 6 – „Pielgrzymka do Rzymu”; 7 – „Wyprawa do korzeni (Polana, Buczacz, Lwów, Jazłowiec)”; 8 – „Wędrówka śladami bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego”; 9 – „Cmentarz Orląt Lwowskich”. Ksiądz Krzysztof Bojko zmarł 10.11.2013 r. Został pochowany w przeddzień wspomnienia Matki Bożej Ostrobramskiej, patronki ukochanego przez niego Wilna. Kapłana żegnali przedstawiciele wszystkich grup, którym poświęcił swoje życie. Począwszy od mieszkańców poszczególnych parafii, w których pracował, przez członków ZHR, ZHP, Związku Sybiraków, Ochotniczej Straży Pożarnej, a także chojnowskich szkół. Łącznie było to kilkaset osób. Eucharystię koncelebrowało ponad 100 kapłanów. Dzięki kilkudziesięciu przybyłym harcerzom nie zabrakło harcerskich akcentów – jak przepięknie odegranej na trąbce pieśni „Płonie ognisko...” czy też odśpiewanej harcerskiej modlitwy „O Panie Boże, Ojcze nasz, w opiece swej nas miej...”. (Źródło: rodzina; ks. phm dr Mariusz Majewski HR i phm. Krzysztof Szpala HR, dokumenty Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej oraz Archiwum Okręgu Dolnośląskiego ZHR – 15.11.2013 r., Andrzej Rumiński)


Tekla Bojko

 

(1876 - 1958)

 

BOJKO Tekla z d. Gudalewska [5-1-8] urodzona 23.05.1876 r. we wsi Ejgule (obecnie dzielnica Kowna) na Litwie. Córka Jerzego i Karoliny z domu Chrulskiej. W roku 1896 wyszła za mąż za starszego o 12 lat Stanisława Bojkę – po ślubie zamieszkali w Kownie. Tekla prowadziła dom i wychowywała czterech synów i córkę. Stanisław pracował w Teatrze Miejskim w Kownie przy obsłudze dekoracji i sprzętu technicznego. Po wybuchu I wojny światowej Kowno zostało twierdzą, a rodzina ewakuowała się w głąb Rosji, do Woroneża. Tam, w 1917 r. zastała ją rewolucja październikowa, do walki w której włączyli się dwaj najstarsi synowie Bojków. Obaj zginęli. Córka – Stanisława oraz dwaj synowie – Józef i najmłodszy Alfons (późniejszy dziadek śp. księdza Krzysztofa Bojko) wrócili w 1918 r. do Kowna. Tragedii rodzinnej jednak nie było końca. Józef wyjechał do Polski, kilkakrotnie nawiązał z rodziną kontakt w okresie międzywojennym (z Warszawy) i słuch po nim zaginął. Jedyna córka Tekli, Stanisława, z powodu zawiedzionej miłości popełniła samobójstwo. Tak więc, ze wszystkich dzieci pozostał tylko najmłodszy, Alfons (1907-1981). Po śmierci męża w 1935 r. Tekla zamieszkała w Kownie z synem i synową Heleną z Mikuliczów-Radeckich. Prowadziła im dom i opiekowała się wnukami – Krystyną i Jerzym. W roku 1947 cała rodzina została repatriowana do Polski i osiedliła się na Sępolnie we Wrocławiu. Marzeniem Tekli było, aby wnuk Jerzy Bojko został księdzem. Stało się inaczej. Marzenie to spełnił prawnuk, syn Jerzego, Krzysztof Bojko, urodzony 5 lat po śmierci prababci (jest pochowany we wspólnym z nią grobie). Tekla zmarła 24.07.1958 r. (Źródło: wnuk – Jerzy Bojko, 14.03.2015 r.)


Andrzej Boleszczyc-Polkowski

 

(1922 - 1979)

 

Aktor.


Danuta Boniecka

 

(1940 - 2012)

 

BONIECKA Danuta [2-3-20], urodzona 8.03.1940 r. Magister, nauczyciel szkół średnich, wychowawca, wieloletni pracownik oświaty. Pracowała w Liceum Ogólnokształcącego nr XIII im. Aleksandra Fredry we Wrocławiu. Żona, matka i babcia. Siostra Alicji i Zbigniewa. Zmarła 18.11.2012 r. (Źródło: nekrologi – rodzina, przyjaciele, Kuratorium Oświaty)


Paweł Boniecki

 

(1909 - 1944)

 

Zamordowany w Obozie Hitlerowskim.


Kazimierz Borajkiewicz

 

(1888 - 1971)

 

Inżynier, leśnik.


Augustyn Borcz

 

(1925 - 1993)

 

Profesor zwyczajny habilitowany Politechniki Wrocławskiej.


Jan Borkowski

 

(1926 - 2011)

 

BORKOWSKI Jan [3-14-1A], urodzony 12.07.1926 r. w Gawryłowcach na Wileńszczyźnie. Profesor zwyczajny doktor habilitowany. W 1951 roku ukończył studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Już w czasie studiów w 1950 roku rozpoczął pracę jako zastępca asystenta w Katedrze Gleboznawstwa kierowanej przez prof. dr. hab. Jana Tomaszewskiego i pod jego kierunkiem wykonał pracę „Studia nad utworami i glebami pyłowymi i pylastymi Śląska”, na podstawie której w 1960 roku uzyskał stopień doktora nauk rolno-leśnych. Dorobek naukowy i przedłożona rozprawa habilitacyjna – „Gleby brunatne Sudetów” – stanowiły podstawę do nadania uchwałą Rady Wydziału Rolniczego Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu w 1967 roku stopnia naukowego docenta. W 1979 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w roku 1993 został profesorem zwyczajnym. Jego dorobek naukowy obejmuje 110 publikacji (30 z nich stanowi oryginalne prace twórcze). Profesor Borkowski był autorytetem w zakresie: kartografii; klasyfikacji i genezy gleb; degradacji i ochrony środowiska glebowego; gleb łąkowych i czynników kształtujących żyzność i urodzajność gleb; gleb górskich Sudetów i ich zagospodarowania. Jego opracowania dotyczące gleb górskich i gleb darniowych wielokrotnie cytowano w kraju i za granicą. Był współautorem jednego podręcznika i dwóch skryptów do ćwiczeń z gleboznawstwa oraz wydanego w 1963 r. (i do tej pory użytkowanego) "Komentarza do tabeli klas gruntów", a ponadto – „Mapy gleb Polski” (1:300000), map glebowych 1:100000 wielu powiatów Dolnego Śląska, „Mapy gleb Karkonoskiego Parku Narodowego” (1:10000 i 1:25000), „Albumu gleb Polski” i „Atlasu Śląska Dolnego i Opolskiego”. Wypromował 4 prace doktorskie i sprawował opiekę nad kilkudziesięcioma pracami magisterskimi. W latach 1979–1982 pełnił funkcję kierownika Zakładu Gleboznawstwa. Od roku 1987 kierował Zakładem Gleb Darniowych i Górskich. Pracował również w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od roku 1999 był honorowym członkiem Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich Polskiej Akademii Nauk, przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Sudeckiej i zastępcy przewodniczącego Komitetu PAN. Należał do Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego i Polskiego Towarzystwa Nauk Agrotechnicznych. Był współzałożycielem i członkiem Polskiego Towarzystwa Łąkarskiego i Towarzystwa Rozwoju Ziem Górskich oraz członkiem Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego. Brał udział w kongresach Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego w Bukareszcie i Moskwie oraz w konferencji Międzynarodowej Organizacji Ochrony Gleb w Bonn (w 1996 roku). W osobie Profesora utraciliśmy Człowieka szlachetnego serca, cieszącego się powszechnym szacunkiem. Zmarł 24.11.2011 r. (Źródło: Rektor, Senat, Dziekan, Rada Wydziału Przyrodniczo-Technologicznego oraz pracownicy Instytutu Nauk o Glebie i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu; www 3.03.2015 r.)


Anna Boye-Guerquin

 

(1922 - 2001)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Architekt. BOYE-GUERQUIN Anna [11-6-8], urodzona 24.04.1922 r. w Kościanie. Architekt, konserwator zabytków. Żołnierz AK (pseudonim "Hanka"), uczestniczka Powstania Warszawskiego, sanitariuszka w stopniu strzelca – oddział "Bakcyl" (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) – batalion "Zaremba" – "Piorun" – Szpital Polowy, ul. Wilcza 61; po Powstaniu wyszła z ludnością cywilną. Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1949); członek Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP) Wrocław; projektantka w ZOR Warszawa. Autorka projektów odbudowy warszawskich budowli zniszczonych podczas wojny, m.in.: kamienic przy Krakowskim Przedmieściu i ul. Koziej; kamienicy "Na Lasockiem" przy ul. Długiej 28 (1951-53); Pałacu Marii Radziwiłłowej (1951-1957); kamienicy „Salwator” zwanej też kamienicą „Pod Chrystusem” (1953-54). W tym samym grobie leży mąż Anny - Bohdan Guerquin, prof. dr hab. inż. historyk architektury (1904-1979). Anna zmarła 1.08.2001 r. (Źródło: http://www.pamiecmiasta.pl/projektant/anna_boye-guerquin, Muzeum Powstania Warszawskiego)


Gretel Bräuler

 

(1914 - 1929)

 

BRÄULER Gretel [2-4-16], urodzona 17.06.1914 r. Poniemiecka płyta nagrobna z ciemnoszarego granitu, flankowana kolumnami kwadratowymi, z naczółkiem. Na płycie napis: Teure Tochter ruh in Frieden, Ach der Tod hat Dich zu früh, Aus der Eltern Arm geschieden, Aber aus dem Herzen nie (Droga Córko, spoczywaj w pokoju, ach, śmierć dla ciebie była za wczesna, opuściłaś nasze ramiona, ale serca nigdy). Zmarła 2.08.1929 r. (Źródło: napis na nagrobku)


Tadeusz Brauliński

 

(1906 - 1993)

 

Żołnierz Armii Krajowej, ps. "BURZA".


Jerzy Bromirski

 

(1915 - 1989)

 

BROMIRSKI Jerzy [15-32-2], urodzony 13.05.1915 r. w Kijowie. Profesor doktor habilitowany inżynier. W 1920 r. wraz z rodzicami przyjechał do Polski. W Pabianicach w latach 1924–1932 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J. Śniadeckiego. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości w roku akademickim 1932/33 był słuchaczem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1933 r. wstąpił do wojska, w 1937 r. ukończył Szkołę Podchorążych Inżynierii w Warszawie w stopniu podporucznika saperów i rozpoczął służbę w Nowym Dworze, w batalionie elektrotechnicznym. W 1938 r. otrzymał zezwolenie na studia (poza służbą) na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1939 r., po zmobilizowaniu, brał udział w kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli niemieckiej i tam przebywał do 1945 r. W tym też roku powrócił do kraju, zamieszkał w Łodzi i ze względu na zaginięcie dokumentów został przyjęty ponownie na I rok studiów na Wydziale Elektrycznym Politechniki Łódzkiej. W 1946 r. przeniósł się na II rok studiów na Wydziale Mechaniczno-Elektrotechnicznym Politechniki Wrocławskiej (specjalność Telekomunikacja – telemechanika). Kolejne etapy kariery naukowej: 1950 r. – magister inżynier elektryk (telemechanika); zastępca profesora – 1954 r.; docent – 1958 r.; profesor nadzwyczajny – 1964 r.; profesor zwyczajny – 1972 r. Zatrudniony w Politechnice Wrocławskiej od 1948 r. W latach 1955–1956 – dziekan Wydziału Łączności; prodziekan Wydziału Łączności; w latach 1971–1978 – dziekan Wydziału Elektroniki; w latach 1978–1981 – dziekan Wydziału Informatyki i Zarządzania. Współorganizator Katedry Telemechaniki i Automatyki (1952 r.), kierownik Zakładu Urządzeń Telemechanicznych w ramach tej Katedry (od roku 1954). Jeden z pomysłodawców i organizatorów Wrocławskich Zakładów Elektronicznych ELWRO; główny konstruktor ELWRO (lata 1959–1961); w latach 1961–1966 przewodniczący Rady Techniczno-Naukowej ELWRO. Po okresie formalnego zatrudnienia związki profesora z ELWRO trwały nadal, a efektem „eksperymentu” było powołanie na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej w 1962 r. specjalności Maszyny matematyczne, a w 1963 r. utworzenie pierwszej w Polsce Katedry Konstrukcji Maszyn Cyfrowych (równocześnie z Politechniką Warszawską). Katedra stała się kuźnią kadr dla rozwijającego się przemysłu komputerowego. W latach 1966–1968 zorganizował w ramach NOT-u we Wrocławiu szkolenie w zakresie elektronicznej techniki obliczeniowej. Członek-założyciel czasopisma „Maszyny matematyczne” (następnie „Informatyka”); członek Rady Programowej, a w latach 1968–1969 jej przewodniczący; od 1976 r. zastępca redaktora naczelnego kwartalnika PAN „Podstawy sterowania”. Członkostwo w organizacjach i udział w pracach komitetów: 1960 r. – Komitet Teorii IFAC; 1962 r. – Podkomitet Teorii Automatów IFAC (przedstawiciel Polski); 1966 r. – prezydium Polskiego Komitetu Automatycznego Przetwarzania Informacji; lata 1969–1970 – Komisja Nauki SEP we Wrocławiu (przewodniczący); lata 1969–1972 – Zespół ds. ETO Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki; lata 1969–1971 Komitet Automatyki i Cybernetyki PAN; lata 1971–1985 – Komitet Informatyki PAN; lata 1971–1975 – Państwowa Rada Informatyki; lata 1973–1983 – zespoły dydaktyczno-wychowawcze Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki; lata 1976–1983 – Centralna Komisja Kwalifikacyjna (dwie kadencje). Autor około 70 prac naukowych i kilku podręczników akademickich (najbardziej znany, to „Teoria automatów”); wypromował 34 doktorów. Odznaczenia i nagrody – m.in.: Złoty Krzyż Zasługi (1958), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1967), Zasłużony Nauczyciel PRL (1975), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1982), Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej (1970), Złota Odznaka ZNP (1970), Medal „Za wybitne zasługi dla rozwoju Politechniki Wrocławskiej” (1975), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1980). Jerzy był człowiekiem niezwykle skromnym i serdecznym, życzliwym dla pracowników i studentów. Mimo przejścia na emeryturę w 1985 r. i skomplikowanej operacji oczu nie zerwał kontaktów z Uczelnią. Zmarł nagle 14.03.1989 r. (Źródło: fragmenty wystąpienia Witolda Komorowskiego podczas uroczystości nadania imienia Profesora Jerzego Bromirskiego sali 409 w Nowym Gmachu Informatyki (B-4), 29.11.2005 r.; Alina Starań; Ryszarda Bieganowska)


Ewa Broniewska

 

(1949 - 1984)

 

Magister Bibliotekoznawstwa.


Janina Broniewska

 

(1910 - 2008)

 

Muzyk Pedagog. BRONIEWSKA Janina z d. Radwan Machalska [2-20-9], urodzona 12.07.1910 r. Pedagog, muzyk. Ukończyła Instytut Muzyczny w Krakowie w zakresie historii muzyki, estetyki muzycznej, form muzycznych i nauki o instrumentach muzycznych oraz kurs nauki dla szkół muzycznych w Krakowie. Zatrudniona była na uczelni jako starszy wykładowca w latach 1954–1993. Autorka licznych artykułów, juror ogólnopolskich konkursów muzycznych dla młodzieży szkół ogólnokształcących. Medale, odznaczenia i nagrody: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; „Zasłużony Nauczyciel PRL"; Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi; Medal 40-lecia PRL; Medal Komisji Edukacji Narodowej; „Zasłużony Działacz Kultury"; „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia"; trzykrotnie przyznana nagroda Ministra Kultury i Sztuki; Złota Odznaka Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Zmarła 29.12.2008 r. (Źródło: www, 3.03.2015 r.)


Jan Broniewski

 

(1901 - 1982)

 

BRONIEWSKI Jan herbu Tarnawa [1-1A-4], urodzony 29.10.1901 r. Porucznik rezerwy Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Komendant III Rejonu AK – obwód Chełm Lubelski (pseudonim „Tarnawa”). Zmarł 7.11.1982 r. (Źródło: napis na nagrobku)


Cecylia Brońska

 

(1925 - 1994)

 

Lekarz Stomatologiczny.


Marian Broński

 

(1914 - 1996)

 

Adwokat.


Zdzisław Broński

 

(1912 - 1949)

 

Oficer Armii Krajowej, pseudonim "Uskok".


Arkadiusz Bryczkowski

 

(1924 - 1995)

 

Nauczyciel akademicki.


Marian Brzeziński

 

(1930 - 2017)

 

BRZEZIŃSKI Marian [13-10-11], urodzony 1.02.1930 r. w Wieruszowie. Działacz NSZZ „Solidarność”. Jego młodość przypadła na czas wojny. Związany z Wrocławiem, tu podjął pierwszą pracę. Sakramentalny związek małżeński zawarł z Krystyną Rogowską. Bóg pobłogosławił ich dwoma synami: Andrzejem i Jackiem. W 1980 r. pracował w Miejskim Kombinacie Robót Drogowo-Mostowych we Wrocławiu. Stamtąd został oddelegowany do prac społecznych w MKZ NSZZ „Solidarność” w komisji budownictwa. W grudniu 1980 r. został członkiem Komisji Mieszanej, powołanej, aby kontrolować realizację Porozumień Gdańskich, przygotowanie założeń do rozwiązań i egzekwowanie Porozumień przez zjednoczenia, przedsiębiorstwa i inne jednostki organizacyjne oraz zbieranie informacji o realizacji Porozumień. Był członkiem Prezydium Komitetu Porozumiewawczego Przedsiębiorstw Budowlanych NSZZ przy Dolnośląskim Komitecie Założycielskim NSZZ „Solidarność” oraz kierownikiem Działu Interwencji. Internowany 18 grudnia 1981 r. na podstawie decyzji o aresztowaniu wydanej 13.12.1981 r., w której napisano, że obywatela nie można pozostawić na wolności, bo to zagrażałoby bezpieczeństwu Państwa i porządkowi publicznemu przez to, że nawoływał do niepokoju społecznego. Trafił do aresztu przy ul. Sądowej, do celi w piwnicy, potem na Kleczkowską, a stamtąd po kilku dniach – do obozu internowania w Nysie. Wyszedł na wolność 29 kwietnia 1982 r. Kolega z celi sportretował Go z brodą, którą zapuścił w czasie internowania... M. Brzeziński powrócił do pracy w poprzednim miejscu zatrudnienia, ale w charakterze magazyniera (oczywiście proponowano Mu wyjazd na Zachód). Po jakimś czasie znalazł etat w spółdzielni rzemieślniczej w Oławie, następnie został prezesem podobnej spółdzielni w Oleśnicy. W 1989 r. odmówił kandydowania jako poseł do Sejmu, ponieważ uważał, że tam zbyt łatwo można oddalić się od tych codziennych, zwykłych ludzkich spraw. W grudniu 2013 r. został odznaczony Medalem „Niezłomni” za bohaterską walkę o niepodległą Polskę. Marian pomagał ludziom proszącym o pomoc, angażował się wszędzie tam, gdzie mógł być przydatny. Tak było też w przypadku organizowania Klubu Seniora przy parafii Świętej Rodziny (którego był aktywnym członkiem, dopóki zdrowie pozwalało). Zmarł 17.10.2017 r. (Źródło: „U Świętej Rodziny” – numery 6/2017 i 7/2011; zapiski z homilii mszy pogrzebowej)


Jan Brzostowski

 

(1898 - 1946)

 

Uczestnik I i II Wojny Światowej.


Zdzisław Bubnicki

 

(1938 - 2006)

 

BUBNICKI Zdzisław [19-23-1], urodzony 17.06.1938 r. we Lwowie. Profesor doktor habilitowany inżynier. Specjalista w zakresie automatyki, informatyki i robotyki. W znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju: teorii sterowania i decyzji, identyfikacji, rozpoznawania, systemów ekspertowych i systemów z reprezentacją wiedzy, kompleksów operacji oraz podstaw i metodyki systemów informatycznych. Dyplom magistra inżyniera otrzymał w 1960 r. na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Od 1962 roku pracował na Politechnice Wrocławskiej, gdzie w 1964 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w roku 1967 – doktora habilitowanego. W 1973 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego a w 1979 r. – zwyczajnego. Wieloletni dyrektor Instytutu Sterowania i Techniki Systemów (obecnie: Instytut Informatyki Technicznej) na Wydziale Informatyki i Zarządzania PWr. Od 1986 r. – członek korespondent, a od 1994 r. – członek rzeczywisty PAN. Doktor honoris causa Politechniki Szczecińskiej, Politechniki Poznańskiej oraz Wojskowej Akademii Technicznej. Wypromował 44 doktorów, z których 16 zajmuje obecnie stanowiska profesorskie. Rezultaty jego pracy naukowej, zwłaszcza dotyczące teorii zmiennych niepewnych i jej zastosowań do sterowania, zarządzania i diagnostyki, na trwałe weszły do światowego dorobku w omawianej dziedzinie. Efekty pracy naukowej zostały przedstawione w przeszło 250 publikacjach oraz 8 książkach. Otrzymał wiele wyróżnień oraz odznaczeń krajowych i zagranicznych, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal IFIP. Zmarł 12.03.2006 r. (Źródło: Wikipedia)


Janina Buchholtz

 

(1893 - 1969)

 

Magister.


Kazimierz Buchman

 

(1942 - 2017)

 

BUCHMAN Kazimierz [3-11-0], urodzony 10.10.1942 r. w Mokrej Wsi koło Starego Sącza jako drugi syn Wiktora Buchmana i Anny z d. Zabilińskiej. Ochrzczony w kościele pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła w Podegrodziu (w parafii, która istnieje od 1014 roku). W 1945 r. rodzina Buchmanów przeniosła się na Ziemie Zachodnie do Jarnołtówka koło Głuchołaz. Kazimierz już w wieku ośmiu lat, wraz ze starszym o dwa lata bratem, podjął swoją pierwszą wyprawę górską – zdobył Rysy. Po ukończeniu szkoły podstawowej uczył się w Technikum Przemysłu Leśnego w Sobieszowie koło Jeleniej Góry. Tam również bardzo intensywnie rozwijał pasje turystyczne (miał pod ręką piękne Karkonosze). Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, które ukończył w 1969 roku. W 1975 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych w Instytucie Technologii Budowy Maszyn. Był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Zakładu Konstrukcji Obrabiarek w Instytucie Technologii Maszyn i Automatyzacji Wydziału Mechanicznego, cenionym specjalistą w dziedzinie konstrukcji obrabiarek i obróbki skrawaniem (specjalizował się w badaniu wymiany ciepła w obrabiarkach). Jego prace były znane w kraju i za granicą. K. Buchman intensywnie uprawiał turystykę kwalifikowaną. Był aktywnym członkiem Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego, zdobył Kartę Taternika Polskiego Związku Alpinistycznego, a następnie uprawnienia Starszego Instruktora Taternictwa Jaskiniowego. Nie bał się żadnej pracy fizycznej. Remontował wieże kościelne w swojej archidiecezji, przeprowadzał konserwacje wieżowych zegarów, dwa razy malował dach kościoła Świętej Rodziny, pracował fizycznie przy budowie domu parafialnego. Prowadząc własną pasiekę zdobył tytuł Mistrza Pszczelarstwa. Posiadał uprawnienia elektryczne, wykonał napędy elektryczne do dzwonów w około 30 kościołach i przez wiele lat je serwisował – między innymi w Katedrze Wrocławskiej, w kościołach św. Krzyża, św. Henryka i Świętej Rodziny (na wieść o śmierci Papieża Jana Pawła II przybiegł do kościoła i włączył dzwony). Ważnym etapem Jego życia była praca w Technikum Kolejowym w 1992 roku, gdzie nie tylko uczył, ale też rozbudzał w młodzieży pasje turystyczne. To właśnie z Jego inicjatywy i przy dużym nakładzie pracy powstała pierwsza na Dolnym Śląsku ścianka wspinaczkowa. Rok później, wraz z trójką uczniów technikum, założył Klub Traperów, co zaowocowało powstaniem Sekcji Wspinaczki Linowej na Politechnice Wrocławskiej. K. Buchman był twórcą i propagatorem wspinaczki i speleologii oraz inicjatorem założenia Klubu Speleologicznego PWr. Niestrudzenie promował swą ulubioną dyscyplinę i szkolił następców. Był Członkiem Honorowym Sekcji Grotołazów Wrocław i Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego. W latach 1968–2014 K. Buchman organizował wakacyjne pobyty w Tatrach Zachodnich dla studentów oraz uczestniczył w 70 zagranicznych wyprawach. Zdobył wiele jaskiń na całym świecie, a były to: w Tatrach – Wysoka, Zimna, Miętusia, Śnieżna (trzykrotnie), Za Smrekiem, Za Siedmioma Progami, Nad Kotliny, Ptasia, Bańdzioch; w Sudetach – Niedźwiedzia; jaskinie w Alpach Julijskich (dwukrotnie); w Andach – Viracocha; w Kordylierach – Xilitla; na Malajach – Batu; na Krecie – Leuká Óre. Niektóre wyprawy zakończyły się odkryciami: górne partie Wysokiej (Tatry); Brezno pri Gamsovi Glavici, Pološka Jama (Alpy Julijskie); Viracocha – 7 jaskiń na wysokości 4200–4700 m, w tym Cueva de Wrocław na wysokości 4530 m n.p.m (Andy); Xilitla – 78 małych jaskiń (Kordyliery); Leuká Óre (rekonesans z doraźną płytą eksploracyjną – Kreta); Batu (rekonesans z doraźną płytą eksploracyjną – Malaje). Jako podróżnik odwiedził wiele egzotycznych miejsc, jak Chiny, Maroko, Meksyk, Gwatemalę, Belize, Salwador, Indie, Cejlon, Etiopię, Birmę, Mongolię, Jordanię, Turcję, Syrię, Spitsbergen. Poza działalnością jaskiniową Kazimierz Buchman zajmował się edukacją i szkoleniem młodego pokolenia. Po powodzi w 1997 roku przez całe wakacje pracował z grupą studentów wycinając ręcznymi piłami 43 duże uschłe drzewa. W środowisku grotołazów ceniono Go w szczególności za wieloletnią pracę szkoleniową. Był autorem powszechnie znanego i wykorzystywanego podczas kursów skryptu „Wspinaczka linowa – alpinizm przemysłowy”. Swoimi przeżyciami chętnie dzielił roku 2011 opracował program pielgrzymki na Białoruś i Litwę „Śladami Sługi Bożego ks. Aleksandra Zienkiewicza”. Znał doskonale Pismo święte, które (niezależnie od okoliczności) było Jego codzienną lekturą. Pięknym zwyczajem Kazimierza Buchmana stało się wręczanie wychowankom-nowożeńcom Biblii dla ich nowych rodzin. Po ciężkiej operacji, jaką przeżył w 2012 r. Kazimierz wziął jeszcze udział w ośmiu wyprawach, między innymi do Pompei i Ziemi Świętej. W 2014 roku środowisko grotołazów wrocławskich zorganizowało Kazimierzowi obchody jubileuszu 50-lecia działalności. Z tej okazji w intencji Jego zdrowia została odprawiona nieopodal jaskini w Kletnie Msza święta. Powstał też film okolicznościowy „50 lat w Jaskiniach – Kazimierz «Kaziu» Buchman” autorstwa Andrzeja Żaka i Małgorzaty Maciaś. Kazimierz Buchman był człowiekiem nietuzinkowym, o szerokich zainteresowaniach (grotołaz, podróżnik, szkoleniowiec, starszy instruktor taternictwa jaskiniowego), pasjonatem o wspaniałej, dzisiaj coraz rzadziej spotykanej osobowości. Cechowała Go stanowczość i wyrozumiałość, siła i wrażliwość, powaga i radość, żywiołowość i spokój. Posiadał ogromny hart ducha – nigdy się nie skarżył na żadne niewygody, nawet walcząc z chorobą zawsze był życzliwy, pomocny i uśmiechnięty. Był wzorowym dziadkiem, bardzo kochał swoje wnuki. Takim Go zapamiętamy. Na granicy drogi nie ma drogi – jest meta, na granicy wspinaczki nie ma wspinaczki – jest szczyt, na granicy nocy nie ma nocy – jest świt, na granicy zimy nie ma zimy – jest wiosna, na granicy śmierci nie ma śmierci – jest życie. Ja jestem życiem i zmartwychwstaniem – mówi Chrystus. Kazimierz zmarł na rękach swego syna 30.10.2017 roku. (Źródło: Sekcja Wspinaczki Linowej PWr; homilia ks. prałata Janusza Prejznera;)


Anna Buchta

 

(1909 - 1973)

 

BUCHTA Anna [5-20-11], urodzona 19.11.1911 r. Magister. W październiku 1945 r. rozpoczęła pracę na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego jako starszy asystent w Katedrze Anatomii Porównawczej Zwierząt. Następnie organizowała Bibliotekę Instytutu Zootechniki. Będąc jej kustoszem zgromadziła księgozbiór, który zawierał ponad 37 tysięcy woluminów, w tym ok. 13 tysięcy druków zwartych, ponad 24 tysiące czasopism i wydawnictw ciągłych, 8 tysięcy odbitek prac naukowych i niemal 56 tysięcy klatek mikrofilmów. Anna zmarła 20.04.1984 r. (Źródło: Księga Jubileuszowa Uniwersytetu Wrocławskiego 1945–1970)


Marek Buck

 

(1952 - 2015)

 

BUCK Marek [1-11-13], urodzony 6.04.1952 r. Architekt. Członek Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. 2012 r. – II nagroda w konkursie „Opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej placu Piłsudskiego we Wrocławiu” (współautorzy: Dominika Buck, Paweł Buck, Monika Dobrakowska, Aleksandra Majdzik, Paweł Tatara, Agata Pierożyńska). Zmarł 24.07.2015 r. (Źródło: „In memoriam – Pamięci Architektów Polskich”, 31.07.2015 r.)


Stanisław Buczek

 

(1933 - 2013)

 

BUCZEK Stanisław [2-15-14], urodzony 6.03.1933 r. Mąż, tato, dziadek i pradziadek. Od 1968 roku zastępca dyrektora, następnie (przez ponad trzydzieści lat) pełniący obowiązki dyrektora Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych we Wrocławiu, byłej jednostki ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego. Sprawował efektywnie funkcję inwestora zastępczego dla nowo budowanych obiektów naukowo-dydaktycznych i socjalno-bytowych Politechniki Wrocławskiej, Uniwersytetu Wrocławskiego, Akademii Ekonomicznej oraz Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Był osobowością o ogromnej wiedzy, niespotykanie wysokim poziomie etycznym, a jego relacje z innymi cechowała sumienność, życzliwość i wyrozumiałość. Zasłużył się wielce dla budownictwa ośrodków akademickich we Wrocławiu, a także w innych rejonach kraju. Zmarł 12.05.2013 r. (Źródło: nekrolog – rodzina, zespół byłych pracownic i pracowników Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych we Wrocławiu)


Hans Joachim Buder

 

(1923 - 1944)

 

BUDER Hans Joachim [13-12-16], urodzony 15.12.1923 r. Stela z piaskowca w kształcie prostopadłościanu z ramką na krawędzi, napisy wypukłe. Zmarł 21.07.1944 r. (Grób poniemiecki)


Margarete Buder

 

(1904 - 1943)

 

BUDER Margarete [13-12-16], urodzona 17.01.1904 r. Stela z piaskowca w kształcie prostopadłościanu z ramką na krawędzi, napisy wypukłe. Zmarła 24.07.1943 r. (Grób poniemiecki)


Marian Budrewicz

 

(1926 - 1967)

 

Żolnierz Armii Krajowej.


Janina Bugajska

 

(1924 - 2014)

 

Lekarz Medycyny. BUGAJSKA Janina [16B-5-15], urodzona 9.04.1924 r. Lekarz medycyny; specjalizacje: choroby wewnętrzne i medycyna przemysłowa. Długoletnia pracownica Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Wrocławiu. Matka Dzidki. Zmarła 13.10.2014 r. (Nekrolog: dyrektorzy i pracownicy DWOMP)


Adam Bugajski

 

(1922 - 1996)

 

Doktor Medycyny. Chirurg.


Bożena Bujnowska

 

(1938 - 1995)

 

Profesor Doktor Habilitowany.


Krystyna Bukietyńska-Słopecka

 

(1934 - 2017)

 

BUKIETYŃSKA-SŁOPECKA Krystyna [3-20-25], urodzona 16.12.1934 r. w Brześciu. Córka Władysława i Matyldy. Doktor habilitowany, emerytowany profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, prorektor Uniwersytetu Wrocławskiego (1990–1995). Internowana w okresie 17.05.–30.06.1982 r. Cała Jej kariera zawodowa związana była z Uniwersytetem, w którym przeszła kolejne szczeble awansu naukowego. W roku 1964 obroniła pracę doktorską zatytułowaną Struktura elektronowa związków U(IV) w związkach chemicznych (promotor – prof. dr hab. Bogusława Jeżowska-Trzebiatowska). Habilitowała się w 1975 r. pracą pt. Analiza intensywności przejść f-f w badaniach struktury związków lantanowców w roztworach. Przez wiele lat kierowała zespołem naukowym oraz Zakładem Analizy Instrumentalnej. Jej działalność naukowa w dziedzinie fizykochemii lantanowców była bardzo ceniona w kraju i za granicą. W swoich badaniach (pierwszych tego typu na świecie) zastosowała metodę Judda-Ofelta, która doprowadziła do pełnego określenia symetrii otoczenia jonu lantanowca dla wielu układów. Inne jej badania umożliwiły uzyskanie neodymowych materiałów laserowych, na bazie których, w Instytucie Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych, zbudowano pierwszy w Polsce laser cieczowy. Wielokrotna laureatka nagród ministra i rektora, uhonorowana m. in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Wolności i Solidarności, Złotym Krzyżem Zasługi, Nagrodą Pełnomocnika Rządu ds. Pokojowego Wykorzystania Energii Jądrowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Była cenionym nauczycielem akademickim. Pozostanie w naszej pamięci jako życzliwy, uśmiechnięty, a przede wszystkim dobry Człowiek. Zmarła 27.05.2017 r. (Źródło: Dziekan i pracownicy Wydziału Chemii UWr)


Krystyna Burczyk

 

(1930 - 2020)

 

BURCZYK Krystyna [15-25-21], urodzona 26.09.1930 r. Długoletni nauczyciel akademicki Studium Języków Obcych Politechniki Wrocławskiej. Była serdeczną koleżanką, osobą pełną optymizmu i zaangażowania. Zmarła 9.09.2020 r. (Źródło: nekrolog – pracownicy Studium Języków Obcych PWr)


Cecylia Burtowska

 

(1895 - 1985)

 

BURTOWSKA Cecylia z d. Treuman [12-55-21], urodzona 14.03.1895 r. Repatriantka z Estonii, matka trzech córek, z których dwie – Lidia i Marta – nie żyją (dane na dzień 18.10.2017 r.). Cecylia zmarła 22.07.1985 r.


Elżbieta Burzyńska-Czekanowska

 

(1930 - 2012)

 

BURZYŃSKA-CZEKANOWSKA Elżbieta [9-37-16], urodzona 27.03.1930 r. Emerytowana pracownica Katedry Botaniki Uniwersytetu Przyrodniczego. Uhonorowana 5 grudnia 2011 r. przez władze Dolnośląskiej „Solidarności” odznaczeniem „Niezłomny”, przyznawanym za stawianie oporu komunistycznym władzom po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce 13 grudnia 1981 r. Uroczystość odbyła się podczas niezwykłego wieczoru 5 grudnia 2011 r. w Operze Wrocławskiej. Elżbieta zmarła 13.10.2012 r. (Źródło: córka Ewa; Dolnośląska „Solidarność” nr 12 z 15.12.2011 r.)


Marek Buslik

 

(1946 - 1985)

 

Lekarz Medycyny. BUSLIK Marek [7-19-11], urodzony 7.08.1946 r. Lekarz chirurg (uprawnienia lekarza – 1970 r.); specjalizacja – chirurgia ogólna, stopień I, 1974 r. Zmarł 18.01.1985 r. (Źródło: strona www)


Zdzisław Byczkowski

 

(1919 - 1974)

 

BYCZKOWSKI Zdzisław [13-1-31], urodzony 19.10.1919 r. w Warszawie. Syn Mariana i Barbary. Żołnierz Powstania Warszawskiego, pseudonim „Borsuk”, w stopniu plutonowego; oddział Armii Krajowej – batalion Zaremba-Piorun – 3 kompania – I pluton; szlak bojowy Śródmieście Południe. Po Powstaniu – niewola niemiecka (numer jeniecki 104500). Zmarł 19.10.1974 r. (Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego)


Maria Cenin

 

(1951 - 2018)

 

CENIN Maria z d. Wojciechowska [19-14-10], urodzona 22.12.1951 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Córka Zofii i Stanisława. Ukończyła liceum ekonomiczne, a następnie studiowała rachunkowość i finanse na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. W 1973 r. poślubiła Mieczysława, z którym miała dwoje dzieci – córkę i syna. Pracowała jako księgowa. W 1980 r. zamieszkała we Wrocławiu i podjęła pracę na stanowisku głównej księgowej we wrocławskim oddziale PKS; następnie awansowała na zastępcę dyrektora tego oddziału. W 2004 r. ciężko zachorowała. Nie wróciła już do pełnego zdrowia. Zmarła 16.12.2018 r. (Źródło: mowa pogrzebowa)


Mieczysław Cenin

 

(1948 - 2021)

 

CENIN Mieczysław [19-14-8], urodzony 22.04.1948 r. Inżynier konstruktor (absolwent Politechniki Poznańskiej). Doktorat z psychologii inżynieryjnej uzyskał na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się na zagadnieniach funkcjonowania człowieka w trudnych i ekstremalnych sytuacjach zadaniowych oraz na problematyce stresu zawodowego. Był ekspertem krajowym w tej dziedzinie. Projektował i kierował produkcją automatycznych systemów zabezpieczających życie załóg czołgów i samolotów oraz w psychologicznym przygotowaniu załóg do długotrwałych lotów kosmicznych w ramach programu Interkosmos. Tak zróżnicowane zainteresowania i doświadczenia wykorzystał w pracy nad multidyscyplinarną i zarazem całościową koncepcją kultury, przedstawioną w monografii „Prawia – mit dziejotwórczy. Systemowa teoria kultury”. Jego dorobek naukowy i badawczo-wdrożeniowy zawarty jest w 9 książkach z zakresu psychologii inżynieryjnej, zarządzania i dowodzenia, ponad 100 artykułach krajowych i zagranicznych, w licznych raportach i ekspertyzach oraz referatach konferencyjnych. Pracował jako adiunkt w Zakładzie Psychologii Zarządzania w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego, a także jako pracownik naukowy na kilku innych wyższych uczelniach. Przez okres pracy w Uniwersytecie Wrocławskim zajmował się podyplomowym kształceniem kadry kierowniczej i dowódczej w formacjach mundurowych oraz w strukturach zarządzania kryzysowego kraju. Uczestniczył w stworzeniu 2 ustaw sejmowych dla straży pożarnych, dzięki którym została powołana do życia nowoczesna Państwowa Straż Pożarna. Był też samodzielnym autorem wdrożonego projektu służby psychologicznej dla ratownictwa w PSP na Dolnym Śląsku oraz współautorem projektu służby psychologicznej w Wojsku Polskim. Dzięki tym ostatnim pracom M. Cenina jednostki wojskowe mają swojego psychologa pierwszego kontaktu dla wszystkich żołnierzy służby zasadniczej, co umożliwia opanowanie zjawisk patologicznych w koszarach. Zmarł 22.01.2021. (Źródło: https://konstytucja2020.pl/index.php/o-nas/biogram-mc/)


Władysława Cesarz

 

(1915 - 1984)

 

Nauczycielka


Stefania Chabudzińska

 

(1923 - 2010)

 

Doktor Nauk Medycznych. CHABUDZIŃSKA Stefania [11-7-5], urodzona 22.02.1923 r. Doktor nauk medycznych, pediatra. Człowiek szlachetny, mądry, o wielkim sercu i zawsze gotowy do pomocy innym. Doświadczenie lekarskie jako pediatra zdobywała najpierw w szpitalu dziecięcym im. Korczaka (1951–1954), następnie w klinice pediatrycznej pod kierunkiem prof. Hanny Hirszfeldowej. Była asystentem prof. Janiny Czyżewskiej, ówczesnej ordynator oddziału gruźliczego. W tamtych czasach był to chyba jeden z najtrudniejszych oddziałów, gdyż dzieci często chorowały na różne postacie gruźlicy, w tym najcięższe gruźlicze zapalenie mózgu i opon oraz inne skomplikowane postacie płucne i wielonarządowe. Towarzyszenie w cierpieniu dzieciom porażonym, głuchym czy oślepionym na skutek choroby, a także wspomaganie ich rodzin wymagało specjalnej siły duchowej, cierpliwości, troskliwości i współczucia – tymi cechami charakteryzowała się Stefania, nazywana zdrobniale przez przyjaciół Funią. Prof. Janina Czyżewska po objęciu stanowiska kierownika Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, otwartej w 1961 r. przy ul Bujwida 44, wzięła ze sobą Funię jako najbardziej doświadczonego adiunkta i współpracownika. W tej klinice Stefania Chabudzińska pozostała aż do emerytury (1983 r.) pełniąc wszelakie obowiązki związane z pracą w klinice – od lekarskich, naukowych i dydaktycznych po gospodarcze. Wykonywała swój zawód z prawdziwym oddaniem, skutecznością, sumiennością, a nade wszystko z uprzejmością, wyczuciem potrzeb i problemów innych ludzi, w tym swoich koleżanek i kolegów. W pamięci kolegów pozostała mistrzynią rozwiązywania bez kolizji i w koleżeńskiej zgodzie spraw spornych. Jej naukowe zainteresowania koncentrowały się wokół leczenia gruźliczego zapalenia opon i mózgu u dzieci, ciężkich postaci zapalenia wątroby oraz zastosowania wspomaganej terapii oddechowej w leczeniu ciężkich przyodrowych zapaleń mózgu i rdzenia. W trudnych dniach ospy wrocławskiej w 1963 r. dr Chabudzińska z oddaniem zajmowała się diagnostyką różnicową wysypek zakaźnych, przyczyniając się do rozpoznania ospy prawdziwej u dzieci, co pomagało eliminować szerzącą się epidemię. Liczne roczniki studentów i lekarzy Akademii Medycznej we Wrocławiu pamiętają Jej starania o poziom nauczania, przyjazny stosunek do młodzieży i skrupulatność w wykonywaniu zawodu nauczyciela akademickiego. W uznaniu wielkich zasług na polu dydaktyki Stefania Chabudzińska została uhonorowana Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Skromną, pracowitą, gospodarną, uczciwą i przyjacielską Osobą pozostanie w pamięci rodziny, przyjaciół i znajomych. Zmarła 22.08.2010 r. (Źródło: nekrolog; prof. Zbigniew Rudkowski, prof. Leszek Szenborn, „MEDIUM”, październik 2010)


Zenon Chabudziński

 

(1925 - 1979)

 

Profesor Nauk Chemicznych.


Zofia Teresa Chęcińska

 

(1935 - 2015)

 

Doktor nauk medycznych.CHĘCIŃSKA Zofia Teresa [18-16-1], urodzona 20.04.1935 r. Doktor medycyny. Specjalizacje: choroby wewnętrzne, stopień I – 1963 r.; choroby wewnętrzne, stopień II – 1966 r.; endokrynologia – 1970 r. Długoletni pracownik kliniki endokrynologii we Wrocławiu, troskliwy lekarz, sumienny pracownik, wspaniały Człowiek, wychowawca wielu pokoleń lekarzy. Zofia Chęcińska zmarła 12.05.2015 r. (Źródło: koleżanki i koledzy z kliniki; nekrolog „Gazeta Wyborcza”, 15.05.2015; Centralny Rejestr Lekarzy)


Maria Chitroń

 

(1898 - 1986)

 

CHITROŃ Maria z d. Górska [12-22B-2], urodzona 25.11.1898 r. w Stanisławowie. Emerytowana nauczycielka szkoły podstawowej. Żona Konstantego. Zmarła 25.10.1986 r. (źródło: Andrzej Rumiński)


Jan Chmiel

 

(1895 - 1977)

 

Żołnierz Legionów.CHMIEL Jan [9-3-6], urodzony 9.08.1895 r. Uczeń seminarium. Żołnierz Legionów Polskich: 13 kompania, 2 pułk, Ropczyce; 10 kompania III Baon 2 pułku. Zmarł 7.03.1977 r. (Źródło: pismo Związku Strzeleckiego w Rzeszowie „Strzelec”, nr 4/2008.)


Salomea Chmielewska

 

(1923 - 1984)

 

Nauczycielka.


Felicja Chodkiewiczowa

 

(1888 - 1977)

 

Zginęła na Wołyniu.


Hanna Chojnacka

 

(1926 - 1951)

 

Uczestnik powstania warszawskiego.


pro memoria Andrzej Witold Chojnacki

 

 

Pochowany w Berlinie.


Pro memoria Tadeusz Maciej Chołociński

 

(ur. 1910)

 

CHOŁOCIŃSKI Tadeusz Maciej PRO MEMORIA [12-72-16], urodzony 9.06.1910 r. w Gerlachowie, w powiecie sandomierskim. Absolwent Pomaturalnego Technikum Budowy Młynów w Bydgoszczy (1931). Ziemianin. Porucznik rezerwy broni pancernej. Jeniec Starobielska. Zamordowany w kwietniu 1940 r. w Charkowie. Pochowany na cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie. (Źródło: Andrzej Rumiński)


Kazimierz Choma

 

(1922 - 1999)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Jarosław Chomicki

 

(1911 - 1991)

 

Ksiądz Kanonik. Doktor.


Władysław Chowaniec

 

(1901 - 1987)

 

Profesor Doktor Inżynier.


Józef Chryplewicz

 

(1906 - 1957)

 

Komendant Armii Krajowej Dzielnicy Lwów "Zachód".


Kazimierz Chrzanowski

 

(1931 - 1996)

 

CHRZANOWSKI Kazimierz [19-17-27], urodzony 5.04.1931 r. we Lwowie. Lekarz stomatolog. Specjalności: stomatologia ogólna, stopień I (1975); stomatologia zachowawcza, stopień II (1978). Zmarł 16.10.1996 r. (Źródło: Centralny Rejestr Lekarzy)


Andrzej Chyliński

 

(1930 - 2003)

 

CHYLIŃSKI Andrzej [4-22-32], urodzony 30.03.1930 r. w Warszawie. Syn Mariana i Barbary. Żołnierz Powstania Warszawskiego w stopniu strzelca, z funkcją łącznika, pseudonim „Kajtek”. Legitymacja Armii Krajowej nr 12142; oddział AK – I Obwód "Radwan" (Śródmieście), zgrupowanie "Chrobry II", 2. batalion "Lecha Grzybowskiego", 6. kompania "Jeremi”, II pluton; szlak bojowy Śródmieście Północ. Po Powstaniu w niewoli niemieckiej – nr jeniecki 103344. Andrzej Chyliński zmarł 29.08.2003 r. (Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego)


Ignacy Ciapało

 

(1900 - 1970)

 

Legionista Marszałka Józefa Piłsudskiego, żołnierz Bitwy Warszawskiej w 1920r. CIAPAŁO Ignacy [4-16-16], urodzony 20.07.1900 r. Legionista Marszałka Józefa Piłsudskiego, żołnierz Bitwy Warszawskiej. Kierownik stolarni MPK we Wrocławiu. Zmarł 23.06.1970 r. (Źródło: tabliczka przy grobie)


Michał Ciapało

 

(1938 - 2012)

 

CIAPAŁO Michał [12-19-8], urodzony 29.09.1938 r. w Hajnówce w woj. białostockim. Syn Jerzego, miał żonę Kazimierę (1944–26.04.2006 r.) i córkę Kamilę. Po wojnie osiedlił się z rodzicami na stałe we Wrocławiu, gdzie ukończył szkołę podstawową, następnie szkołę zawodową o profilu elektrycznym, a w 1956 r. Technikum Budowy Maszyn Elektrycznych. W 1957 r. rozpoczął pracę we Wrocławskich Zakładach Gastronomicznych jako elektryk-konserwator. Pierwszą próbą literacką M. Ciapały było opowiadanie pt. „Trans”, a w 1962 r. „Pewien Dzień”. Pisał teksty do tygodnika „Odra” oraz nowele, drukowane w kilku wydawnictwach. Michał Ciapało zmarł 5.05.2012 r. i został pochowany w grobie z żoną (Źródło: Ambroży Grzenia – 31.07.2012 r.; strona www)


Weronika Ciastoń-Małolepszy

 

(1933 - 2015)

 

Lekarz Pediatra. CIASTOŃ-MAŁOLEPSZY Weronika [19-23-17], urodzona 27.05.1933 r. Doktor nauk medycznych, pediatra. Honorowana wielokrotnie przez władze Wrocławia dyplomami uznania za ofiarną pracę na rzecz swoich małych pacjentów. Wspaniała kobieta o wyjątkowej osobowości, kochana przez najbliższych i grono przyjaciół. Zmarła 23.09.2015 r. Pozostawiła po sobie pustkę i smutek. Zmarła 23.09.2015 r. (Źródło: nekrolog „Gazeta Wrocławska”)


Jerzy Cichoń

 

(1922 - 2007)

 

CICHOŃ Jerzy [18-1-7], urodzony 10.01.1922 r. w Borysławiu. Magister inżynier. W listopadzie 1945 r. przybył do Wrocławia jako repatriant i został przyjęty na pierwszy rok studiów Wydziału Hutniczego Politechniki Wrocławskiej. Wstąpił do straży akademickiej, w której pełnił służbę do grudnia 1945 r. Mieszkał początkowo w budynku dawnego gimnazjum św. Marii Magdaleny (obecnie II Liceum Ogólnokształcące im. Piastów Śląskich) przy ul. Parkowej. Po otrzymaniu z Bratniej Pomocy przydziału na zakwaterowanie, od stycznia 1946 r. mieszkał w domu akademickim przy ul. Kotsisa 27. W związku z likwidacją Wydziału Hutniczego przeniósł się na Wydział Mechaniczno-Elektrotechniczny (Oddział Mechaniczny) Politechniki Wrocławskiej. Pracę zawodową rozpoczął w Dolnośląskim Biurze Projektów Górniczych „Poltegor”. W 1987 r. przeszedł na emeryturę. Był uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 22.04.2007 r. (Źródło: archiwum PWr)


Tadeusz Cichy

 

(1928 - 2017)

 

CICHY Tadeusz [16A-1G-24], urodzony 27.05.1928 r. w Horodence w byłym woj. Stanisławowskim. Emerytowany docent, doktor w Katedrze Matematyki Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Szkołę podstawową ukończył w Horodence, a gimnazjum w Hrubieszowie. W 1947 roku w Strzelinie ukończył liceum ogólnokształcące. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii ówczesnego Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, które ukończył w 1952 r., gdzie uzyskał tytuł magistra fizyki. Pracę na Wydziale Melioracji Wodnych we wrocławskiej Wyższej Szkole Rolniczej rozpoczął 1.03.1952 r. kolejno na stanowiskach: asystenta, adiunkta i docenta. W roku 1962 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych po złożeniu rozprawy doktorskiej „Statystyczna ocena dokładności odtworzenia rzeźby terenu na planie”. W latach 1962-1980 T. Cichy był kierownikiem Katedry Matematyki. Jest jednym z pierwszych, którzy niemal od zera tworzyli podwaliny działalności dydaktycznej, naukowej, kadrowej i organizacyjnej tej katedry. W latach 1969-1972 i 1975-1978 był prodziekanem Wydziału Melioracji Wodnych. W latach 60. był członkiem Senackiej Komisji ds. Odznaczeń i Przewodniczącym Senackiej Komisji ds. Rozwoju Młodej Kadry Naukowej. W latach 70. przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego Senackiej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studenckich, a następnie – również przez dwie kadencje – przewodniczącego Senackiej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studenckich. Był promotorem 3 przewodów i recenzentem 2 prac doktorskich. Był przedstawicielem Akademii Rolniczej podczas „14th European Meeting of Statisticians”, konferencji zorganizowanej w 1981 r. we Wrocławiu. Opublikował 4 prace naukowe (2 pozostały nieopublikowane). Był uhonorowany licznymi medalami i odznaczeniami, m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Krzyżem Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał wielokrotnie nagrody Rektora oraz I nagrodę Ministra. Tadeusz Cichy był również myśliwym, członkiem wrocławskiego Koła Łowieckiego „Jeleń” (a od 1960 r. jego prezesem). Zmarł 2.02.2017 r. (Nekrolog: Dziekan i pracownicy Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji; rodzina 7.02.2017r.)


Edward Ciechanowski

 

(1925 - 2015)

 

Podporucznik Armii Krajowej.


Władysław Ciesielski

 

(1900 - 1987)

 

P.P. Wojska Polskiego, Powstania Wielkopolskiego.


Emilia Cieszewska

 

(1903 - 1988)

 

CIESZEWSKA Emilia z d. Starzewska [4-2-4], urodzona 18.04.1903 r. we Lwowie. Wyszła za mąż za Stefana Cieszewskiego (urodzonego w Woroneżu), z którym miała dwoje dzieci – syna Adama i córkę Bronisławę. Przed wojną pracowała w Książnicy „Atlas” we Lwowie. Mąż Emilii zginął w 1943 r. w Majdanku, natomiast ona wraz dziećmi została repatriowana do Wrocławia. W styczniu 1946 r. zamieszkała przy ul. Monte Cassino i rozpoczęła pracę w drukarni naukowej przy ul. Lelewela, w której odnalazła lwowskie środowisko drukarzy. Poświęciła pracy w tym zawodzie 43 lata życia. Na zasłużoną emeryturę odeszła w 1966 r. Zmarła 6.01.1988 r. Na grobie Emilii złożono ziemię z obozu zagłady w Majdanku i umieszczono płytę granitową PRO MEMORIA Stefan Cieszewski. (Źródło: córka i syn Adam †2018).


Adam Cieszewski

 

(1939 - 2018)

 

CIESZEWSKI Adam [10-10-7], urodzony 22.02.1939 r. we Lwowie. Syn Stefana i Emilii z domu Starzewskiej. Przez całe życie pracował w jednej firmie – Remontowej Stoczni Rzecznej. Dużo jeździł na nartach, uprawiał amatorsko kolarstwo (przejechał ponad 40 tys. kilometrów), pływał kajakiem, uprawiał turystykę górską. Odszedł bez przygotowania, bez ostrzeżenia. Odszedłeś cicho, bez słów pożegnania, tak jakbyś nie chciał swym odejściem smucić. Tak jakbyś wierzył w godzinę rozstania, że masz niebawem z dobrą wieścią wrócić. Adam zmarł 8.02.2018 r. (Źródło: wspomnienie rodziny zmarłego)


Ludwik Cieszewski

 

(1910 - 1943)

 

Zginął w Majdanku w 1943r.


Andrzej Cieślak

 

(1901 - 1974)

 

Uczestnik Walk pod Monte Cassino.


Adam Cybulski

 

(1896 - 1996)

 

Profesor.


Janina Jadwiga Cyranowska

 

(1913 - 1984)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Adolf Cyranowski

 

(1909 - 1992)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Więzień Łagrów Syberyjskich.


Władysław Czapliński

 

(1907 - 1956)

 

CZAPLIŃSKI Władysław [9-47-17], urodzony 20.10.1907 r. w Drohobyczu. Technik chłodnictwa. Zmarł tragicznie 3.02.1956 r. Obok Władysława została pochowana Jego żona Stefania (1907–1999). Syn Ryszard (1933–2006) spoczywa w osobnym grobie [9-1-14]. (Źródło: synowa, 6.09.2014)


Lesław Czarniecki

 

(1929 - 2007)

 

CZARNIECKI Lesław [13-20-9], urodzony 29.04.1929 r. we Lwowie. Profesor doktor habilitowany nauk medycznych. W 1947 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, które ukończył w 1953 r. Już w czasie studiów pracował w II Klinice Chirurgicznej kierowanej w tym czasie przez prof. dr. hab. Wiktora Brossa (należał do bezpośrednich wychowanków i uczniów szkoły chirurgicznej prof. Brossa). Doktorat uzyskał w 1964 r. na podstawie rozprawy zatytułowanej „Morfologiczna ocena własnych przeszczepów żylnych oraz przeszczepów sztucznych przy użyciu i bez użycia środków przeciwzakrzepowych”. Trzynaście lat później (1977 r.) uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego i pracy pt. „Ocena przydatności drenażu przepływowo-płuczącego w rozlanym zapaleniu otrzewnej na podstawie badań klinicznych i doświadczalnych”. W rok po habilitacji piastował stanowisko docenta w ówczesnym Instytucie Chirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1988 r. otrzymał tytuł profesora. W latach 1955–1958, w ramach obowiązkowej służby wojskowej, pracował w IV Wojskowym Szpitalu Okręgowym na oddziale chirurgicznym, kierowanym wówczas przez prof. dr. hab. Tadeusza Orłowskiego. Od roku 1982 do 1992 był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Miejskiego im. Rafała Czerwiakowskiego. Po likwidacji szpitala w 1992 r. zatrudnił się ponownie w II Katedrze i Klinice Chirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie pracował do emerytury, tj. do 1999 r. Profesor L. Czarniecki był współtwórcą obecnego Wydziału Zdrowia Publicznego (dawnego Wydziału Pielęgniarskiego) i założycielem Zakładu Pielęgniarstwa Klinicznego, którym zarządzał jako pierwszy kierownik w latach 1978–1999. Pod jego kierunkiem przygotowano i obroniono ponad 100 prac magisterskich. Dorobek naukowy Profesora Czarnieckiego to przede wszystkim publikacje na temat chirurgii jamy brzusznej. W klinice chirurgicznej był pionierem leczenia rozlanego zapalenia otrzewnej metodą drenażu przepływowego. Przeprowadzone przezeń badania oraz promowanie nowoczesnej w tym okresie metody leczenia przyczyniły się do zmniejszenia śmiertelności w przebiegu zapalenia otrzewnej. Po odbyciu stażu naukowego w uniwersyteckiej klinice w Amsterdamie, Profesor Leszek Czarniecki wprowadził w swojej klinice metodę gastrektomii sposobem Boeremy, m.in. w leczeniu krwotoków z żylaków przełyku. Poza pracą naukową i dydaktyczną udzielał się czynnie w Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej oraz Wrocławskim Towarzystwie Naukowym (przez dwie kadencje pełnił funkcję sekretarza i wiceprzewodniczącego V Wydziału WTN, a od 2003 r. – zastępcy sekretarza generalnego tego Towarzystwa). Był aktywnym członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich (przez jedną kadencję pełnił funkcję przewodniczącego Dolnośląskiego Oddziału TChP, uzyskał też godność członka honorowego Towarzystwa). Za swoją działalność naukową i społeczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Wielokrotnie otrzymywał nagrody indywidualne i zespołowe JM Rektora Akademii Medycznej. Po przejściu na emeryturę Profesor Czarniecki utrzymywał ścisłe kontakty z II Kliniką Chirurgiczną, uczestniczył we wszystkich jej dorocznych uroczystościach. Jako pacjent macierzystej jednostki z pełnym zaufaniem poddawał się okresowym badaniom i leczeniu operacyjnemu. Lesław Czarniecki zmarł 16.10.2007 r. Odszedł świetny nauczyciel, znakomity lekarz, szczególnie zasłużony dla chirurgii polskiej, oddany swoim chorym. Pozostanie zawsze w pamięci rodziny, z którą był bardzo mocno związany i kolegów. (Źródło: Zygmunt Grzebieniak)


Maciej Wojciech Czarniecki

 

(1890 - 1949)

 

Doktor Praw, zamieszkały we Lwowie. Kombatant wojny 1914r. 1918r. I 1920r. Pionier Dolnego Śląska. Członek Śląskiej Grupy Operacyjnej Ministerstwa Przemysłu Rzeczpospolitej Polskiej. Kierownik Delegatury T.Z.P. w Wałbrzychu. Aresztowany przez M.B.P. w 1947 r. Więzień Obozów Pracy Przymusowej w latach 1947-1949.


Bogusława Czarnik-Matusewicz

 

(1956 - 2015)

 

CZARNIK-MATUSEWICZ Bogusława [16B-3G-6u], urodzona 5.12.1956 r. Profesor doktor habilitowany, fizykochemik na Wydziale Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Wysokiej klasy specjalistka o ugruntowanej, międzynarodowej pozycji i dużym dorobku naukowym w dziedzinie oddziaływań molekularnych, chemometrii i biospektroskopii oscylacyjnej. Laureatka wielu nagród ministra i rektora. Wspaniały wychowawca młodzieży. Jej wiedza i talent szły w parze z niezwykłą wręcz pracowitością i rzetelnością. Na zawsze pozostanie w pamięci jako osoba uśmiechnięta, bardzo dynamiczna i pełna twórczych pomysłów. Swoim ogromnym, wręcz młodzieńczym entuzjazmem zarażała i zjednywała koleżanki, kolegów i studentów. Odeszła zbyt wcześnie i będzie Jej wszystkim bardzo brakowało. Zmarła. 21.04.2015 r. (Źródło: dziekan, Rada Wydziału, koleżanki i koledzy z Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego)


Helena Czechowska

 

(1898 - 1981)

 

Powstanie Warszawskie K.L. Stutthof.


Tadeusz Czereda

 

(1919 - 2000)

 

CZEREDA Tadeusz [18-27-12], urodzony 24.12.1919 r. w Jeziernej. Profesor doktor habilitowany medycyny, chirurg. Długoletni pracownik naukowy Katedry i Kliniki Chirurgii Serca Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1938 r. w Tarnopolu. W latach 1938–39 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, studiując równocześnie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego im. Józefa Piłsudskiego. W 1939 r., jako kapral podchorąży, brał udział w walkach z najeźdźcą hitlerowskim pod Warszawą, Brześciem i Kockiem. Od maja 1944 r. w szeregach I i II Armii Ludowego Wojska Polskiego brał udział w walkach frontowych, dowodząc oddziałem szturmowym, forsując Nysę Łużycką, zdobywając tereny łużyckie i graniczne miasta czeskie. W latach 1945–46 studiował w Katedrze Medycyny Wojskowej Uniwersytetu w Lublinie, a następnie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, uzyskując w 1950 r. dyplom lekarza. Od 1951 r. pracował w Szpitalu Powiatowym w Jaworze, a 1.11.1954 r. rozpoczął pracę w Akademii Medycznej we Wrocławiu, początkowo w II Klinice Chirurgicznej, kierowanej przez prof. Wiktora Brossa, a następnie (aż do przejścia na emeryturę w 1990 r.) w Klinice Chirurgii Serca. Na podstawie rozprawy pt. „Oporność włośniczek w wadach wrodzonych serca” uzyskał w 1963 r. stopień naukowy doktora medycyny. W 1970 r. habilitował się na podstawie dorobku naukowego i pracy pt. „Zmiany hemodynamiczne w doświadczalnych zespoleniach tętnic obwodowych”. W 1978 r. otrzymał stanowisko docenta Akademii Medycznej we Wrocławiu. 11.06.1987 r. Rada Państwa nadała Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk medycznych. Posiadał I i II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii, przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej – od asystenta, adiunkta, poprzez docenta do profesora. W latach 1965–66, w ramach stypendium naukowego Uniwersytetu w Rochester (USA), odbył roczne szkolenie i prowadził badania naukowe w klinice chirurgicznej pod kierunkiem znakomitego angiochirurga, prof. Roba. Tam też opracował własną technikę ponadłonowego przeszczepu naczyniowego, tzw. przeszczepu skrzyżowanego, którą wprowadził później do kliniki we Wrocławiu. W 1966 r. przebywał przez dwa miesiące w klinice chirurgicznej Mercy Hospital w Nowym Jorku, kierowanej przez prof. A. Wesolowskiego, a w 1968 r. w klinice torakochirurgicznej Uniwersytetu Aarhus (Dania) kierowanej przez prof. Tyge Sondegarda. Profesor Tadeusz Czereda uczestniczył w pracach naukowych i pionierskich zabiegach kardiochirurgicznych wykonywanych przez prof. W. Brossa, a w ostatnich latach działalności zawodowej koncentrował się głównie na angiochirurgii. Jego dorobek naukowy to około 100 publikacji, w tym 2 monografie oraz współautorstwo podręcznika pt. „Chirurgia tętnic” pod redakcją prof. H. Rykowskiego. W zajęciach dydaktycznych i szkoleniu młodych lekarzy wykorzystywał swój talent do rysowania. Wszystkie pionierskie zabiegi kardiochirurgiczne ilustrował w książce operacyjnej. Wypromował 30 prac magisterskich na Wydziale Pielęgniarskim. W latach 1973–76 był specjalistą wojewódzkim w zakresie chirurgii dla województwa wrocławskiego. Członek Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Członek Honorowy Towarzystwa Chirurgów Polskich i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Za swoją działalność i zasługi otrzymał wiele nagród, odznaczeń i medali, a wśród nich: Krzyż Walecznych, Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Medal „Za udział w walkach o Berlin”, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”. Profesor Tadeusz Czereda był niezwykle skromnym, serdecznym i życzliwym człowiekiem, wspaniałym kolegą i przyjacielem, świetnym lekarzem chirurgiem. Zmarł 24.08.2000 r. (Źródło: prof. Bogdan Łazarkiewicz)


Halina Czerek Jaguczańska

 

(1923 - 2014)

 

Doktor Nauk Medycznych.


Aleksander Czerniawski

 

(1891 - 1968)

 

Artystka, śpiewaczka.


Helena Czernic

 

(1908 - 1990)

 

CZERNIC Helena [7-20-25], urodzona 9.05.1908 r. Zasłużona dla powstającego z gruzów Wrocławia, współorganizatorka i współredaktorka „Pioniera” – pierwszego powojennego dolnośląskiego dziennika wychodzącego od 27.08.1945 r., przemianowanego później na „Słowo Polskie”. Była członkiem Wojewódzkiej Komisji ds. Nazewnictwa nadającej polskie nazwy ulicom Wrocławia i zatwierdzającej polskie nazwy dolnośląskich miejscowości. Po powtórnym zamążpójściu (pierwszy mąż Heleny, Szczęsny Januszewski, członek AK, zginął w Powstaniu Warszawskim) na długie lata opuściła Wrocław, by powrócić tu pod koniec życia. Helena zmarła 31.01.1990 r. W tym samym grobie spoczywa Jej drugi mąż, Stefan Czernic (1902–1976), który zawsze z dumą wspominał swoją wojenną lekarską służbę w Batalionach Chłopskich – konspiracyjnej organizacji wojskowej. (Źródło: Hanna Szreter)


Stefan Czernic

 

(1902 - 1976)

 

Lekarz Batalionów Chłopskich.


Paulina Czerwińska

 

(1896 - 1958)

 

CZERWIŃSKA Paulina z d. Kozłowska [9-25-12], urodzona 8.09.1896 r. Akuszerka, która tuż po wyzwoleniu odbierała porody w domach na Sępolnie we Wrocławiu i w najbliższych okolicach. Jej wnuk szczególnie zapamiętał wyprawę „na Pöpel” (dawna wieś tuż za kanałami Odry). Most na Odrze, na kanale powodziowym, był w tym czasie zniszczony. Opodal mostu zbudowano prowizoryczną kładkę. Babcia bardzo bała się upadku do wody, zarzuciła więc walizkę na plecy i na czworakach przeszła przez tę kładkę. Zmarła 10.11.1958 r. Podczas pogrzebu licznie żegnały ją matki z dziećmi w wózeczkach. We wspólnym grobie została pochowana jej córka Janina Kowaczyk z domu Czerwińska, urodzona w 1923 r., zmarła w 2002 r. (Źródło: wnuk Józef Marek Kowalczyk, 75 lat)


Augustyna Czup

 

(1922 - 2013)

 

Podporucznik Armii Krajowej. Łączniczka "RENA" ze Lwowa. CZUP Augustyna [1-6-10], urodzona 31.08.1922 r. we Lwowie. Córka Augustyna Franciszka Czupa, maszynisty kolejowego urodzonego 10.10.1885 r. we Lwowie (zamordowanego 9.07.1941 r.) i Anieli Anny z d. Krawiec urodzonej 27.01.1887 r. we Lwowie (zmarłej 15.03.1969 r. we Wrocławiu, pochowanej w tym samym grobie). Augustyna była w czasie wojny podporucznikiem Armii Krajowej, pseudonim „Rena”. 3 miesiące przebywała w więzieniu sowieckim. Miała wyjść za mąż za majora Karskiego, którego na 3 dni przed ślubem wywiezionego na Syberię, skąd nie wrócił. Augustyna zmarła 19.01.2013 r. (Źródło: przodkowie Albina Czernichowskiego – strona „Rodzina Matki Albina”)


Aniela Czyszewicz

 

(1930 - 2013)

 

CZYSZEWICZ Aniela [9-36-10], urodzona 05.07.1930 r. Emerytowana nauczycielka Centrum Kształcenia Ustawicznego we Wrocławiu. Zmarła 19.07.2013 r. (Źródło: nekrolog „Gazeta Wrocławska” – Dyrekcja i Pracownicy Centrum Kształcenia Ustawicznego, 24.07.2013 r.)


Julian Czyżewski

 

(1890 - 1968)

 

Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.


Jerzy Dacko

 

(1938 - 1988)

 

DACKO Jerzy [14-9-19], urodzony 21.03.1938 r. we Lwowie. Ojciec Piotra. Od 1945 r. mieszkaniec Wrocławia. Magister ekonomii, absolwent Akademii Ekonomicznej w Łodzi. W czasie studiów poznał przyszłą żonę Mirosławę, absolwentkę Wydziału Stomatologii Akademii Medycznej w Łodzi. Karierę zawodową rozpoczął jako nauczyciel ekonomii w liceum ekonomicznym. Piastował stanowisko dyrektora handlowego w ZURiT, później – w Urzędzie Wojewódzkim; następnie był wiceprezesem i prezesem WSS „Społem” we Wrocławiu. Przez kilka ostatnich lat przed śmiercią pełnił funkcję prezesa SDH „Feniks”. Zmarł 11.11.1988 r. na dworcu we Lwowie, w drodze powrotnej ze swojego rodzinnego miasta do Wrocławia. (Źródło: syn, Piotr Dacko)


Krystyna Dałkowska

 

(1917 - 2013)

 

DAŁKOWSKA Krystyna [19-13-5u], urodzona 25.12.1917 r. Wielokrotna mistrzyni Dolnego Śląska w tenisie. Trener i wychowawca młodzieży. Miała dwoje dzieci – Ewę i Cezarego. Zmarła 7.01.2013 r. (Źródło: nekrolog przygotowany przez Rodzinę)


Cezary Dałkowski

 

(1953 - 1987)

 

Artysta Plastyk


Stefan Dałkowski

 

(1918 - 2001)

 

Adwokat


Leopold Emil Danel

 

(1916 - 2005)

 

Lekarz Chirurg. DANEL Leopold Emil [19-23-21], urodzony 13.11.1916 r. w Aleksandrowicach (obecnie w granicach Bielska-Białej). Lekarz chirurg. Po maturze w 1935 r. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W ukończeniu studiów przeszkodziła Mu wojna. Ukończył je w 1945 r. Specjalizacje: stopień I, choroby chirurgiczne (1954 r.); stopień II, medycyna przemysłowa (1956 r.); stopień II, choroby chirurgiczne (1958 r.). Pracę lekarską rozpoczął w Spółce Brackiej w Wałbrzychu, skąd został oddelegowany do Nowej Rudy, gdzie pracował przez 55 lat (do czasu przejścia na emeryturę) jako chirurg ortopeda. Był prezesem Towarzystwa Kulturalnego, które powołał razem z Leonem Estreicherem. Swoją pasję społecznikowską realizował pełniąc wiele funkcji w izbie lekarskiej i sądzie koleżeńskim. Był radnym Powiatowej i Wojewódzkiej Rady Narodowej. Długie lata prowadził przychodnię górniczą przy kopalni węgla „Piast” będąc jednocześnie ordynatorem oddziału chirurgiczno-urazowego miejscowego szpitala im. Marii Curie-Skłodowskiej. Był wielokrotnie uhonorowany odznaczeniami resortowymi i państwowymi, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 18.07.2005 r. (Źródło: zięć Andrzej Kamiński, 12.12.2013 r.)


Leon Danielski

 

(1911 - 1984)

 

DANIELSKI Leon [4-24-26], urodzony 17.12.1911 r. w Nowym Sączu. Docent, doktor Politechniki Wrocławskiej. Tytuł inżyniera dróg i mostów uzyskał w 1938 r. na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Do 1941 r. pracował w Katedrze Budowy Mostów na tej uczelni. W czasie okupacji niemieckiej był zatrudniony w firmie Siemens-Bauunion w Krakowie. Po wojnie podjął pracę w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym nr 5 i równocześnie w Katedrze Budowy Mostów Politechniki Gdańskiej. Jego dalsza kariera zawodowa przebiegała następująco: w 1954 r. został adiunktem i zastępcą profesora w Katedrze Budowy Mostów Politechniki Wrocławskiej, od 1961 r. powierzono Mu stanowisko starszego wykładowcy; w latach 1960–1962 był kierownikiem Katedry Budowy Mostów; stopień naukowy doktora uzyskał w 1964 r. w Instytucie Budownictwa Ogólnego PWr (pod promotorstwem prof. Adama Mitzela); w 1968 r. otrzymał stanowisko docenta; w latach 1968–1975 kierował Zakładem Mostów Stalowych; od 1975 r. pełnił funkcję kierownika Zespołu Dydaktycznego w Zakładzie Mostów w Instytucie Inżynierii Lądowej. Był autorem 24 publikacji dotyczących teorii i technologii mostów stalowych (w tym wymiarowania mostowych konstrukcji zespolonych, analizy pracy i wymiarowania ortotropowych płyt pomostowych z żebrami otwartymi i zamkniętymi) i kilku prac z zakresu badań doświadczalnych na modelach i obiektach rzeczywistych. Był twórcą nowatorskiej normy PN 82/S152 Obiekty mostowe. Konstrukcje stalowe. Projektowanie. Wypromował trzech doktorów. Był uhonorowany m.in. Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej (1966) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1981). Zmarł 11.03.1984 r. (Źródło: spis biografii architektów, 13.03.2015 r.)


Maria Dasiewicz

 

(1902 - 1989)

 

DASIEWICZ Maria z d. Dragun [11-23-1], urodzona 23.09.1902 r. w Wilnie. Po przyjeździe do Wrocławia zajmowała się handlem. Mąż Władysław Dasiewicz, oficer służb wywiadu, aresztowany przez Rosjan zaginął bez wieści. Zmarła 29.09.1989 r. (Źródło: Wiesław Andrzejewski)


Anna Dąbrowska

 

(1920 - 1995)

 

Magister Farmacji. Żołnierz Armii Krajowej.


Bronisława Dąbrowska

 

(1901 - 1983)

 

DĄBROWSKA Bronisława z d. Świszcz [3-19A-4], urodzona 8.07.1901 r. we Lwowie. Bezdzietna wdowa po Kazimierzu Dąbrowskim, przedwojennym nadleśniczym. Miała siostrę Wandę i braci Władysława oraz Tadeusza, z którymi łączyły Ją silne więzy. Pracowała do emerytury jako skarbnik w NBP. Z powodu zasad „starego portfela” Jej emerytura była bardzo niska, co zmusiło Bronisławę do podjęcia pracy chałupniczej. Mieszkała razem z niezamężną siostrą Wandą Świszcz. Obie opiekowały się bardzo troskliwie swoją mamą Bronisławą Świszcz. Bronisława Dąbrowska zmarła 21.05.1983 r. Spoczywa we wspólnym grobie z mamą i siostrą. (Źródło: Małgorzata Wedler)


Irena Dąbrowska

 

(1919 - 2017)

 

DĄBROWSKA Irena z d. Gołkowska [1-8-1], urodzona 10.03.1919 r. w Rzeszowie. Do 1945 r. mieszkała we Lwowie, skąd wraz z mężem Henrykiem i córką Ewą została przesiedlona do Wrocławia. Osobą pogodna, energiczna, obdarzona niezwykłą pamięcią. Była szczerze oddana córce i wnukom. Zmarła 3.11.2017 r. Spoczęła w grobie obok swego męża Henryka. (Źródło: mowa wygłoszona w czasie pogrzebu)


Jerzy Romuald Dąbrowski

 

(1929 - 2018)

 

DĄBROWSKI Jerzy Romuald [6-6-25u], urodzony 7.02.1929 r. w Wilnie. Uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum prowadzonego przez jezuitów. Po zakończeniu wojny wraz z rodzicami przyjechał do Wrocławia. Tu ukończył liceum oraz studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Był zatrudniony m.in. w pracowni konserwacji zabytków, w Polskiej Akademii Nauk oraz w biurze projektowym PREDOM. Był wielkim miłośnikiem wędrówek po Tatrach i odkrywania nowych miast i krajów. Pod koniec lat 90. opiekował się chorą żoną, a po jej śmierci ożenił się ponownie. Podróżował, pielęgnował ogródek, czytał książki. Zmarł 3.08.2018 r. w rocznicę śmierci swojego najmłodszego brata. (Źródło: biogram odczytany podczas mszy żałobnej)


Kazimierz Dąbrowski

 

(1925 - 2014)

 

Lekarz.


Otton Dąbrowski

 

(1922 - 2016)

 

Profesor Politechniki Wrocławskiej. DĄBROWSKI Otton [19-15-27], urodzony 13.12.1922 r. w Krośnie. Profesor doktor inżynier. Był jednym z pierwszych absolwentów Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej (rocznik 1949). Na Politechnice Wrocławskiej przepracował 50 lat. Zajmował się mechaniką ciała odkształcalnego, teorią płyt i powłok, zastosowaniem tych teorii w praktyce inżynierskiej oraz teorią i technikami badań modelowych. Pracę zaczynał w Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Statyki Budowli. Był kierownikiem Katedry Mechaniki Budowli, a później kierownikiem Zakładu Wytrzymałości Materiałów. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Inżynierii Lądowej, dziekana Wydziału Budownictwa Lądowego i prorektora Uczelni (w latach 1981–1982). Był profesorem na Uniwersytecie Ahmadu Bello w Zarii (Nigeria), gdzie m.in. pełnił funkcję dziekana. Profesor aktywnie działał także poza uczelnią. Był przewodniczącym i sekretarzem wrocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, członkiem jego Zarządu Głównego oraz jednym z członków honorowych tego Towarzystwa. Był także przewodniczącym Wydziału VI Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego oraz członkiem komisji rewizyjnej tej organizacji. Sprawował funkcję przewodniczącego Komisji Nauki Oddziału Wrocławskiego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Przez wiele lat był członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Sprawował funkcję przewodniczącego zespołu rzeczoznawców. Mimo pełnego zaangażowania w pracę naukowo-dydaktyczną na Politechnice Wrocławskiej, profesor Dąbrowski nie zapomniał, że po skończeniu studiów otrzymał dyplom inżyniera. Już w okresie 1950–1962 pracował równolegle we wrocławskim Miastoprojekcie, a potem w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego. W tym czasie był autorem wielu projektów konstrukcji inżynierskich, takich jak wieże i zbiorniki wodne, mosty czy oczyszczalnie ścieków. Współuczestniczył w projektach rozbudowy sieci kanalizacyjnych i wodociągowych. Był projektantem mostu im. Bolesława Krzywoustego we Wrocławiu oraz wielu konstrukcji budynków mieszkalnych i przemysłowych. Był prezesem Zarządu Wrocławskiej Międzyuczelnianej Fundacji „Pro Homine” i współtwórcą unikatowego w Polsce Ośrodka Seniora Wyższych Uczelni Wrocławia. Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Politechniki Wrocławskiej i Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, Złotymi Odznakami PZITB i NOT oraz Odznaką „Budowniczy Wrocławia”. W historii Politechniki Wrocławskiej zapisał się jako oddany wychowawca wielu pokoleń inżynierów budownictwa i życzliwy nauczyciel kadry akademickiej. Zmarł 16.05.2016 r. (Źródło: dziekan, Rada Wydziału i pracownicy Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego; prof. Piotr Konderla; „Pryzmat” – wspomnienia)


Krystyna de Piasecka Kaleta

 

(1923 - 2000)

 

Lekarz Stomatolog. Lwowianka.


Anna Dembna

 

(1937 - 2011)

 

Wieloletni pracownik służby zdrowia.


Tadeusz Demeter

 

(1901 - 1971)

 

Profesor Politechniki Wrocławskiej. DEMETER Tadeusz [3-22-14], urodzony w 1901 r. we Lwowie. Profesor doktor habilitowany inżynier, mechanik. Tytuł magistra inżyniera zdobył w 1945 r., stanowisko docenta objął w 1951 r., zastępcą profesora został w 1954 r., a profesorem nadzwyczajnym Politechniki Wrocławskiej w 1966 r. Kierownik Katedry Elementów Maszyn, potem Katedry Podstaw Konstrukcji Maszyn w latach 1959–1966 r.; kierownik Zakładu Sprzęgieł i Połączeń w okresie 1966–1970 r.; prodziekan Wydziału Mechanicznego PWr w latach 1952–1954 r. oraz 1960–1964 r.; kierownik Studium Zaocznego na Wydziale Mechanicznym w latach 1954–1958 r. Szkoła naukowa: Podstawy konstrukcji maszyn. Wypromował 11 doktorów nauk technicznych. Wśród Jego wychowanków było 3 doktorów habilitowanych, 2 docentów i 4 profesorów. Opublikował 8 książek i skryptów oraz 33 artykuły. Był autorem 4 wynalazków. Został uhonorowany: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej. Zmarł 15.04.1971 r. (Źródło: „Pryzmat” PWr, 13.03.2015 r.)


Johanna Demnig

 

(1864 - 1943)

 

DEMNIG Johanna z d. Neuman [12-59-10], urodzona 26.01.1864 r. Krzyż drewniany dębowy z ciekawym zdobieniem na części pionowej, zwieńczony drewnianym daszkiem pokrytym blachą cynkową. Napisy wyrzeźbione w drewnie, wypukłe. Zmarła 26.01.1943 r. (grób poniemiecki)


Barbara Derubska

 

(1918 - 1999)

 

Docent Doktor Habilitowany Medycyny. Podporucznik Armii Krajowej.


Jerzy Derubski

 

(1920 - 2016)

 

Podporucznik Armii Krajowej. DERUBSKI Jerzy [3-20-15], urodzony 6.09.1920 r. w Nowym Sączu. Kapitan I Pułku Strzelców Podhalańskich Armii Krajowej, pseudonim „Potok”. Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny. Dzieciństwo spędził w Nowym Sączu, tam też rozpoczął naukę w gimnazjum. Nauczycielem matematyki był Jego ojciec, którego bezgranicznie szanował i który był dla niego największym autorytetem. Dwa ostatnie lata gimnazjum kończył we Lwowie. Wrzesień 1939 r. zastał go w mundurze podchorążego kawalerii. Wspominał dzień 20 września, gdy podjął udaną próbę ucieczki z kolumny polskich żołnierzy prowadzonych na wschód pod bagnetami sowieckich sołdatów. Zawsze mówił, że w tym dniu dostał drugie życie. Dziś, wiedząc co kryją w sobie nazwy: Katyń, Charków, Miednoje, Ostaszków, rozumiemy znaczenie słów dostać drugie życie. W czasie okupacji niemieckiej Jerzy pracował w instytucie prof. R. Weigla. we Lwowie, skąd następnie wyjechał w rodzinne strony. W okolicach Nowego Sącza i Gorlic walczył z okupantem jako kapitan I Pułku Strzelców Podhalańskich AK. Wojna skończyła się dla niego w okolicach Poronina, w styczniu 1945 r. W Poroninie poznał swą przyszłą żonę Barbarę, z którą przeżył ponad 50 lat. Tak jak wielu żołnierzy AK, postanowił ułożyć sobie życie na Dolnym Śląsku. Był jednym z pierwszych mieszkańców polskiego Wrocławia, gdzie przyjechał 1.06.1945 r. i wkrótce ściągnął swoją ocalałą z wojny rodzinę, a potem rodziców żony Barbary. Był pionierem dolnośląskiego sportu, pierwszym wrocławskim tenisistą i współtwórcą AZS Wrocław. Razem ze szkolnym przyjacielem ze Lwowa, późniejszym profesorem Politechniki Wrocławskiej, Zdzisławem Gergowiczem rozegrał 6 czerwca 1945 r. pierwszy we Wrocławiu mecz tenisa. W 1946 r. zdobył w tej dyscyplinie mistrzostwo Dolnego Śląska. Niedawno (14.11.2014 r.), z inicjatywy pasjonatów tenisa, na domku klubowym na Stadionie Olimpijskim odsłonięto upamiętniającą to wydarzenie tablicę. Po zdobyciu mistrzostwa Polski w siatkówce w 1948 r., drużyna klubu AZS właśnie Jerzego Derubskiego wytypowała do odbioru pucharu. Kolejną pasją Jerzego było łowiectwo. Został zresztą uhonorowany odznaką „Za Zasługi dla Łowiectwa Dolnośląskiego” oraz Złotym Medalem Zasługi Łowieckiej. Snuł niekończące się wspomnienia o ludziach, których łączyła ta pasja, o polowaniach, o corocznych, szczególnych wyjazdach na rykowisko w Górach Bystrzyckich. Jego dumą było medalowe poroże, które od paru lat zdobi pałac w Wiśle, rezydencję polskich prezydentów. J. Derubski przepracował wiele lat w Oddziale Wojewódzkim Narodowego Banku Polskiego we Wrocławiu. Został odznaczony: Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Partyzanckim, Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”. Był człowiekiem prawym, skromnym, o dużej kulturze osobistej. Taki pozostanie na zawsze w pamięci rodziny i przyjaciół. Po przebytym zawale serca żył jeszcze pięć lat. Zmarł 4.03.2016 r. (Źródło: wspomnienia Ewy i Mariusza Jackiewiczów oraz rodziny i przyjaciół; nekrolog 8.03.2016 r.)


Władysław Dewojno

 

(1915 - 1991)

 

Aktor DEWOJNO (DEWOYNO) Władysław [17-22-23], urodzony 10.07.1915 r. w Moskwie. Aktor. Przed wojną studiował rolnictwo i leśnictwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i współpracował z poznańską rozgłośnią Polskiego Radia jako lektor. W 1939 r. został przyjęty na Wydział Aktorski Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Studia kontynuował w konspiracji. Po Powstaniu Warszawskim był zesłany na roboty do Niemiec. W 1945 r. zdał eksternistycznie egzamin aktorski. Aktor Teatru Kameralnego Domu Żołnierza w Łodzi (1945–1947), Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1947–1948), Teatru Polskiego w Poznaniu (1948–1949), Teatru Dramatycznego we Wrocławiu (1949–1963, 1966–1968), Teatru Rozmaitości we Wrocławiu (1963–1966), Teatru Polskiego we Wrocławiu (1968–1974) i Teatru Nowego w Łodzi (1974–1982). W latach 1982–1984, mimo przejścia na emeryturę, grał nadal na scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W latach 1985–1990 kontynuował współpracę z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi. Odznaczenia i nagrody: 1955 r. – Złoty Krzyż Zasługi; 1965 r. – Nagroda Artystyczna Miasta Wrocławia; 1960 r. – nagroda na I Festiwalu Teatrów Śląska i Opolszczyzny za role Księdza i Wernyhory w "Weselu" S. Wyspiańskiego; 1968 r. – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; 1981 r. – nagroda na XXII Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu – wyróżnienie za rolę Tomasza w "Trans-Atlantyku" W. Gombrowicza. Władysław Dewoyno zmarł w Łodzi 22.01.1991 r. (Źródło: internetowa baza filmu polskiego – filmpolski.pl)


Adam Dębowski

 

(1912 - 2007)

 

DĘBOWSKI Adam [1-7-11], urodzony 21.12.1912 r. w Stanisławowie, na Kresach Wschodnich. Dyplom nauczyciela szkół powszechnych uprawniający do nauczania w języku wykładowym polskim i rosyjskim otrzymał 6.06.1933 r. w Stanisławowie. 15.07.1939 r. ożenił się ze Stefanią Zauer. We wrześniu 1939 r., wraz z innymi polskimi oficerami, został jeńcem wojennym Armii Czerwonej. Podczas konwoju kolejowego udało mu się zbiec, dzięki czemu uniknął niechybnej śmierci w lasach katyńskich. Do Wrocławia przybył w maju 1944 r. wraz z żoną i synem. Po ukończeniu dwuletniego Wyższego Kursu Nauczycielskiego został nauczycielem matematyki. Przez wiele lat był kierownikiem Szkoły Podstawowej nr 54, a potem nr 32. Przed przejściem na emeryturę pracował jako nauczyciel i bibliotekarz w Szkole Podstawowej nr 59. Uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Budowniczy Wrocławia”. Zmarł 03.11.2007 r. (Źródło: córka)


Stanisław Dębowski

 

(1921 - 1995)

 

Profesor. Prekursor Doradztwa Rolnicznego.


Halina Dmochowska-Cedler

 

(1927 - 2007)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Antoni Dmochowski

 

(1891 - 1968)

 

Nauczyciel.


Wacław Dmochowski

 

(1921 - 2010)

 

Porucznik Armii Krajowej.


Zygmunt Dmowski

 

(1923 - 2004)

 

DMOWSKI Zygmunt [5-16-3], urodzony 28.07.1923 r. Architekt, sportowiec. W 1935 r., w wieku 12 lat uczestniczył w Międzynarodowym Zlocie Harcerstwa w Spale. Po ukończeniu gimnazjum, odbył kurs żeglarski nad jeziorem Narocz i zdobył wymarzony stopień sternika. Jego szczęśliwą młodość przerwał 1.09.1939 r. wybuch niemieckiej bomby w Brześciu nad Bugiem. Zygmunt wyjechał z miasta ze swoim ojcem, wozem bojowym straży pożarnej. Jadąc w kierunku Zaleszczyk zetknął się po raz pierwszy z okropnościami wojny, klęską naszej armii, rabunkami i mordowaniem żołnierzy polskich przez miejscową ludność ukraińską. Wrócił z Łucka do Brześcia, gdy Armia Czerwona brała udział wraz z hitlerowską Rzeszą w rozbiorze Polski. Tragiczna była dla Zygmunta jesień i zima okupacji sowieckiej. Próbując uciec przez granicę do Generalnej Guberni, został złapany przez patrol sowiecki. Pisał: Rozwścieczeni żołnierze bili mnie i kopali, aż do swego zmęczenia. Później więzienie NKWD „Brygidki” w Brześciu i szczęśliwy powrót do domu. Gdy ojciec obejmuje stanowiska dyrektora Wytwórni Torfu w Kobryniu, pracuję przy formowaniu brykietów. 22.06.1941 r., po klęsce „niezwyciężonej” Armii Czerwonej, Zygmunt Dmowski wrócił do Brześcia i pracował przy przewożeniu wagonami drewna z Polesia do Brześcia (wagony atakowane przez partyzantów często wylatywały w powietrze!). W lipcu 1944 r., na dwa tygodnie przed wybuchem Powstania Warszawskiego, przyjechał do wujostwa w Warszawie. Ocalał, został przewieziony do obozu w Pruszkowie, skąd uciekł pod Grodzisk, gdzie aż do wyzwolenia pracował u rolnika. W związku z faktem, że podlegał obowiązkowi służby wojskowej, zgłosił się do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie Lubelskim. Tam otrzymał buty z gwoździami i ostrogami. Pisał: Radziecki dowódca polskiej szkoły oficerskiej – generał Hulej – grozi, że jako dekownika unikającego wojny, odda do dyspozycji NKWD. W końcu zdenerwowany krzyczał "Niech ta swołocz idzie gdzieś na pohybel”. Dmowski został wysłany do jednostki wojskowej w Baligrodzie – do walk z UPA. Po różnych perypetiach, aresztowaniach, w lutym 1946 r., dzięki siostrze Jance, powrócił do cywila. Po 7-letniej tułaczce przyjechał do Wrocławia, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. W 1948 r. współorganizował Spółdzielnię Pracy Studentów Architektury „ARKADY” i przez dwa lata był jej prezesem. Studia ukończył latem 1951 r. W 1955 r. został zatrudniony w Miastoprojekcie Wrocław, objął stanowisko generalnego projektanta Kopalni Węgla Brunatnego „Turów”. Opracował wraz z Kazimierzem Oziewiczem projekt osiedla dla 20 tysięcy mieszkańców w Zgorzelcu. Wspólnie z Zenonem Nasterskim i K. Oziewiczem był autorem założeń techniczno-ekonomicznych Ośrodka Administracyjnego Przemysłu Węglowego „Poltegor” we Wrocławiu. Od września 1968 r. do 1981 r. był głównym specjalistą ds. architektury. Następnie wyjechał do Algierii. Pisał: W październiku przyleciała do Algierii Ziuta z Amurem. Amur (ukochany pies) podróżował jako bagaż w wiklinowym koszu. Na lotnisku moje spotkanie z żoną było humorystyczne. Nie mogła mnie poznać, bo przez te parę miesięcy tak dostałem w kość, że wyglądałem jak zasuszony staruszek. Zimą 1985 r. (już bez Amura, niestety), wrócili samochodem, z wielkimi przygodami, przez góry i przełęcze, do Wrocławia. Sport był pasją Zygmunta przez całe życie. Żeglarz, szermierz, lekkoatleta (mistrz Wrocławia w biegu na 1500 m w 1946 r.) oraz narciarz, który odcisnął ślady swych nart na lodowcach austriackich Alp, stokach bułgarskich Dolomitów oraz Karpat i Sudetów. Upodobał sobie też sport motorowy – zdobył licencję sportową na motocyklach, był mistrzem okręgu, w klasie II, w samochodach wyścigowych. Dmowski przez 5 lat piastował funkcję wiceprezesa wrocławskiego oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich; przez 11 lat był członkiem Wojewódzkiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej; pełnił funkcję sędziego sportów motorowych klasy podstawowej. Uhonorowano Go odznaką „Budowniczy Wrocławia” i Złotą Odznaką Polskiego Związku Motorowego. Przyjaciel, Człowiek twórczy, godny, życzliwy, zawsze uśmiechnięty. Odszedł 19.04.2004 r. (Źródło: Komunikat SARP 9-10/1978; Komunikat SARP 7-8/2005; Zenon Prętczyński – "Zygmunt Dmowski 1923–2004")


Jadwiga Dobrowolska

 

(1922 - 2005)

 

Członek Przysposobienia Wojskowego Kobiet, Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Skała".


Kazimierz Dobrowolski

 

(1916 - 1998)

 

Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Wulkan", akcja "Burza".


Maciej Dobrowolski

 

(1944 - 2012)

 

DOBROWOLSKI Maciej [17-17-1], urodzony 23.07.1944 r. w Warszawie. Doktor inżynier, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. W latach 1993–1999 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Architektury ds. ogólnych. W latach 1998–2003 pracował w Urzędzie Miejskim we Wrocławiu na stanowisku dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa (architekt miasta); w latach 2004–2005 pełnił funkcję zastępcy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Swoje doświadczenie zawodowe wykorzystywał również pracując społecznie, m.in. w Radzie Muzeum Architektury we Wrocławiu, Stowarzyszeniu „Przyjazna Wyspa”, Wodnym Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym. Był uhonorowany Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, Brązową i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1991, 2002), Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Turystyki”, Honorowymi Odznakami WOPR „Za Zasługi”, dwukrotnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w tym przez Wojewodę Dolnośląskiego za ofiarną akcję pomocy w czasie powodzi we Wrocławiu. Zmarł 9.03.2012 r.(Źródło: nekrolog – koleżanki i koledzy, dziekan i Rada Wydziału Architektury PWr, rektor PWr)


Zdzisław Dobrowolski

 

(1921 - 1995)

 

Żołnierz Batalionu "Parasol" Armii Krajowej. Podporucznik, pseudonim "Mag".


Urszula Dobrucka

 

(1932 - 1987)

 

DOBRUCKA Urszula z d. Stocka [2-3-9], urodzona 25.01.1932 r. w Warszawie. W 1945 r. zamieszkała we Wrocławiu. Magister, nauczycielka wychowania fizycznego i matematyki w szkołach podstawowych we Wrocławiu oraz Rościszowie koło Dzierżoniowa. Zmarła 01.07.1987 r. (Źródło: Adam Dobrucki)


Irena Dobrzańska Ostowska

 

(1925 - 2013)

 

Lekarz Medycyny.


Jerzy Dobrzański

 

(1919 - 2000)

 

Więzień Oświęcimia.


Barbara Maria Dobrzęcka-Sartys

 

(1936 - 2018)

 

Lekarz.DOBRZĘCKA-SARTYS Barbara Maria [3-21-25], urodzona 19.11.1936 r. Lekarz medycyny, laryngolog. Specjalizację pierwszego stopnia ukończyła 25.04.1967 r. Była członkiem Dolnośląskiej Izby Lekarskiej we Wrocławiu. W 1968 r. zawarła związek małżeński z Januszem Andrzejem Sartysem, miała 2 dzieci. Zmarła 11.01.2018 r. (Źródło: Centralny Rejestr Lekarzy RP; Andrzej Rumiński)


Łucja Róża Dobska

 

(1914 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "LIZA".


Józef Dobski

 

(1911 - 1992)

 

Kapitan Armii Krajowej ps. "MARYŚKA". Komendant Kieleckiej Chorągwi Szarych Szeregów. Kawaler VIRTUTI MILITARII.


Jerzy Dołęga

 

(1922 - 1980)

 

Docent Doktor Habilitowany Inżynier.


Stanisław Domin

 

(1928 - 2019)

 

DOMIN Stanisław [6-7-20], urodzony 26.04.1928 r. Lekarz internista, pulmonolog, członek Dolnośląskiej Izby Lekarskiej. Został Honorowym Obywatelem Gminy Mieroszów, był wielce zasłużony dla Sokołowska, jako wieloletni szef tamtejszych ośrodków sanatoryjnych. Uprawnienia lekarskie uzyskał 1.01.1954 r. Uzyskał specjalizację I stopnia z ftyzjatrii w 1956 r. i II stopnia z chorób płuc – w 1964 r. Zmarł 25.02.2019 r. (Źródło: strona internetowa Gminy Mieroszów; Naczelna Izba Lekarska)


Kazimierz Donatt-Kryński

 

(1892 - 1959)

 

Doktor. Były Dyrektor Elektroprojektu.


Tadeusz Dorobisz

 

(1916 - 1973)

 

Profesor Doktor Medycyny.


Wojciech Dostal

 

(1928 - 2005)

 

Oficer Marynarki Handlowej.


Anatol Dowgiałło-Chmorowicz

 

(1915 - 1994)

 

Oficer Armii Krajowej.


Andrzej Drak

 

(1949 - 2009)

 

Doktor Medycyny, Chirurg.


Danuta Drak

 

(1919 - 1999)

 

Profesor Medycyny. Pediatra.


Juliusz Władysław Antoni Drak

 

(1921 - 1978)

 

Doktor Medycyny, Chirurg.


Pro memoria Marian Edward Drobik

 

(1898 - 1944)

 

Zginął prawdopodobnie w 1944r., pseudonim "Dzięcioł", Pułkownik Wojska Polskiego, Szef Wywiadu i Kontrwywiadu Armii Krajowej w latach 1942-1943, odznaczony Orderem Virtuti Militari.


Jan Władysław Drozd

 

(1905 - 1970)

 

Oficer Wojsk Polskich i Armii Krajowej.


Pelagia Maria Drozd

 

(1909 - 1973)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Jan Nepomucen Dryjański

 

(1931 - 2019)

 

DRYJAŃSKI Jan Nepomucen [5-17-6], urodzony 9.05.1931 r. Polonista, do 1994 r. uczył w Liceum Ogólnokształcącym nr 1 we Wrocławiu, był też wizytatorem metodykiem języka polskiego. W opinii uczniów był wymagający, nie tolerował cwaniactwa i kłamstwa, wszystkich traktował jednakowo. Zmarł 1.03.2019 r. (Źródło: strona LO nr 1 we Wrocławiu)


Alfred Drypczyński

 

(1896 - 1970)

 

Kapitan.


Sławomir Dudek

 

(1930 - 1984)

 

Magister Geolog.


Czesław Dudzik

 

(1918 - 1994)

 

Prawnik.


Marian Dul

 

(1939 - 2011)

 

Doktor Inżynier.


Henryk Maria Dunin Juniewicz

 

(1948 - 2015)

 

Doktor Inżynier.


Egon Dworzak

 

(1895 - 1964)

 

Profesor Doktor Inżynier.


Konrad Dyba

 

(1907 - 1991)

 

Docent, doktor habilitowany. Wykładowca geometrii wykreślnej na Politechnice Lwowskiej i Wrocławskiej.


Antoni Dziama

 

(1924 - 2019)

 

DZIAMA Antoni [14-5-14], urodzony 6.04.1924 r. Doktor inżynier, docent, emerytowany pracownik Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej. Ceniony naukowiec i dydaktyk. W pracy naukowej koncentrował się na rozwijaniu metody konstruowania maszyn, szczególnie napędów mechanicznych. Był prodziekanem Wydziału Mechanicznego (1981–1990), wieloletni kierownikiem Zakładu Przekładni Mechanicznych oraz Zespołu Dydaktycznego Podstaw Konstrukcji Maszyn. Za długoletnią i sumienną pracę został wyróżniony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką 25-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska, Odznaką 1000-lecia, Złotą Odznaką ZNP, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej. Otrzymał także wiele nagród: Ministra Edukacji Narodowej, Rektora PWr, Dziekana Wydziału Mechanicznego PWr i Dyrektora Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn PWr. Był wspaniałym, życzliwym Człowiekiem. Zmarł 9.01.2019 r. (Źródło: nekrolog PWr)


Stanisław Dziduszko

 

(1922 - 1995)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Więzień polityczny.


Zofia Dziduszko

 

(1925 - 1996)

 

Więzień polityczny.


Alfred Franciszek Dziendziel

 

(1931 - 2017)

 

DZIENDZIEL Alfred Franciszek [11-29-18], urodzony 29.01.1931 r. w Kochłowicach. Syn Jerzego i Franciszki. Docent, dr inż., absolwent Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej. W latach 1972–1976 I sekretarz Komitetu Uczelnianego PZPR przy PWr. W latach 1979–1981 Prorektor Politechniki Wrocławskiej. W okresie od 1.10.1978 do 1.10.1991: Prodziekan Wydziału Budownictwa Lądowego; Dyrektor i Zastępca Dyrektora Instytutu Budownictwa; Kierownik Zakładu Konstrukcji Sprężonych i Zakładu Konstrukcji Betonowych. Jego ogromny wysiłek organizacyjny i twórczy przyczynił się do rozwoju Instytutu Budownictwa, przede wszystkim do rozwoju młodej kadry naukowej. Jako Dyrektor Instytutu zorganizował pierwsze studium doktoranckie. Inicjator budowy nowoczesnych laboratoriów naukowych i dydaktycznych, a także nowego gmachu Instytutu. Koncentrując naukowe wysiłki w zakresie budownictwa w całym ośrodku wrocławskim był w roku 1977 promotorem wielkiego programu badawczego „Budownictwo i sieć osiedleńcza”, zespalającego potencjał naukowy 12 różnych jednostek organizacyjnych PWr. Wielokrotnie wyróżniany wysokimi odznaczeniami państwowymi, stowarzyszeniowymi i regionalnymi za wybitne osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne. Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski. W historii Politechniki Wrocławskiej zapisał się jako oddany wychowawca wielu pokoleń inżynierów budownictwa i życzliwy nauczyciel kadry akademickiej. Zmarł 16.04.2017 r. (Nekrolog – Rektor, Senat PWr).


Kazimiera Dziewięcka

 

(1913 - 2000)

 

Nauczycielka.


Bolesław Dziewięcki

 

(1913 - 1989)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Koraban". Więzień Oświęcimia. Nauczyciel.


Zbigniew Dziewoński

 

(1901 - 1983)

 

Profesor Doktor Inżynier.


Zdzisław Dzioba

 

(1958 - 1993)

 

Zginął tragicznie na morzu.


Władysław Dziubek

 

(1895 - 1971)

 

Pułkownik Wojska Polskiego. Kawaler Virtuti Militari.


Wacława Irena Eckert

 

(1935 - 2015)

 

ECKERT Wacława Irena [19-14-34u], urodzona 5.06.1935 r. w Radomiu. Po wojnie przeprowadziła się do Wrocławia. W 1954 r. wyszła za mąż za Henryka, z którym miała trzech synów. Doczekała się pięciorga wnuków i prawnuka. Była osobą pogodną, życzliwą i pełną energii. Lubiła się uśmiechać. Zmarła 5.11.2015 r. (Źródło: mowa pogrzebowa)


Bronisław Eifler

 

(1910 - 1940)

 

Kapitan. Zginął w Starobielsku.


Irena Endel Ragis

 

(1927 - 2011)

 

Porucznik Armii Krajowej "CYGANKA".


Tadeusz Falkowski

 

(1892 - 1979)

 

Inżynier. Leśnik.


Irena Maria Fałatowicz

 

(1926 - 2018)

 

FAŁATOWICZ Irena Maria z d. Barteczek [18-26-14], urodzona 9.02.1926 r. w Sporyszu koło Żywca. Córka Bronisławy i Sylwestra Barteczków. Dzieciństwo i czas wojny spędziła w Bielsku-Białej. Po ukończeniu szkoły handlowej w 1950 r. przeniosła się do Wrocławia. Pracowała w Narodowym Banku Polskim, gdzie poznała przyszłego męża Mariana. Następnie pracowała w Wyższej Szkole Rolniczej jako technik redakcyjny w Dziale Wydawnictw Naukowych. Urodziła córkę Annę, doczekała się dwójki wnuków – Jędrzeja i Urszuli – oraz trójki prawnuków – Michała, Mai i Adasia. Była żywo zaangażowana w działalność „Solidarności” na uczelni. Osoba o ogromnej kulturze, delikatności i takcie. Zawsze pomocna i pogodna, kochająca i oddana rodzinie i bliskim. Zmarła 11.05.2018 r. (Źródło: tekst odczytany przez kapłana podczas pogrzebu)


Janina Fatyga

 

(1929 - 2011)

 

Profesor Zwyczajny Doktor Habilitowany Nauk Rolniczych.


Józef Fatyga

 

(1926 - 2003)

 

Profesor Zwyczajny Doktor Habilitowany Nauk Rolniczych.


Michał Fedusiewicz

 

(1911 - 1972)

 

Inżynier, leśnik.


Jan Wacław Ferencowicz

 

(1902 - 1985)

 

Ochotnik Wojny w 1920r., Żołnierz Armii Krajowej. Profesor Politechniki Wrocławskiej.


Józef Bohdan Ferencowicz

 

(1890 - 1939)

 

Legionista, Żołnierz Kompanii Kadrowej, Podpułkownik Wojska Polskiego. Odznaczony Czterokrotnym Krzyżem Walecznych.


Władysław Ferencowicz

 

(1891 - 1920)

 

Legionista, Żołnierz Kompanii Kadrowej, Podporucznik Wojska Polskiego.


Kazimiera Władysława Fiałkowska

 

(1923 - 2015)

 

Sędzia, Oficer Armii Krajowej Okręgu Lwowskiego, ps " Nina".


Zbigniew Fichtel

 

(1914 - 1983)

 

Żołnierz II Korpusu.


Jerzy Andrzej Fidziński

 

(1931 - 2013)

 

Żołnierz Armii Krajowej.FIDZIŃSKI Jerzy Andrzej [17-18-4], urodzony 2.11.1931 r. w Warszawie. Syn Edwarda i Stefanii z domu Mazurkiewicz. Żołnierz Armii Krajowej i Powstania Warszawskiego, pseudonim „Lulu”, w stopniu strzelca, łącznik. Walczył w zgrupowaniu „Żywiciel” (na Żoliborzu) i „Żmija” (pluton 257). Po powstaniu opuścił Warszawę. Po wojnie wyjechał najpierw do Dzierżoniowa, gdzie uprawiał zawodowo boks, a następnie do Wrocławia. W 1953 r. ukończył Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Jako asystent Zakładu Spotów Różnych AWF, wprowadził na uczelni specjalizację instruktorską i trenerską boksu, która później realizowana była także w ramach Studium Doskonalenia Kadr. W tym czasie współpracował ściśle z legendarnym polskim trenerem Feliksem Stammem. To dzięki J. Fidzińskiemu wielu wspaniałych zawodników podejmowało studia i zdobywało uprawnienia szkoleniowców pięściarskich. Do Jego uczniów zaliczyć można m.in.: Czesława Ptaka, Wiesława Rudkowskiego, Romana Rożka, Józefa Grudnia, Józefa Grzesiaka, Zbigniewa Pietrzykowskiego, Henryka Kukiera, Bogdana Gajdę czy Henryka Niedźwiedzkiego. Dr Jerzy Fidziński cieszył się szacunkiem i poważaniem ludzi boksu. Zawsze był Człowiekiem pełnym pasji, otwartym i gotowym do podejmowania coraz to nowych wyzwań. Zmarł 30.12.2013 r. (Źródło: zasoby Muzeum Powstania Warszawskiego; „Boks Team Oława”)


Piotr Fielek

 

(1900 - 1996)

 

żołnierz ZWZ i AK Okręg Lwowski


Tadeusz Filipiak

 

(1950 - 2019)

 

FILIPIAK Tadeusz [14-24-17], urodzony 12.10.1950 r. Wieloletni prezes Koła Polskiego Związku Wędkarskiego Belona przy Komendzie Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. W 1997 r. przyjął funkcję wiceprezesa tego Koła oraz uzyskał mandat delegata na zebranie sprawozdawczo-wyborcze Okręgu PZW, podczas którego został wybrany na członka zarządu. Był kapitanem sportowym i działał w Komisji ds. Sportu. W 2001 roku został prezesem Koła Belona i powtórnie członkiem zarządu Okręgu PZW Wrocław. Przez wiele kadencji pełnił tam funkcję wiceprezesa ds. sportu. W latach 2005–2009 był członkiem Głównego Kapitanatu Sportowego w Warszawie. Jako prezes Belony inicjował i organizował różnego rodzaju zawody i imprezy sportowe lokalne i o zasięgu krajowym, a niekiedy międzynarodowym. Były one zawsze udane, dopracowane w najdrobniejszych szczegółach, ponieważ Tadeusz był człowiekiem niezwykle skrupulatnym, zagorzałym przeciwnikiem zasady „jakoś tam będzie”. Potrafił zarazić swoim zapałem i optymizmem osoby, które dobierał do realizacji swoich przedsięwzięć. Organizował Mistrzostwa Policji, w których również brał czynny udział jako zawodnik i odnosił znaczne sukcesy. Koło Belona pod Jego kierownictwem przez szereg lat zajmowało I miejsce (a kilka razy II) w rankingu najbardziej usportowionych Kół Okręgu PZW we Wrocławiu. Tadeusz inicjował szereg imprez wędkarskich, m.in. Puchar Srebrnego Orła, Mistrzostwa Dolnego Śląska, Mistrzostwa Służb Mundurowych, a w Kole Belona ranking na Wędkarza Roku, Wędkarza Pięciolecia itp. Był wulkanem pomysłów i miał bardzo dobry kontakt z ludźmi – cieszył się powszechnym szacunkiem i poważaniem. Posiadając licencję sędziego klasy państwowej, bywał zastępcą sędziego głównego lub sędzią głównym na zawodach spławikowych z cyklu Grand Prix Polski czy sędzią głównym na mistrzowskich zawodach w Okręgu. Tadeusz Filipiak został wyróżniony przez zarząd Okręgu Złotą odznaką PZW z wieńcami. Na ostatnim zjeździe Okręgu był nominowany do tytułu Honorowego Członka PZW. Zmarł 18.02.2019 r. (Źródło: strona internetowa Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego Wrocław – www.pzw.org.pl/wroclaw)


Witold Frankel

 

(1892 - 1949)

 

Sędzia Sądu Okręgowego we Lwowie.


Marian Fuchsa

 

(1888 - 1953)

 

Doktor.


Fanciszek Fuglewicz

 

(1904 - 1998)

 

Odznaczony Krzyżem za udział w wojnie 1918-1921.


Sylwia Maria Fuglewicz

 

(1945 - 2013)

 

Lekarz Medycyny.


Kazimiera Joanna Fulińska

 

(1917 - 2007)

 

Żołnierz Armii Krajowej Okręgu Lwowskiego. Docent Politechniki Wrocławskiej.


Maria Fulińska-Rzehak

 

(1925 - 2000)

 

Nauczycielka.


Jacek Maria Fuliński

 

(1915 - 1998)

 

Profesor Doktor Habilitowany Inżynier Architektury.


Stefan Fuliński

 

(1919 - 1984)

 

Żołnierz Armii Krajowej Okręgu Lwowskiego. Docent Politechniki Wrocławskiej.


Wojciech Maria Fuliński

 

(1921 - 2001)

 

Profesor doktor habilitowany inżynier.


Tadeusz Futujma

 

(1920 - 1991)

 

Lekarz Weterynarii.


Krzysztof Gabryś

 

(1934 - 2004)

 

GABRYŚ Krzysztof [14-35-21], urodzony 17.05.1934 r. w Ostrowie Wielkopolskim, w rodzinie kolejarza. Profesor medycyny, specjalista chorób wewnętrznych, hematolog, absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu. Od III roku studiów pracował w Zakładzie Anatomii Opisowej AM pod kierunkiem prof. dr. hab. Tadeusza Marciniaka. Uprawnienia lekarza uzyskał w 1961 r. We wrześniu 1961 r. został asystentem III Kliniki Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. dr. hab. Edwarda Szczeklika. Specjalizację I stopnia z chorób wewnętrznych ukończył w 1965 r. W latach 1965–1970 pracował w Miejskich Zakładach Kąpielowych we Wrocławiu, gdzie prowadzono m.in. kompleksową rehabilitację pozawałową i poudarową (od 1970 r. pełnił tam funkcję lekarza naczelnego). W 1967 r. ożenił się z Wandą (polonistka, korektor w Wydawnictwie Zakładu Narodowego im. Ossolińskich), z którą miał troje dzieci (córka Joanna, doktor nauk medycznych, psychiatra; syn Łukasz, magister rehabilitacji po Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, syn Piotr – lekarz ortopeda). W 1968 r. obronił pracę doktorską pt. „Heterogenność fosfatazy zasadowej w chorobach wątroby i dróg żółciowych”. W 1970 r. został adiunktem Katedrze Hematologii w Instytucie Chorób Wewnętrznych. W 1971 r. odbył miesięczny staż w pracowniach biochemicznych Instytutu Chorób Wewnętrznych w Bukareszcie, gdzie częściowo opracował metodykę badań biochemicznych wykorzystaną następnie w pracy habilitacyjnej (którą obronił w 1976 r.), a zatwierdzoną przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną w lutym 1977 r. W 1979 r. ukończył specjalizację z hematologii, w marcu 1980 został zatrudniony na stanowisku docenta, w grudniu 1989 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w lutym 1990 r. zatrudniono Go jako profesora nadzwyczajnego w Klinice Hematologii i Chorób Rozrostowych AM we Wrocławiu. 1.07.1997 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W pracach badawczych koncentrował się głównie na aktywności fosfatazy zasadowej granulocytów w różnych chorobach wewnętrznych i nowotworowych oraz aktywności i niejednorodności niektórych enzymów surowicy i krwinek białych. Pełnił wiele funkcji naukowych i dydaktycznych w macierzystej uczelni, wykładał w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W latach 1981–1984 pełnił funkcję prodziekana ds. studentów III–VI roku studiów Wydziału Lekarskiego. Był promotorem 2 prac doktorskich oraz recenzentem 6 prac doktorskich, 3 habilitacyjnych i 2-krotnie – dorobku naukowego kandydatów do tytułu profesora. Kierował specjalizacją (I i II stopnia) 25 lekarzy z zakresu chorób wewnętrznych. Recenzował prace publikowane w „Gastroenterologii Polskiej”. Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Internistów Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Hematologii i Transplantologii. Uhonorowano Go m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Akademia Medica Wratislaviensis, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wielokrotnie otrzymywał Nagrody Rektora Akademii Medycznej we Wrocławiu. Jego dorobek naukowy stanowi istotny wkład w rozwój hematoonkologii. Ogłosił drukiem 162 prace naukowe w czasopismach polskich i zagranicznych. Wygłosił ok. 100 referatów na posiedzeniach różnych towarzystw medycznych, na zjazdach krajowych i zagranicznych (Rumunia, Jugosławia, Czechosłowacja). Był autorem dwóch rozdziałów skryptu „Hematologia”. Recenzenci Jego naukowego i zawodowego dorobku podkreślali szerokie horyzonty naukowe, prestiż w środowisku hematologów krajowych i zagranicznych oraz uczciwość i nienaganną postawę etyczną. Krzysztof Gabryś zmarł 19.08.2004 r. (Źródło: „MEDIUM”, grudzień 2014)


Wanda Gabryś

 

(1937 - 2018)

 

GABRYŚ Wanda [14-35-21], urodzona 7.06.1937 r. Magister filologii polskiej. W 1967 r. wyszła za mąż za Krzysztofa. Pracowała jako korektor w Wydawnictwie Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Miała troje dzieci: córkę Joannę, która ukończyła studia medyczne (jest doktorem psychiatrii) i kulturoznawcze; syna Łukasza, absolwenta Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (magister rehabilitacji) i syna Piotra – lekarza ortopedę. Wanda zmarła 16.06.2018 r. (Źródło: Andrzej Kierzak – wlkp24.info)


Piotr Gadziński

 

(1888 - 1943)

 

Kapitan Wojska Polskiego. Zginął w hitlerowskim obozie śmierci.


Maria Gajda

 

(1908 - 1998)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Więzień Sybiru.


Eugeniusz Gajos

 

(1936 - 2019)

 

GAJOS Eugeniusz [8-19-1Bu], urodzony 12.11.1936 r. Doktor habilitowany, docent, wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Akademii Ekonomicznej (obecnie Uniwersytetu Ekonomicznego) we Wrocławiu. Zmarł 13.01.2019 r. (Źródło: nekrolog w „Gazecie Wyborczej”)


Aleksander Galus

 

(1918 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Ewa Gałdecka

 

(1947 - 2004)

 

Doktor. Fizyk- Krystalograf.


Marian Zdzisław Gałdecki

 

(1924 - 2000)

 

Profesor Doktor. Chemik- Krystalograf.


Tadeusz Wojciech Garbiński

 

(1922 - 1964)

 

Profesor Doktor Medycyny. Były żołnierz Armii Krajowej.


Bronisława Garstka

 

(1931 - 1981)

 

Lekarz Medycyny.


Franciszek Gawrych

 

(1896 - 1967)

 

Major Wojska Polskiego.


Tadeusz Gąszczyński

 

 

Zginął w Oświęcimiu.


Tomasz Gdowski

 

(1955 - 2018)

 

GDOWSKI Tomasz [14-14-3], urodzony 31.07.1955 r. we Wrocławiu. Wieloletni okręgowy inspektor pracy. Po liceum podjął studia na Politechnice Wrocławskiej i ukończył je w 1980 r. (specjalność: konstrukcja i eksploatacja maszyn). Tuż po studiach wyjechał w długą podróż po Europie. Po powrocie do kraju został mistrzem, a później kierownikiem warsztatów transportu samochodowego we wrocławskim przedsiębiorstwie "Poldrób". W połowie 1981 r. wyjechał do RFN do legalnej, co podkreślał, pracy w branży transportowej i w rolnictwie. Miał już wykupiony powrotny bilet lotniczy na 13.12.1981 r., ale w ostatniej chwili przedłużył pobyt do końca 1982 r. Po powrocie do Polski przez trzy lata pracował jako specjalista ds. nadzoru mechanicznego w Kopalniach Odkrywkowych Surowców Drogowych we Wrocławiu. Od 1986 r. przez kolejnych pięć lat był inspektorem ds. BHP w Zakładzie Robót Górniczych, Odwodnieniowych i Rekultywacyjnych we Wrocławiu. Jeździł po całym kraju – do Konina, Bełchatowa, Turoszowa – wszędzie tam, gdzie istniały odkrywki. Uczestniczył wówczas w dochodzeniach dotyczących poważnych wypadków w tej branży. Zakład zaczął podupadać ekonomicznie, a Tomasz Gdowski znalazł się w 1991 r. w grupie zwolnionych pracowników. Jako młodego inżyniera poszukującego pracy, zatrudniono Go w Okręgowym Inspektoracie Pracy we Wrocławiu. Nie był przywieziony w teczce ani rekomendowany przez organizację partyjną czy związkową. Przez kilka miesięcy pracował jako podinspektor, przez rok jako inspektor pracy, w następnym roku został nadinspektorem, w kolejnym – zastępcą szefa OIP, a wreszcie – szefem okręgu. Jego hobby była turystyka (zwłaszcza górska), muzyka rockowa (słuchał jej namiętnie w radiu – najczęściej w „Trójce”, miał bogatą kolekcję płyt i kaset z rockiem) i rajdy samochodowe. Jak mawiał, na udział w wyścigach miał za mało pieniędzy, ale jako działacz Automobilklubu Dolnego Śląska i Polskiego Związku Motorowego był organizatorem, sędzią i komisarzem różnych rajdów. Zmarł 1.10.2018 r. (Źródło: miesięcznik „Atest”, 01/1999)


Jerzy Stanisław Gerber

 

(1928 - 2006)

 

Ceniony lekarz ginekolog - położnik. Wybitny naukowiec. Nauczyciel wielu pokoleń lekarzy.


Karol Gerlicz

 

(1903 - 1970)

 

Profesor.


Krystyna Gerlicz

 

(1915 - 1995)

 

Magister.


Lucyna Gerlicz

 

(1906 - 1992)

 

Magister.


Ludwik Gerlicz

 

(1911 - 1977)

 

Magister.


Helena Getter

 

(1904 - 1983)

 

Pedagog, działacz kultury, założycielka Muzeum w Bystrzycy.


Jerzy Getter

 

(1899 - 1981)

 

Ekonomista.


Stanisław Getter

 

(1895 - 1974)

 

Podpułkownik Wojsk Polskich, uczestnik Kampanii Wrześniowej oraz walk 2. Dywizji Strzelców Pieszych we Francji.


Bronisław Giedrojć

 

(1922 - 1994)

 

Profesor.


Wojciech Giel

 

(1948 - 2017)

 

GIEL Wojciech [1-7-11A], urodzony 26.08.1948 r. Meteorolog, długoletni, zasłużony pracownik Państwowej Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej. Będąc już na emeryturze, za namową żony zaczął amatorsko występować w chórze przy kościele św. Faustyny. Zmarł 24.12.2017 r. (Źródła: nekrolog – „Gazeta Wrocławska”; mowa pogrzebowa)


Urszula Giersz

 

(1885 - 1971)

 

Zasłużony Pracownik Politechniki Wrocławskiej.


Janusz Gierwielaniec

 

(1926 - 2001)

 

Doktor.


Arnold Girke

 

(1877 - 1938)

 

Reg. Sekretär i.R.


Sven Georg Gjesdahl

 

(1939 - 2005)

 

Pisarz.


Eugeniusz Gliksman

 

(1914 - 1977)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Zofia Gliksman

 

(1917 - 1999)

 

Łączniczka Armii Krajowej.


Zygmunt Gliszczyński

 

(1910 - 1993)

 

Pilot Morskiego Dywizjonu Lotniczego.


Grzegorz Marek Golas

 

(1986 - 2013)

 

Salezjanin. GOLAS Grzegorz Marek [4-23-10A], urodzony 22.04.1986 r. Ksiądz kleryk SDB (salezjanin). 5.09.2011 r. wstąpił do nowicjatu salezjańskiego w Kopcu. Należał do inspektorii wrocławskiej Towarzystwa Salezjańskiego Świętego Jana Bosko, Został skierowany na miesięczny pobyt do Wielkiej Brytanii, by pomóc salezjanom podczas akcji wakacyjnej z młodzieżą. W październiku miał rozpocząć drugi rok studiów w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Lądzie nad Wartą. Zginął tragicznie 04.08.2013 r. w wyniku uderzenia gałęzią, która oderwała się od wielkiego drzewa w pobliżu domu rekolekcyjnego „Savio House” pod Bollingtonem w Wielkiej Brytanii. Jak zrozumieć sens śmierci tego młodego człowieka? Słowa psalmu 56 – Bogu ufam, nie będę się lękał: cóż może uczynić mi człowiek? Wiążą mnie, Boże, śluby, które Ci złożyłem. Tobie oddam ofiary pochwalne, bo ocaliłeś moje życie od śmierci i moje nogi od upadku, abym chodził przed Bogiem w światłości życia – uzmysławiają fakt konsekracji, całkowitego oddania się Grzegorza na służbę Panu Bogu. Dla zakonników konsekrowanych, śluby są aktem umierania, są zgodą na umieranie, na oddanie życia Bogu, na służbę aż do końca. Grzegorz odszedł w przepięknym, spokojnym miejscu, pośród pięknych, rozłożystych drzew i niezmierzonych łąk, na których pasą się owce. Grzegorz spotkał dobrego Pasterza, spotkał, twarzą w twarz, przechodzącego Jezusa, który dba o swoje owce. (Źródło: strona www, fragment homilii z pogrzebu)


Leokadia Goliszek-Maryniak

 

(1925 - 1993)

 

Lekarz Medycyny. Pediatra.


Roman Gołębiowski

 

(1918 - 2018)

 

GOŁĘBIOWSKI Roman [3-9-15A], urodzony 2.03.1918 r. Pionier Wrocławia, leśnik, myśliwy. Kochał las, przyrodę i zwierzynę. Do Polskiego Związku Łowieckiego wstąpił 1.01.1946 r., kilka miesięcy po przybyciu do Wrocławia. Od lipca 1946 r. pracował w Lasach Państwowych. Bardzo aktywnie organizował życie myśliwskie. Przez bez mała 20 lat pełnił funkcję prezesa Koła Łowieckiego „Leśnik”, był też członkiem Wojewódzkiej Rady Łowieckiej i prezesem Okręgowego Sądu Łowieckiego. Postawa Romana zyskała uznanie całego środowiska łowieckiego – był wzorem prawości, poszanowania przyrody i etycznego wypełniania myśliwskich powinności; pracował społecznie dla dobra przyrody i myśliwskiej braci. Wyrazem uznania były odznaczenia nadane Mu przez władze Związku: otrzymał Brązowy, Srebrny i Złoty Medal Zasługi Łowieckiej, a także najwyższe odznaczenie dla myśliwych – Honorowy Żeton Zasługi (określany jako „Złom"). Roman zmarł 14.05.2018 r. (Źródło: koledzy myśliwi, Okręgowa Rada Łowiecka i Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego we Wrocławiu)


Seweryn Marian Gołowin

 

(1927 - 1989)

 

Profesor Doktor Habilitowany.


Franciszek Gomółka

 

(1897 - 1971)

 

Uczestnik Powstania Wielkopolskiego.


Marianna Maria Gorzkowicz

 

(1907 - 1993)

 

Żołnierz Batalionów Chłopskich, odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.


Wojciech Gorzkowicz

 

(1909 - 1973)

 

Żołnierz Batalionów Chłopskich, odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.


Hanna Górska

 

(1955 - 2015)

 

Doktor. Historyk sztuki i architektury.


Józef Grabiński

 

(1913 - 2004)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Stefan".


Danusia Grabowska

 

(1925 - 1942)

 

Więzień Oświęcimia nr 18440.


Jerzy Grabowski

 

(1919 - 1944)

 

Robotnik przymusowy w Niemczech.


Grzegorz Gredel

 

(1907 - 1969)

 

Żołnierz Generała Maczka.


Andrzej Gretschel

 

(1937 - 1994)

 

Architekt.


Jan Grieger

 

(1936 - 1984)

 

Muzyk.


Jerzy Zbigniew Gronostajski

 

(1933 - 2007)

 

Profesor Zwyczajny Doktor Habiilitowany.


Jerzy Grudziński

 

(1919 - 1967)

 

Podpułkownik.


Jerzy Grudziński

 

(1923 - 1948)

 

Więzień polityczny obozu koncentracyjnego.


Ryszard Grząślewicz

 

(1953 - 2005)

 

Profesor Doktor Habilitowany. Matematyk.


Ambroży Grzenia

 

(1936 - 2015)

 

Bibliofil.


Józef Stefan Grzesiak

 

(1922 - 1998)

 

Druh ps. "BOBROWICZ". Podharcmistrz Czarnej 13 Wileńskiej Drużyny Harcerzy. Żołnierz 3 Brygady Armii Krajowej O/Wilno. Więzień Polityczny PRL.


Irena Grzymała Budziszewska

 

(1913 - 2002)

 

Docent.


Aleksander Grzymała Budziszewski

 

(1914 - 1991)

 

Doktor.


Kazimierz Gubrynowicz

 

(1876 - 1958)

 

Księgarz- Wydawca.


Bohdan Guerquin

 

(1904 - 1979)

 

Historyk Architektury.


Zbigniew Gumienny

 

(1923 - 1994)

 

Doktor inżynier.


Janusz Guttry

 

(1928 - 1998)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Wiezień Łagrów Sowieckich w Workucie.


Tadeusz Hajdul

 

(1923 - 2016)

 

Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Lot".


Janina Maria Hajzik

 

(1922 - 2017)

 

Lekarz. Żołnierz Armii Krajowej. HAJZIK Janina Maria z d. Sanecka [15-35-23], urodzona 27.05.1922 r. w Warszawie. Córka Andrzeja i Marii z domu Kulesza. Zasłużona wrocławska lekarka, specjalistka rehabilitacji i medycyny fizykalnej. Jej rodzice byli nauczycielami – ojciec, kierownik szkoły powszechnej, z wykształcenia matematyk, a matka (po ukończeniu Wszechnicy Nauczycielskiej i zdobyciu uprawnień) – nauczycielka biologii, polskiego i historii. Janina uczyła się w Gimnazjum i Liceum im. J. Słowackiego. Żołnierz AK pseudonim „Janka”, „Roma”; kryptonim „892”. W konspiracji od 1939 r.; brat Andrzej (ur. 1920) wprowadził ją do organizacji PLAN (Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa). Straciła kontakt z organizacją po jej rozbiciu przez Gestapo w 1940 r. W roku 1941 została wprowadzona przez brata do NOW (Narodowej Organizacji Wojskowej). Przeszła szkolenie ideologiczne, wojskowe i sanitarne, równocześnie uczęszczając na tajne komplety i zdając maturę. Harcerka po przeszkoleniu samarytańskim, uczestniczka obrony Warszawy; początkowo łączniczka, następnie w patrolu sanitarnym na Pradze, a pod koniec walk w filii Szpitala Ujazdowskiego przy ul. Wiejskiej. Jej przydział bojowy to batalion „Gustaw Harnaś” – sanitariat – szpital przy ul. Kopernika 43. Po upadku Powiśla, w drugiej połowie września dołączyła do kompanii „Anna” w Śródmieściu. Jej brat Andrzej walczył w kompanii „Anna” na Starym Mieście, poległ 24.08.1944 r. Po upadku Powstania Warszawskiego Janina dostała się do niewoli niemieckiej. Od 5.10.1944 r. jeniec obozu przejściowego dla AK w Ożarowie, następnie przewieziona do Stalagu XIB Fallingbostel. Od listopada przebywała w części jenieckiej obozu koncentracyjnego KL Bergen-Belsen. 22.12.1944 r. przeniesiona do niemieckiego obozu jenieckiego Stalag VIC w Oberlangen. Numer jeniecki – 141700. Doczekała wyzwolenia obozu 12.04.1945 r. przez kombinowany patrol 3. Szwadronu 10. Pułku Strzelców Konnych 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka dowodzonego przez ppłk. Stanisława Pawła Koszutskiego. Wywieziona do Holandii, następnie samolotem do Anglii. Żołnierz Wojska Polskiego w Anglii. Pracowała w dziale rachunkowym, następnie w tajnej kancelarii. 16.07.1946 r. powróciła do kraju. W 1948 r. wyszła za mąż za Romana Hajzika. Skończyła medycynę. Uprawnienia lekarskie otrzymała 1.03.1953 r. Wraz z mężem przeniosła się do Kamiennej Góry, gdzie pracowała przez 12 lat w tamtejszym sanatorium przeciwgruźliczym jako lekarz. W 1962 r. przeprowadziła się do Wrocławia, do męża. Tu kontynuowała studia medyczne podyplomowe w specjalizacjach: Ortopedia i traumatologia, stopień I (12.11.1964 r.); Rehabilitacja, stopień I (5.05.1965 r.); Rehabilitacja, stopień II (18.03.1968 r.); Fizjoterapia i balneoklimatologia, stopień II (11.04.1978 r.). Zaangażowano Ją do pracy na Oddziale Ortopedii Wojewódzkiego Szpitala im. Józefa Babińskiego. Do 1979 r. kierowała Oddziałem Rehabilitacji Leczniczej tego szpitala. Pracowała także w międzyszkolnej Poradni Wad Postawy, której program oraz jego realizacja w licznych agendach uznawane były za wzorcowe w skali kraju. Będąc na emeryturze udzielała porad m.in. w przychodni dla osób głuchych, jako konsultant szpitala w Poświętnem oraz orzecznik sądowy. Działała czynnie w Polskim Towarzystwie Walki z Kalectwem, piastując stanowisko wiceprzewodniczącej Oddziału Wrocławskiego. W wolnej Polsce została awansowana do stopnia podporucznika Armii Krajowej. Została uhonorowana: Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) i innymi odznaczeniami. Była szlachetnym i dobrym Człowiekiem, ukochaną Mamą, Babcią i Prababcią. Janina zmarła 27.01.2017 r. Pochowano Ją 4 lutego z honorami wojskowymi. Syn Andrzej w ostatnim, niezwykle wzruszającym, słowie wspomniał, że silne i kochające się do końca małżeństwo jego Rodziców dało bezcenne fundamenty całej rodzinie – trojgu dzieciom, ośmiorgu wnukom i trzynaściorgu prawnukom. Jej przyjaciele, w obliczu nieuchronnego przejścia Janiny przez Mur Wielkiej Ciszy, przypominali sobie słowa Antoine’a de Saint-Exupéry’ego: Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela. Nie odeszła więc z tego świata samotnie. (Źródło – Muzeum Powstania Warszawskiego; „MEDIUM”, październik 2017)


Jerzy Hajzik

 

(1930 - 1985)

 

Prawnik.


Roman Zbigniew Hajzik

 

(1922 - 2013)

 

Lekarz. HAJZIK Roman Zbigniew [15-35-23], urodzony 21.01.1922 r. w Rzeszowie. Lekarz pediatra. Urodził się jako najstarszy z trojga dzieci Antoniego Hajzika – oficera Wojska Polskiego – i Wiktorii z domu Gąsior. W związku z kolejnymi przydziałami służbowymi ojca, rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania, więc naukę rozpoczętą w 1928 r. w szkole powszechnej w Tomaszowie Lubelskim, Roman kontynuował m.in. w gimnazjum w Kaliszu, a następnie we Lwowie, w słynnym Korpusie Kadetów Nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1939 r. ukończył tam I klasę licealną o profilu matematyczno-fizycznym. Wybuch wojny zastał Go w Gostyninie, gdzie ukrywał się, nawiązując jednocześnie współpracę z komórką AK przy kolportażu tajnej prasy. Zatrzymany przy próbie przekroczenia granicy Generalnej Guberni, przesiedział w niemieckim więzieniu parę miesięcy. Po zwolnieniu, wysiedlony wraz z rodziną do Generalnej Guberni, skierowany został do pracy w fabryce silników lotniczych w Rzeszowie. Opiekował się w tym czasie matką i młodszym rodzeństwem, gdyż jego ojciec, jako polski oficer, został internowany w sowieckim obozie w Kozielsku, a następnie zamordowany w Katyniu. Po zakończeniu działań wojennych R. Hajzik podjął przerwaną naukę w szkole średniej w Rzeszowie, gdzie w czerwcu 1945 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wyjechał do Wrocławia, gdzie na poniemieckich gruzach odradzała się polska nauka i środowisko akademickie. Wstąpił do Akademickiej Straży Uniwersyteckiej pilnującej budynków i majątku organizującej się uczelni. Jesienią 1945 r. został przyjęty na I rok Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Wrocławskiego, z którego z czasem wyodrębniła się Akademia Medyczna. W tym czasie, oprócz studiowania, aktywnie pracował w Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu i Politechniki oraz w Opiece Zdrowotnej nad Młodzieżą Akademicką Wrocławia. W 1952 r. otrzymał dyplom lekarski i skierowanie do pracy w Państwowym Sanatorium Gruźlicy Kostno-Stawowej w Kamiennej Górze. Pracował tam przez osiem lat jako p.o. ordynator jednego z oddziałów dziecięco-młodzieżowych. W lutym 1960 r. został zatrudniony w Klinice Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie pracował do września 1968 r. jako asystent i starszy asystent. Tam też uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu pediatrii. W tym czasie aktywnie uczestniczył w akcji opanowania epidemii ospy we Wrocławiu, za co został uhonorowany Odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”. Po odejściu z Akademii Medycznej zajął się medycyną sportową. Początkowo pracował jako kierownik Poradni Kontroli Lekarskiej Wychowania Fizycznego i Sportu Szkolnego, a po uzyskaniu II stopnia specjalizacji z medycyny sportowej został dyrektorem Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej, mieszczącej się przy Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Pełnił też funkcję specjalisty wojewódzkiego ds. medycyny sportowej. W wyniku zmian organizacyjnych zmienił miejsce pracy na Ośrodek Matki i Dziecka we Wrocławiu, gdzie zastał Go stan wojenny. Organizowana przez Niego nowa poradnia sportowa dla młodzieży została zawieszona, następnie zlikwidowana, więc podjął na krótko pracę jako pediatra w Domu Małego Dziecka. Wkrótce jednak powrócił do medycyny sportowej i był lekarzem szkolnym wrocławskich szkół sportowych: Szkoły Podstawowej Nr 45 i II Liceum Ogólnokształcącego. Prowadził także zajęcia w liceum dla pielęgniarek i położnych. W ostatnim okresie pracy zawodowej ponownie został zatrudniony w Poradni Kontroli Lekarskiej ds. Wychowania Fizycznego i Sportu Szkolnego w ZOZ dzielnicy Wrocław-Śródmieście. Jako urodzony działacz społeczny i organizator, uczestniczył w tworzeniu i funkcjonowaniu Stowarzyszenia „Zdrowy Człowiek”, współpracował też z poradnią wad postawy. Od 1971 do 2010 r. był członkiem sekcji pionierów Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Na emeryturę przeszedł w 1987 r. Współorganizował zarejestrowany w 1991 r. Związek Kadetów II RP, gdzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego oraz – przez wiele lat – przewodniczącego oddziału wrocławskiego. Aktywnie działał w samorządzie lekarskim, jako członek Dolnośląskiej Izby Lekarskiej i delegat na zjazdy krajowe oraz przewodniczący Komisji ds. Lekarzy Emerytów i Rencistów Naczelnej Izby Lekarskiej. Przez kilka lat był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Klubu Seniorów DIL. Udzielał się czynnie w pracach Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, współredagował pismo „Wychowanie Fizyczne w Szkole”, był członkiem władz Stowarzyszenia Lekarzy Dolnośląskich i Wychowanków Medycyny Wrocławskiej. Za pracę i działalność społeczną odznaczono Go Srebrnym Krzyżem Zasługi; najwyższym odznaczeniem Naczelnej Izby Lekarskiej – Meritus Pro Medicis – oraz Medalem im. Jana Mikulicza-Radeckiego, przyznawanym przez Dolnośląską Izbę Lekarską. Był ponadto uhonorowany Złotą Odznaką „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia”, przyznawaną przez Towarzystwo Miłośników Wrocławia oraz Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Sportu”, z rekomendacji Wojewódzkiej Federacji Sportu. 10.05.2012 r. odebrał z rąk przewodniczącego Zarządu DIL „Piramidę Asklepiosa”, przyznawaną 90-letnim lekarzom, będącym wzorem cnót zawodowych i obywatelskich. Był żonaty od 1948 r. Miał troje dzieci, ośmioro wnuków i jedenaścioro prawnucząt. Zmarł 29.09.2013 r. (Źródło: córka – Ewa)


Bogumił Halawa

 

(1932 - 2006)

 

HALAWA Bogumił [2-18-3], urodzony 20.12.1932 r. w Tarnowie. Profesor doktor habilitowany nauk medycznych. Syn Kazimiery. Po ukończeniu szkoły średniej w 1951 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu, uzyskując w 1957 r. dyplom lekarza medycyny. Na rok przed ukończeniem studiów rozpoczął pracę w III Klinice Chorób Wewnętrznych, początkowo jako pomocniczy pracownik nauki, a od 1959 r., po odbyciu dwuletniej służby wojskowej, na stanowisku starszego asystenta. Uzyskawszy specjalizację I i II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych oraz stopień naukowy doktora nauk medycznych, objął w 1966 r. stanowisko adiunkta. Od chwili powołania Instytutu Chorób Wewnętrznych pracował w Klinice Kardiologii, w której uzyskał kolejno stopnie i tytuły naukowe do profesora zwyczajnego włącznie. W 1989 r. (po odejściu na emeryturę prof. Seweryna Łukasika) objął stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Kardiologii i pełnił tę funkcję przez 14 lat. W 2003 r. przeszedł na emeryturę. W latach 70., jako jeden z pierwszych w kraju, zorganizował i wyposażył pracownię badań radioizotopowych, którą stopniowo unowocześniał, rozszerzając stale zakres badań. Dzięki doskonałemu warsztatowi badawczemu należał do nielicznych w Polsce, którzy podjęli szeroko zakrojone i w znacznej mierze nowatorskie badania nad patomechanizmem niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia tętniczego samoistnego. Był niezwykle oddanym młodzieży, niestrudzonym wykładowcą – nie szczędził czasu ani wysiłku w promowaniu kolejnych pokoleń młodych lekarzy. Dziesiątki lekarzy zdobyło specjalizację pod jego kierunkiem, kilkudziesięciu uzyskało stopień doktora. Bogumił Halawa wydawał się człowiekiem niezniszczalnym, dlatego tak trudno uwierzyć, że nie zdołał się przeciwstawić niespodziewanej ciężkiej chorobie. Zmarł 22.12.2006 r. (Źródło: prof. dr hab. Walentyna Mazurek „MEDIUM”, luty 2007)


Adam Marian Haleczko

 

(1924 - 2016)

 

HALECZKO Adam Marian [17-14-11] urodzony 8.09.1924 r. we Lwowie. Doktor AWF. Długoletni zasłużony pracownik, nauczyciel akademicki, były prodziekan, kierownik Katedry AWF we Wrocławiu. We Lwowie skończył 9. klasę tzw. dziesięciolatki. Przez okres niemieckiej okupacji pracował po dwanaście godzin dziennie w warsztatach samochodowych Luftwaffe, a po przyjściu Armii Czerwonej – w wojskowej firmie budowlanej. W październiku 1944 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Po dwuipółletniej służbie został przeniesiony do rezerwy. W Liceum dla Dorosłych w Nysie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1947 roku został przyjęty do Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Po trzech latach uzyskał stopień magistra otrzymując wysoką notę, dzięki czemu dostał propozycję pracy na stanowisku asystenta w Zakładzie Lekkoatletki. W 1968 r. uzyskał stopień doktora, objął stanowisko adiunkta, a kilka lat później – docenta. Na początku lat 70. śp. Adam Haleczko został kierownikiem Zakładu Lekkoatletyki, a następnie Katedry Rozwoju Motoryki Człowieka. Był jednym z inicjatorów i organizatorem Oddziału Zamiejscowego dla Pracujących AWF Wrocław w Jeleniej Górze, został kierownikiem tego Oddziału. W kolejnych latach pełnił funkcję prodziekana. Swoje liczne umiejętności i wiedzę oraz doświadczenie wykorzystywał nie tylko w pracy zawodowej, ale również społecznej, działając w wielu organizacjach sportowych i pełniąc ważne, odpowiedzialne funkcje. W dorobku dydaktycznym i naukowym posiada opiekę nad 2 rozprawami doktorskimi i 400 pacami magisterskimi oraz autorstwo wielu prac naukowych. Za całokształt pracy naukowej, organizacyjnej i społecznej był nagradzany przez władze państwowe, resortowe i uczelniane. Został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz innymi odznaczeniami, które potwierdzają Jego kreatywność, a przede wszystkim pasję zawodową. A. Haleczko był człowiekiem sumiennym, odpowiedzialnym i wytrwałym w dążeniu do celu. Wyróżniał się wysoką kulturą osobistą. Swoją pasją potrafił zarażać innych. Szanowano go i podziwiano jako autorytet. Był wielkim patriotą. Przywiązywał dużą wagę do tradycji narodowych – reaktywował przedwojenną Odznakę Sprawności Fizycznej jako Odznakę Sprawności Fizycznej Dolnego Śląska. Nieobojętne były mu tradycje uczelniane, które z pieczołowitością pielęgnował i poszerzał – współtworzył Stowarzyszenie Absolwentów Uczelni. W 1984 r. przeszedł na emeryturę kontynuując działalność dydaktyczną i naukową w niepełnym wymiarze godzin, aż do 2002 r. Śp. Adam Haleczko do końca aktywnie i twórczo pracował naukowo. Na całym świecie znana jest opracowana przezeń Formuła AH, za pomocą której przelicza się wyniki ciężarowców na Igrzyskach Paraolimpijskich. Niestety, nie zobaczy już efektów swojego ostatniego dzieła dotyczącego zawodników pełnosprawnych, które w przeddzień śmierci przesłał do władz światowych federacji sportowych. A. Haleczko był człowiekiem niezwykle skromnym, życzliwym, służącym zawsze pomocą. Mimo podeszłego wieku starał się żyć samodzielnie. Na ogół nie przyjmował pomocy innych, ale sam służył radą i pomocą. Był prawym człowiekiem o głębokiej wierze, który kierował się w życiu wartościami chrześcijańskimi. Zmarł 25.08.2016 r. [Źródło: Rektor, Senat i cała społeczność akademicka AWF we Wrocławiu]


Adam Hałat

 

(1957 - 2016)

 

HAŁAT Adam [12-41-4], urodzony 21.12.1957 r. Doktor inżynier. Długoletni pracownik Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej, uznany specjalista w dziedzinie modelowania i kinetyki procesów wysokotemperaturowych i technologicznych. Absolwent kierunku Inżynieria Chemiczna na Wydziale Chemicznym PWr (1982). Po krótkim okresie pracy w NZPO Rokita, w 1985 r. został zatrudniony w Instytucie Technologii Nieorganicznej i Nawozów Mineralnych na macierzystej Uczelni, najpierw jako asystent, a następnie na stanowisku specjalisty. W 2014 r. obronił pracę doktorską pt. „Oszacowanie indeksu deflagracji gazowej mieszaniny palnej”, której promotorem był prof. dr hab. inż. Józef Głowiński. W tym też roku, w wyniku konkursu, przeszedł na etat adiunkta naukowo-dydaktycznego. Po zmianach organizacyjnych, w 2015 r. został pracownikiem Zakładu Technologii i Procesów Chemicznych. Tematyka prac badawczych dr. Adama Hałata dotyczyła technologii chemicznej nieorganicznej i inżynierii chemicznej. Najważniejsze obszary jego zainteresowań to modelowanie i kinetyka procesów chemicznych, spalanie wybuchowe oraz bezpieczeństwo chemiczne. Był współautorem około 40 prac i 6 patentów. Brał udział w realizacji 2 grantów i licznych prac badawczych wykonywanych na zlecenie przemysłu oraz współredagował raporty z tych prac. Dr Hałat miał duże doświadczenie dydaktyczne – prowadził zajęcia z reaktorów chemicznych, technologii chemicznej, bezpieczeństwa technicznego oraz kontroli i automatyki procesów chemicznych. Posiadał umiejętności praktyczne w zakresie budowy i programowania aparatury kontrolno-pomiarowej. Przez pewien czas pełnił funkcję instytutowego pełnomocnika ds. informatyzacji. Został uhonorowany Złotym Medalem za Długoletnią Służbę i Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej. Zmarł 5.12.2016. (Źródło: nekrolog; wspomnienie PWr)


Stanisław Hartman

 

(1914 - 1992)

 

Matematyk. Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.


Władysław Hasiński

 

(1947 - 2019)

 

dr hab. prof. UWr HASIŃSKI Władysław [18-3-1], urodzony 11.05.1947 r. Doktor habilitowany, emerytowany profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, wieloletni nauczyciel akademicki, kierownik Zakładu Geografii Społeczno-Ekonomicznej oraz Instytutu Geografii i Rozwoju Regionalnego UWr. Zmarł 1.08.2019 r. (Źródło: Małgorzata Jurkiewicz)


Władysław Hassny

 

(1878 - 1950)

 

Kierownik Szkoły we Lwowie.


Ryszard Hauze

 

(1898 - 1944)

 

Rozstrzelany w Warszawie.


Mieczysław Heimrath

 

(1895 - 1973)

 

Nauczyciel i Wychowawca, Wykładowca Korpusu Kadetów w Rawiczu.


Tadeusz Edward Heimrath

 

(1927 - 2007)

 

Profesor. Nauczyciel Akademicki. Harcerz Szarych Szeregów.


Zofia Maria Heimrath

 

(1929 - 2014)

 

Doktor. Lekarz małych Wrocławian.


Zofia Helwing

 

(1925 - 2016)

 

Pseudonim literacki "Zofia Tarkocińska"sybiraczka


Izabela Hermach

 

(1909 - 1963)

 

Sybiraczka.


Wacław Hermach

 

(zm. 1940)

 

Porucznik. Poległ w Katyniu w 1940r.


Dyonizy Hermanowski

 

(1887 - 1972)

 

Podpułkownik Wojska Polskiego.


Jan Hexel

 

(1937 - 2012)

 

HEXEL Jan [11-16-9], urodzony 11.06.1937 r. w okolicach Wrocławia (Breslau). Po wojnie pracował w szpitalu na pl. Jana Pawła II jako malarz. Zmarł 9.02.2012 r. (Sąsiadka, przyjaciel rodziny)


Maria Hexel

 

(1940 - 1994)

 

HEXEL Maria [11-16-9], urodzona 28.08.1940 r. w okolicach Warszawy. Po wojnie przyjechała na Ziemie Odzyskane do Wrocławia, gdzie podjęła pracę jako bibliotekarka w bibliotece Ossolineum. Zmarła przedwcześnie na ciężką grypę z powikłaniami 30.01.1994 r. Podczas pogrzebu żegnała Ją spora grupa studentów i rodzina z Warszawy. (Sąsiadka, przyjaciółka Marii, 30.01.2017 r.)


Wanda Hilarowicz

 

(1895 - 1972)

 

doktor chemik


Zofia Hładowska

 

(1896 - 1976)

 

HŁADOWSKA Zofia z d. Jaźwińska [9-1-11], urodzona 6.08.1896 r. Kresowianka, wychowywała się u swego brata Władysława Jaźwińskiego na Syberii. W 1920 r. wrócili do Polski uciekając przed inwazją bolszewicką. Zamieszkali w Milanówku k/Warszawy. Pracowała jako nauczycielka do 1960 r. Po przejściu na emeryturę Zofia przeprowadziła się do Wrocławia, do córki z rodziną. Była pogodną i wesołą osobą, miała doskonały kontakt z wnukami, rodziną i otoczeniem. Przez lata otrzymywała korespondencję od swoich uczennic spod Warszawy. Działała społecznie na rzecz PCK, za co została uhonorowana medalem. Żona Michała. Zmarła 18.12.1976 r. (Nekrolog: córka, Anna Hładowska-Koch)


Michał Hładowski

 

(1898 - 1950)

 

HŁADOWSKI Michał [9-1-11 pro memoria], urodzony w 1896 r. na Kresach Wschodnich, w majątku ziemskim swoich rodziców. Do szkoły uczęszczał w Słucku. W czasie I wojny światowej szkoła została ewakuowana w związku ze zbliżaniem się Niemców do Moskwy. Michał służył w Wojsku Polskim w Mokotowie, Lidzie i Mińsku (obecnie Białoruś) jako łącznik 4. Eskadry Lotniczej ze sztabem dywizji. W 1920 r. wraz z rodzicami uciekł przed inwazją bolszewicką i osiedlił się w Grodzisku Mazowieckim. W 1926 r. ożenił się z Zofią Jadźwińską, z którą miał córkę Annę. W czasie II wojny światowej był wywieziony do Niemiec, gdzie pracował w kamieniołomach. W 1945 r. wrócił do rodziny z wyniszczonym zdrowiem. Zmarł w 1950 r. (Nekrolog: córka Anna Hładowska-Koch).


Jan Hołownia

 

(1919 - 2000)

 

Profesor Politechniki Wrocławskiej.


Lesław Hołub

 

(1920 - 2000)

 

Nauczyciel i Wychowawca młodzieży.


Karl Hornig

 

(1869 - 1935)

 

Profesor.


Anna Hryniewicz

 

(1950 - 2007)

 

Architekt.


Mieczysław Hrynkiewicz

 

(1926 - 1985)

 

Architekt.


Stanisław Leon Hubert

 

(1905 - 1983)

 

Doktor Praw. Profesor Prawa Narodów Uniwersytetów we Lwowie i Wrocławiu.


Anna Dioniza Huskowska

 

(1925 - 2018)

 

HUSKOWSKA Anna Dioniza [15-13-22], urodzona 8.04.1925 r. w Warszawie. Sanitariuszka w Powstaniu Warszawskim. Jej ojciec zmarł w 1926 r., wychowywała Ją babcia. Anna przed wojną ukończyła dwie klasy gimnazjum, w czasie wojny kontynuowała naukę na tajnych kompletach, a w harcerstwie ukończyła kurs sanitarny. Matka Anny zginęła 15.08.1944 r. na Starym Mieście od wybuchu pocisku i została pochowana w zbiorowej mogile na Placu Krasińskich. Anna pracowała jako salowa w szpitalu na Bielanach (sierociniec Korczaka zamieniony na szpital powstańczy) przez 63 dni, do końca Powstania. 3.10.1944 r. Niemcy ewakuowali szpital (pacjentów i personel) do obozu w Pruszkowie. Po trzech dniach Anna, wraz z częścią pacjentów, została wywieziona przez Częstochowę do Koniecpola, a następnie do Witowa. Wraz z koleżanką Wandą i jej mamą przeniosła się do wsi Nakło; przebywała tam do kwietnia 1945 r. Po wojnie przyjechała do Kielc i pracowała jako pomoc pielęgniarska. W październiku 1945 r. Annę odnalazła ciotka, która zabrała Ją wraz z przyjaciółką Wandą i jej matką do Sycowa. Następnie Anna przeniosła się do Wrocławia, gdzie ukończyła studia matematyczne. Jak sama mówiła – żyła w cieniu zasłużonego męża Tadeusza. Zmarła 30.08.2018 r. (Źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego)


Tadeusz Huskowski

 

(1924 - 1984)

 

Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Tadeusz". Dowódca I Plutonu I Kompanii Batalionu "Zośka". Odznaczony w Powstaniu Warszawskim Krzyżem Virtuti Militari I Krzyżem Walecznych. Matematyk, Członek Prezydium Komisji Zakładowej "Solidarność" Politechniki Wrocławskiej.


Alfred Huszcza

 

(1920 - 1993)

 

Profesor doktor habilitowany medycyny.


Lesław Idzikowski

 

(1924 - 1994)

 

Kadet Lwowski.


Zenon Ingier

 

(1914 - 1983)

 

Adwokat.


Marian Issel

 

(1939 - 2012)

 

ISSEL Marian [18-18-10], urodzony 15.10.1939 r. w Tucznej, koło Lwowa. Jego rodzice byli właścicielami młyna. Ojciec – Jan, zginął 17 kwietnia 1945 r. jako żołnierz na froncie, podczas forsowania Odry pod Siekierkami. Marian maturę zdał latem 1956 r., w polskiej szkole nr 10 imienia Marii Magdaleny, w swoim ukochanym Lwowie. W ramach drugiej tury repatriacyjnej, wraz z matką oraz braćmi Adamem i Wojtkiem (pracownikiem w zakładzie gimnastyki) przybył w grudniu 1956 r. do Wrocławia. Był absolwentem WSWF, z rocznika 1959-1963 i podporą ekipy wrocławskiego AZS-u. Walnie przyczynił się do jego awansu do ekstraklasy w 1963 r. na zawodach w Olsztynie. Po ukończeniu studiów podjął pracę wykładowcy w Studium WF na Politechnice Wrocławskiej, gdzie owocnie przepracował ponad 40 lat, do emerytury. Należał do czołówki dolnośląskich biegaczy, a zwłaszcza pionu AZS w Polsce w biegach średnich. Specjalizował się głównie w biegach z przeszkodami. Był akademickim mistrzem Wrocławia oraz mistrzem Polski WSWF/AWF w tej dyscyplinie. W pierwszym roku swej pracy zdobył tytuł mistrza Polski w biegu na 800 metrów, podczas mistrzostw Polski Uczelni Technicznych w Warszawie w 1963 r. Był to jedyny złoty krążek reprezentacji Politechniki Wrocławskiej. Z rąk Prezesa OZLA Mariana Dobiji, w otoczeniu dawnych asów bieżni, odbierał na Stadionie Olimpijskim pamiątkowy Medal Zasługi – w 65. rocznicę działalności Dolnośląskiej Lekkiej Atletyki. W pracy zawodowej często był nagradzany. Solidny, opanowany, uśmiechnięty. Bardzo lubiany przez studentów, przełożonych i nas, kolegów z „paczki AZS”. Jako pierwszy we Wrocławiu, a może i nawet w całej Polsce, nauczał programowo studentów gry w golfa, która przerodziła się w jego pasję. Stało się to za sprawą wujka, mieszkającego w Kanadzie, który przysyłał mu w latach siedemdziesiątych, cenne opracowania i czasopisma na temat golfa. Z tej okazji stał się kolekcjonerem różnych kijów golfowych – ostatnio dla osób leworęcznych. Posiadał też dużą kolekcję sportowych medali, począwszy od okresu przedwojennego – zwłaszcza zrzeszenia AZS. Zakochany w Kresach, skrupulatnie gromadził opracowania historyczne dotyczące Lwowa oraz pamiątki rodzinne. Po przejściu na emeryturę przeniósł się do swojego nowego domu w podwrocławskich Nadolicach. Stąd miał też bardzo blisko do ukochanego mistrza i trenera dr. Jana Bąkowskiego, na pobliskim Swojcu. Nasze częste koleżeńskie spotkania u pana Jana były bardzo radosne. Marian Issel zmarł 17.11.2012 r. w wieku 73 lat, po krótkiej a nieuleczalnej chorobie. Na pogrzebie żegnała go rodzina, liczni sąsiedzi i grono przyjaciół z AZS. Cześć jego pamięci. (Kazimierz Niemierka)


Bogusław Iwanuś

 

(1928 - 1995)

 

Profesor.


Bronisława Wanda Iżewska

 

(1903 - 1979)

 

Żołnierz Armii Krajowej Obwodu Lwowskiego Inspektorat Stanisławów.


Maria Jabłońska

 

(1920 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Janka".


Bronisław Jabłoński

 

(1920 - 1985)

 

Profesor Doktor Habilitowany. Rektor Akademii Rolniczej w latach 1984-1986. Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Ostoja".


Dymitr Jabłoński

 

(1896 - 1981)

 

Doktor.


Wojciech Jabłoński

 

(1951 - 2015)

 

Doktor Inżynier. Pracownik Naukowy Politechniki i Uniwersytetu Przyrodniczego.


Eugeniusz Tadeusz Jackowski

 

(1923 - 1976)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Włodzimierz Jacuk

 

(1906 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "SKOP".


Barbara Maria Jakiel-Czajkowska

 

(1925 - 2016)

 

Lekarz Medycyny.


Danuta Jakimow

 

(1928 - 1967)

 

Lekarz Medycyny.


Władysław Jakimow

 

(1921 - 2002)

 

Porucznik Armii Krajowej Inspektoratu Stryj. Magister Ekonomii.


Zofia Jakszycka

 

(1933 - 2019)

 

JAKSZYCKA Zofia z d. Hołowińska [18-8-12], urodzona 26.04.1933 r. Wieloletnia, zasłużona nauczycielka Liceum Ogólnokształcącego nr XI we Wrocławiu. Wychowawczyni kilku pokoleń uczniów, wspaniały pedagog i biolog, dobry Człowiek, legenda szkoły. Zmarła 18.08.2019 r. (Źródło: grono pedagogiczne LO)


Zdzisław Jakubek

 

(1926 - 2002)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Eugeniusz Jakubik

 

(1914 - 1940)

 

Zamordowany w Katyniu.


Michał Jakubowski

 

(1923 - 1993)

 

Lekarz Weterynarii.


pro memoria Bolesław Jałowy

 

(1906 - 1943)

 

JAŁOWY Bolesław, PRO MEMORIA [15-25-16], urodzony 11.09.1906 r. w Przemyślu. Histolog, dermatolog. Syn Piotra i Franciszki z domu Wolik. Absolwent IX Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie (1925). W latach 1925–1931 studiował medycynę na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Następnie był demonstratorem i asystentem prof. Władysława Szymonowicza. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej „Aquitania”, której był prezesem w roku akademickim 1929/1930. W 1931 r. obronił doktorat. W 1935 r., jako stypendysta Fundacji Kultury Narodowej, studiował w Utrechcie i Amsterdamie. W 1936 r. habilitował się na UJK, a rok później został kierownikiem Zakładu Histologii i Embriologii UJK. Od 1939 r. był profesorem nadzwyczajnym UJK. W czasie okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) sprawował funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego we Lwowskim Państwowym Instytucie Medycznym, wydzielonym z Uniwersytetu Jana Kazimierza jako odrębna uczelnia. Podczas okupacji niemieckiej prowadził medyczne kursy zawodowe, był też karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. 11.10.1942 r. aresztowany przez Gestapo i przez trzy tygodnie więziony jako zakładnik przy ul. Łąckiego. 1.10.1943 r. został zastrzelony na ulicy przez nacjonalistę ukraińskiego w odwecie za zastrzelenie przez Kedyw ukraińskiego profesora Andrzeja Łastowieckiego. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. (Źródło: Wikipedia)


Stanisława Jałowy

 

(1907 - 1969)

 

JAŁOWY Stanisława z d. Nowicka [15-25-16], urodzona 19.04.1907 r. we Lwowie. „Dobry duch dziekanatu”. Przybyła do Wrocławia wraz z grupą profesorów lwowskich. Jej mąż, lekarz, Bolesław Jałowy, profesor medycyny na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, zginął w 1943 r. z rąk ukraińskich nacjonalistów. Od 1946 r. związana była z Akademią Medyczną we Wrocławiu, współpracując z prof. A. Klisieckim. Była też jego nieetatowym pomocnikiem w początkowym okresie działalności Studium Wychowania Fizycznego. W 1949 r. podjęła pracę w jednoosobowym wówczas dziekanacie, tworzyła podstawy uczelnianej administracji. Jako kierownik dziekanatu przepracowała 20 lat. Była rodowitą Iwowianką – człowiekiem wielkiego serca i dużej kultury. Samotnie, z miłością i poświęceniem, wychowywała jedynego syna. Szczerze również pokochała powojenną, zaniedbaną młodzież studiującą, wykazując zawsze zrozumienie, służąc serdeczną radą i pomocą. Niezwykle ciepła, wręcz macierzyńska Pani Stasia tworzyła klimat i atmosferę „Słonecznej Uczelni”. Stanisława Jałowy to osobowość wpisana w dzieje uczelni. Była wzorem rzetelności, pracowitości i odpowiedzialności. Cieszyła się powszechnym szacunkiem. Za wybitną pracę została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Tysiąclecia Państwa Polskiego. Zmarła po krótkiej i ciężkiej chorobie 8.07.1969 r. (Źródło: Julian Jonkisz – tekst z książki „Pięćdziesiąt lat Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu”, 1969 r.)


Tadeusz Jamroz

 

(1922 - 1945)

 

Plutonowy Podchorąży Armii Krajowej, pseudonim "Zgrzyt". Rozstrzelany na Zamku w Lublinie. Rehabilitowany w 11.5.1990r.


Władysława Jamróz

 

(1937 - 2012)

 

Doktor Uniwersytetu Wrocławskiego.


Kazimierz Janas

 

(1910 - 2005)

 

Adwokat.


Maria Janas

 

(1908 - 2007)

 

Notariusz była Sędzia.


Krystyna Jandy Jendrośka

 

(1921 - 1995)

 

Profesor doktor habilitowany.


Lucjan Janicki

 

(1914 - 1998)

 

Porucznik Armii Krajowej ps. "NASZ".


Ryszard Piotr Janik

 

(1949 - 2018)

 

JANIK Ryszard Piotr [9-8-8], urodzony 8.02.1949 r. Emerytowany adiunkt Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej, wychowawca wielu pokoleń inżynierów chemików, wieloletni pełnomocnik dziekana ds. praktyk studenckich, w latach 2006–2014 wiceprezes wrocławskiego oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego. Odznaczony m.in. Medalem im. Prof. Wojciecha Świętosławskiego, Srebrną i Złotą Odznaką Honorową NOT i Honorową Odznaką SITPChem. Zmarł 22.07.2018 r. (Źródło: nekrolog PWr)


Krzysztof Janiszewski

 

(1941 - 2020)

 

JANISZEWSKI Krzysztof [8-8-11], urodzony 09.07.1941 w Radomsku, syn Antoniego. Wykształcenie średnie ogólnokształcące. Zawód wyuczony – kreślarz. Pierwszą pracę rozpoczął w 1959 r. Z Politechniką Wrocławską był związany od 2.01.1964 r. do przejścia na emeryturę w 2006 r. Był znany ze swojego talentu kreślarskiego i fotograficznego. Od września 1980 r. członek NSZZ „Solidarność”, aktywnie uczestniczący w tworzeniu i działalności Związku (kolportował „bibułę”, ulotki i książki drugiego obiegu, zbierał składki członkowskie, uczestniczył w akcjach strajkowych). W stanie wojennym internowany i przetrzymywany w Nysie od 4.01. do 9.04.1982 r. W 2006 r. został uhonorowany Medalem „Solidarności”. Zmarł po długiej chorobie 21.10.2020 r. (Źródło: zapiski zmarłego; NSZZ „Solidarność”).


Bronisław Jankowiak

 

(1899 - 1974)

 

Powstaniec Wielkopolski w latach 1918/1919.


Ludmiła Zofia Jankowska

 

(1924 - 1983)

 

Sanitariuszka Armii Krajowej.


Aleksander Jankowski

 

(1903 - 1996)

 

Pułkownik Wojska Polskiego.


Witold Jankowski

 

(1925 - 1965)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Ramzes".


Andrzej Janusz

 

(1931 - 2018)

 

JANUSZ Andrzej [1-2-3], urodzony 20.10.1931 r. we Lwowie. Wybitny pianista kameralista; w latach 1965–2016 pedagog Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, laureat wielu nagród i odznaczeń państwowych. Od 1987 do 1990 r. pełnił funkcję prodziekana Wydziału Wokalno-Aktorskiego, a w latach 1996–2002 dziekana Wydziału Wokalnego. Był kierownikiem Zakładu Korepetycji Wokalnej i Międzywydziałowego Zakładu Fortepianu Ogólnego. Wrocławskie środowisko muzyczne żegna wybitnego artystę, pedagoga i przyjaciela młodzieży, ale nade wszystko Człowieka wielkiego serca, pogodnego, o niezrównanej wrażliwości i erudycji. Profesor Andrzej Janusz pozostanie na zawsze w pamięci jako prawy, szlachetny i niezwykle skromny Człowiek. Zmarł 2.05.2018 r. (Źródło: nekrolog – rektor i Senat Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, władze i pracownicy Wydziału Wokalnego)


Barbara Janusz

 

(1925 - 2003)

 

Żołnierz Powstania Warszawskiego, pseuodnim "Wiśka".


Kazimierz Jarmużek

 

(1925 - 2008)

 

Podharcmistrz magister.


Ewa Jaroń

 

(1964 - 2002)

 

Sędzia.


Zbigniew Jarosz

 

(1934 - 2019)

 

JAROSZ Zbigniew [6-7-23], urodzony 15.06.1934 r. Reprezentant Polski w siatkówce, związany z wrocławskimi klubami AZS i Gwardią. W barwach tego ostatniego klubu w 1964 r. zdobył wicemistrzostwo Polski, a w kolejnych dwóch latach medale brązowe. W narodowych barwach wystąpił w pięciu meczach. Zadbał pieczołowicie o kontynuację siatkarskiej tradycji. Jego syn Maciej (obecnie ekspert Polsatu Sport) i wnuk Jakub to wybitni reprezentanci Polski, a wnuk Marcin jest cenionym trenerem siatkarskim. Zbigniew Jarosz był także oddanym działaczem Polskiego Związku Motorowego (w którym przez wiele lat pełnił funkcję wiceprezesa) i Automobilklubu Dolnośląskiego (którego był prezesem) oraz wieloletnim komandorem Rajdu Polski. Zmarł 4.11.2019 r. (Źródło: polsatsport.pl)


Maria Jarzębowicz

 

(1926 - 2017)

 

JARZĘBOWICZ Maria [11-7-17], urodzona 10.07.1926 r. Magister kartografii z Katedry Kartografii Instytutu Geograficznego na Uniwersytecie Wrocławskim. Była jedną z pierwszych studentek specjalizacji kartografii, a następnie wieloletnim pracownikiem Katedry i Zakładu. Od 1974 r. do września 2009 r. pełniła funkcję sekretarza Komitetu Okręgowego Olimpiady Geograficznej we Wrocławiu. W roku 2005 została odznaczona Odznaką im. PPAD (imienia prof. Anny Dylikowej). Zmarła 8.05.2017 r. (www)


Bronisław Jasek

 

(1930 - 2015)

 

Docent Doktor.


Czesława Jasiak Garnowska

 

(1922 - 2004)

 

Lekarz Medycyny.


Barbara Jasieńko

 

(1927 - 2002)

 

Lekarz Pediatra.


Stefan Jasieńko

 

(1921 - 2009)

 

Profesor Doktor Habilitowany Inżynier.


Juliusz Leszek Jasiewicz

 

(1947 - 2018)

 

JASIEWICZ Juliusz Leszek [18-7-25], urodzony 24.02.1947 r. Nauczyciel wychowania fizycznego w Publicznej Szkole Podstawowej nr 1 im. Marii Skłodowskiej-Curie w Klonowskiem. Pracę pedagogiczną rozpoczął w 1993 r. jako nauczyciel i wychowawca. Nie było dla Niego trudnego ucznia, każdemu okazywał serce, do każdego potrafił dotrzeć. Starał się, by kształcenie młodych ludzi było jak najbardziej wszechstronne. Dzięki Jego pasji i zaangażowaniu szkoła stała się placówką wiodącą w dziedzinie sportu, nawet w skali województwa. Zmarł w Opolu 28.08.2018 r. (Źródło: grono pedagogiczne, pracownicy, uczniowie i rodzice uczniów szkoły w Klonowskiem)


Janina Jaskólska

 

(1913 - 1979)

 

Magister.


Bruno Jaskólski

 

(1917 - 1969)

 

Magister.


Ewaryst Jaskólski

 

(1932 - 2007)

 

Profesor. JASKÓLSKI Ewaryst [12-28-9], urodzony 31.07.1932 r. w Murzynku (pow. inowrocławski). Profesor Akademii Wychowania Fizycznego. Pochodził z rodziny nauczycielskiej. W czasie nauki w szkole średniej uprawiał lekkoatletykę. W 1954 roku ukończył studia na Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i rozpoczął pracę w Zakładzie Sportów Różnych pod kierunkiem Bronisława Haczkiewicza. Zajmował się obozownictwem, narciarstwem, kajakarstwem i judo. Był jednym z pionierów judo w Polsce i twórcą tej dyscypliny we Wrocławiu (poświęcał jej najwięcej uwagi). Już jako młody asystent był konsultantem, a później instruktorem judo w sekcji Wrocławskiego Teatru Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. W latach 1956–1973 był trenerem klasy mistrzowskiej sekcji judo AZS Wrocław (5 Dan). Założyciel i trener Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej przy Teatrze Pantomimy Wrocław 1958 r., AZS Wrocław 1959 r. Doktoryzował się w zakresie rehabilitacji w 1963 r. w warszawskiej AWF. Trener i sędzia reprezentacji Polski na akademickich mistrzostwach świata w 1968 r. – Portugalia (Lizbona) i 1972 r. – Wielka Brytania (Londyn). Jego wychowankami byli, między innymi, 7-krotny mistrz Polski Ksawery Borowik i 2-krotny mistrz Polski Adam Bęś. Członek Zarządu Polskiego Związku Judo w latach 1981–85. Utrzymywał stałe kontakty z ośrodkami judo w Słowenii i Austrii. Odbył staże zagraniczne, m.in. w Austrii, Niemczech, Jugosławii (Słowenii). Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej (Sekcji Kultury Fizycznej w Wojsku) oraz International Association of Sports Kinetics. Promotor kilkuset prac magisterskich i kilku tytułów profesorskich. Przez kilkanaście lat kierownik Katedry Sportów Walki, a w latach 1985–1988 prorektor ds. nauki. W 1987 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a 1998 r. profesora zwyczajnego. Był promotorem siedmiu doktorów; trzech spośród Jego wychowanków jest doktorami habilitowanymi. Prowadził szerokie badania naukowe dotyczące: ruchu jako metody leczenia chorych i ozdrowieńców po gruźlicy płuc (leczonych chirurgicznie); sprawności fizycznej młodzieży i studentów (obserwacje na podstawie eksperymentów niskiego poziomu składowych koordynacji ruchowych człowieka oraz niskiej ekspozycji zdolności motorycznych, szczególnie wytrzymałości i siły); modyfikacji procesu treningowego w judo i chęci uzyskiwania coraz lepszych rezultatów sportowych; charakterystyki ekspozycji siły kończyn człowieka oraz generacji sił mięśniowych. Stał się autorytetem w dziedzinie judo, uznanym w kraju i za granicą, gdzie zapraszany był jako konsultant i ekspert oraz animator letnich szkół dla dzieci. Za swoje osiągnięcia otrzymał rozliczne odznaczenia i nagrody, m.in.: naukową III stopnia (1976), II stopnia (1979), III stopnia (1990); Srebrny Krzyż Zasługi (1971), Złoty Krzyż Zasługi (1973), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1984), Honorową Odznakę Polskiego Związku Judo (1964) oraz odznaki za zasługi dla sportu.


Zbigniew Stanisław Jaskólski

 

(1957 - 2018)

 

JASKÓLSKI Zbigniew Stanisław [3-6-19], urodzony 7.11.1957 r. we Wrocławiu. Doktor habilitowany fizyki teoretycznej, profesor nadzwyczajny. Studia magisterskie ukończył w 1981 r., w 1989 r. obronił doktorat z fizyki teoretycznej, a w 1999 r. uzyskał habilitację. W 2013 r. otrzymał tytuł profesora nauk fizycznych. Niemal przez całe życie zawodowe był związany z Instytutem Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Ponadto w latach 2000–2004 był zatrudniony w Instytucie Fizyki Uniwersytetu Zielonogórskiego, a od 2006 do 2013 r. pełnił funkcję kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki. Wybitny specjalista w dziedzinie metod matematycznych fizyki i teorii strun oraz konforemnych teorii pola, znany i ceniony w kraju i za granicą. Był sumiennym i oddanym swej pracy nauczycielem akademickim, autorem 43 publikacji naukowych, wypromował 3 doktorów. W 2009 r. uhonorowano Go Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmarł 13.03.2018 r. (Źródło: rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, dziekan Wydziału Fizyki i Astronomii UWr, dyrektor Instytutu Fizyki Teoretycznej UWr)


Adam Jastrzębiec Uznański

 

(1914 - 1986)

 

Taternik - alpinista.


Wacław Jastrzębski

 

(1894 - 1964)

 

Rotmistrz 18-stego Pułku Ułanów Pomorskich.


Arkadiusz Jaśkiewicz

 

(1920 - 1983)

 

Profesor Doktor. Fizyk.


Elżbieta Jezierska

 

(1942 - 2015)

 

JEZIERSKA Elżbieta [19-18-1d], urodzona 30.05.1942 r. w Legionowie. Córka Jadwigi i Jana Paradowskich. Ojciec był absolwentem pierwszego rocznika Akademii Wychowania Fizycznego. Miała dwie siostry – starszą Barbarę i młodszą Marię. W roku 1946 wspólnie z siostrami i rodzicami zamieszkała we Wrocławiu przy ul. Monte Cassino. Naukę szkolną rozpoczęła w Szkole Podstawowej nr 45 na Sępolnie, a po niej podjęła edukację w Liceum Pedagogicznym. Po ukończeniu liceum w 1960 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr 70, a w 1962 r. rozpoczęła studia na wrocławskiej Akademii Wychowania Fizycznego (ukończyła je w 1966 r.). Tam poznała Ryszarda Jezierskiego, za którego wyszła za mąż w 1963 r. Urodziła dwóch synów – Radosława (1967) i Przemysława (1969). Tworzyła z mężem bardzo stabilny i szczęśliwy związek, który trwał blisko 50 lat (Ryszard zmarł nagle – zabrakło kilku miesięcy do obchodów jubileuszu). W 1994 r. Elżbieta została babcią po raz pierwszy, a w 2001 r. po raz drugi. Bardzo kochała i otaczała opieką swoje wnuki – Alicję i Kubę. Od 2013 r. zmagała się z ciężką chorobą. Podjęła intensywne leczenie i bardzo wierzyła, że wyzdrowieje. Do końca miała nadzieję… Odeszła 17.04.2015 r. Spoczęła na cmentarzu parafialnym pw. Świętej Rodziny przy ul. Smętnej na Sępolnie. Była kochającą Mamą, Babcią, Żoną, Córką i Siostrą, dobrą Przyjaciółką, uczynną Sąsiadką, dobrym Człowiekiem. (Źródło: Katarzyna Jezierska)


Ryszard Jezierski

 

(1933 - 2013)

 

JEZIERSKI Ryszard [19-18-1d], urodzony 18.09.1933 r. w Rzeszowie. Doktor Akademii Wychowania Fizycznego, zasłużony nauczyciel akademicki. Dzieciństwo i młodość spędził w Rzeszowie. Za namową kolegów ze szkoły średniej w 1952 r. przyjechał na tzw. Ziemie Odzyskane, do Wrocławia, z którym związał całe swoje późniejsze życie. W latach 1952–1955 odbył studia na Wydziale Wychowania Fizycznego ówczesnej Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego, które ukończył uzyskując tytuł magistra w-f. Będąc jeszcze studentem rozpoczął pracę zawodową jako młodszy asystent w Zakładzie Gimnastyki macierzystej Uczelni, u profesora Mariana Wajnerta. Był czynnym zawodnikiem sekcji gimnastycznej, gdzie uzyskał drugą klasę sportową. Po ukończeniu kursu trenerskiego przejął sekcję gimnastyczną kobiet AZS Wrocław, w której wyszkolił wiele znanych zawodniczek. Pod koniec lat 50. pełnił przez jedną kadencję funkcję prezesa Okręgowego Związku Gimnastyki. Ze swoimi podopiecznymi, jako trener i sędzia, brał udział w wielu zawodach i imprezach krajowych oraz zagranicznych. W latach 1975–1979 był dziekanem Wydziału Wychowania Fizycznego. W 1992 r. przejął kierownictwo Zakładu Gimnastyki w swojej Uczelni, którym kierował do czasu przejścia na emeryturę w 2007 r. Jako długoletni pracownik AWF wychował wiele pokoleń absolwentów – doskonałych dydaktyków i organizatorów sportu. Przez wszystkich lubiany i szanowany – wymagający, ale sprawiedliwy nauczyciel, człowiek, na którego pomoc i zaangażowanie zawsze można było liczyć. Doskonały organizator, niezwykle aktywny współtwórca wielu struktur organizacyjnych Uczelni, wśród których szczególnie bliski Jego sercu był Letni Ośrodek Dydaktyczny w Olejnicy koło Leszna. Wieloletni współpracownik i przyjaciel Dolnośląskiego Szkolnego Związku Sportowego, członek zarządu jego wrocławskiego oddziału. Twórca wrocławskiego programu poprawy sprawności fizycznej dzieci i młodzieży pn. „Sprawny Dolnoślązaczek”. Odznaczony przez Ogólnopolski Szkolny Związek Sportowy odznaką „Przyjaciel Sportu Szkolnego”. W ostatnich latach swojego życia niezwykle mocno zaangażował się w działalność Stowarzyszenia Absolwentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, którego był współzałożycielem i wieloletnim prezesem. Na Uczelni śp. Ryszard poznał swoją małżonkę Elżbietę, wówczas studentkę, z którą w szczęśliwym i zgodnym związku spędził 49 lat. Wspólnie wychowali dwóch synów i doczekali się wnucząt. Był bardzo dobrym Mężem, Ojcem i Dziadkiem. Odszedł nagle 21.01.2013 r., ale żyje cały czas w sercach i wspomnieniach bliskich Mu osób. (Źródło: Radosław Jezierski)


Irena Jezioro

 

(1922 - 1993)

 

Lekarz Medycyny.


Ignacy Jędraszak

 

(1876 - 1949)

 

Były więzień obozów koncentracyjnych Oświęcima i Buchenwaldu.


Agnieszka Ewa Jędrusyna

 

(1969 - 2019)

 

JĘDRUSYNA Agnieszka Ewa z d. Goncerzewicz [4-1-11], urodzona 31.03.1969 r. Wieloletni i oddany pracownik Festiwalu Wratislavia Cantans oraz biura poselskiego Lidii Geringer de Oedenberg. Szlachetny człowiek. Pozostała w pamięci i sercach. Odeszła 6.03.2019 r. (Źródło: nekrologi.net)


Janusz Jędrzejczak

 

(1945 - 2002)

 

Lekarz Weterynarii.


Jadwiga Jonasowa

 

(1909 - 1981)

 

Profesor Doktor Medycyny.


Henryk Ferdynand Juniewicz

 

(1866 - 1941)

 

Zaginął w Łagrach NKWD w 1941r.


Józef Kaczmarek

 

(1897 - 1985)

 

Legionista, Powstaniec Wielkopolski, Przodownik Ochrony Pogranicza.


Piotr Kaczmarzyk

 

(1957 - 2020)

 

KACZMARZYK Piotr [4-23-17A], urodzony 8.07.1957 r. Od 1989 r. wychowawca, w latach 1992–1996 kierownik internatu, a od 1996 r. do śmierci, czyli przez 24 lata, dyrektor Miejskiego Ośrodka Wychowawczego w Sobótce. Miłośnik pracy z młodzieżą trudną, pomysłodawca nowoczesnego sposobu resocjalizacji. Wraz z zespołem pedagogów stworzył w placówce system oparty na humanistycznym, eklektycznym podejściu do dziecka. Był wrażliwy, otwarty, dobry. W kierowanym przez Niego ośrodku panowała zawsze rodzinna atmosfera, a wdrożony system wychowawczy dawał poczucie bezpieczeństwa wychowankom i pracownikom. Śp. Piotr był dobrym organizatorem, zawsze dbał o unowocześnianie bazy materialnej placówki, zakup pomocy dydaktycznych, wspierał kadrę pedagogiczną placówki, umożliwiał rozwój zawodowy pracownikom. MOW w Sobótce pod jego kierunkiem spełniał wszystkie standardy obowiązujące placówkę oświatową. Zawsze dyspozycyjny, elegancki, „z klasą”, godnie reprezentował ośrodek na zewnątrz. Za swoje zaangażowanie w pracę z młodzieżą, osiągnięcia zawodowe i umiejętne kierowanie ośrodkiem corocznie otrzymywał Nagrodę Starosty Powiatu Wrocławskiego. W 2015 r. został uhonorowany Nagrodą Kuratora Oświaty. Za całokształt pracy zawodowej i pracy z młodzieżą trudną odznaczono Go Medalem Ministra Edukacji Narodowej. Zmarł 12.11.2020 r. (Źródło: strona www Miejskiego Ośrodka Wychowawczego w Sobótce)


Karol Grzegorz Kalemba

 

(1953 - 2017)

 

KALEMBA Karol Grzegorz [15-21-15], urodzony 26.10.1953 r. Pracę w „Gazoprojekcie” rozpoczął na stanowisku dyrektora ekonomicznego, a od 30.01.1995 r. był dyrektorem naczelnym tej firmy. Po podpisaniu aktu założycielskiego spółki akcyjnej, został 1.10.1995 r. powołany na prezesa Zarządu Biura Studiów i Projektów Gazownictwa „Gazoprojekt” SA. Był wspaniałym, mądrym i szlachetnym Człowiekiem. Posiadał wiedzę i doświadczenie, które przez wiele lat służyły firmie. Miał także wielkie pokłady empatii i zrozumienia. Ludzie tego pokroju nie zdarzają się często i tym boleśniej odczuwa się ich stratę. Zmarł 5.05.2017 r. (Źródło: Zarząd i pracownicy BSiPG „Gazoprojekt” SA)


Stefan Kaleta

 

(1926 - 1991)

 

Docent Doktor. Pochowany w Bieczu.


Leszek Kaliniewicz

 

(1897 - 1969)

 

Doktor.


Stanisław Maria Kaliniewicz

 

(1928 - 2009)

 

Doktor.


Bożena Kalinowska

 

(1923 - 2015)

 

Magister. Psycholog. Porucznik Szarych Szeregów.


Eugeniusz Kalinowski

 

(1927 - 2001)

 

Profesor Zwyczajny Politechniki Wrocławskiej. Żołnierz Armii Krajowej.


Paweł Kazimierz Kalinowski

 

(1956 - 2018)

 

KALINOWSKI Paweł Kazimierz [5-21-19], urodzony 9.02.1956 r. Magister inżynier architektury. Studia ukończył na Politechnice Wrocławskiej w 1979 r. Od 1994 r. właściciel Biura Projektów Paweł Kalinowski we Wrocławiu. Specjalizował się w architekturze użyteczności publicznej, szczególnie w obiektach sportowych; posiadał doświadczenie w projektowaniu mieszkań, laboratoriów oraz zakładów przemysłowych i produkcyjnych. Z sukcesami od wielu lat uczestniczył w konkursach branżowych. Wykonywał projekty koncepcyjne, budowlane z pozwoleniem na budowę, wykonawcze; prowadził nadzór autorski. Należał do Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP. Był członkiem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego I kadencji. Zmarł 8.01.2018 r. (Źródło: nekrolog – Rada Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP i mgr inż. arch. Zbigniew Maćków Przewodniczący Rady)


Zdzisław Kalinowski

 

(zm. 1943)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Rozstrzelany w Siedlcach w 1943r.


Stefan Kaliński

 

(1902 - 1970)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Krzysztof Kalmarczyk

 

(2006 - 2017)

 

KALMARCZYK Krzysztof [13-2-24], urodzony 22.08.2006 r. Krzyś obchodziłby swoje 11. urodziny. Niestety, nie doczekał się życzeń ani prezentów. Tego uśmiechniętego zawsze chłopca nie ma już wśród nas. Jego dopiero zaczynające się życie zakończyło się przedwcześnie w tragicznych okolicznościach. W środę 16 sierpnia Krzysiu spędzał swój kolejny wakacyjny dzień. Jadąc na rowerze zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, by prawidłowo je przekroczyć prowadząc swój pojazd. Wtedy został potrącony przez nadjeżdżający samochód. Przez kilka dni lekarze walczyli o jego życie – niestety, przegrali tę nierówną walkę. Krzysiu był piłkarzem Ślęzy Wrocław. Treningi zaczynał u trenera Marcina Dłużniaka, a następnie trafił do zespołu prowadzonego przez trenera Gustawa Sadowskiego. Z myślą zwłaszcza o takich chłopcach, jak Krzysiu, Ślęza buduje obiekt na Kłokoczycach i już za kilka miesięcy na powstających tam boiskach biegać będą Jego koledzy. Sam Krzysiu tego nie doczekał… Zmarł 21.08.2017 r. (Źródło: zarząd, działacze, trenerzy i sportowcy 1 KS Ślęza Wrocław)


Wiesław Kalwat

 

(1938 - 2018)

 

KALWAT Wiesław [10-13-11], urodzony 13.07.1938 r. Wieloletni członek samorządu Izby Adwokackiej we Wrocławiu; były kierownik Zespołu Adwokackiego nr 1 w Złotoryi. Zmarł 5.07.2018 r. (Źródło: nekrolog w „Gazecie Wrocławskiej”)


Henryk Kałuża

 

(1924 - 1989)

 

Nauczyciel, Filolog.


Edmund Kałwak

 

(1923 - 2013)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Antoni Kaminiarz

 

(1938 - 2014)

 

Lekarz Medycyny.


Bronisław Kamiński

 

(1931 - 1994)

 

Lekarz weterynarii.


Tadeusz Kaniowski

 

(1921 - 2009)

 

KANIOWSKI Tadeusz [3-22-12], urodzony 4.04.1921 r. w Gródku Jagiellońskim k/Lwowa. Profesor doktor habilitowany nauk medycznych. Studia lekarskie rozpoczął w 1940 r. w Lwowskim Instytucie Medycznym. We wrześniu 1945 r., w ramach akcji repatriacyjnej, przybył do Krakowa, gdzie na przełomie lat 1945/1946 ukończył studia, uzyskując dyplom lekarza medycyny. W 1946 r. rozpoczął pracę w Klinice Radiologicznej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu na stanowisku młodszego asystenta. W 1948 r. został powołany do pełnienia służby wojskowej i – jako podporucznik – otrzymał stanowisko kierownika pracowni rentgenowskiej Szpitala Marynarki Wojennej w Oliwie. W 1949 r. powrócił do Wrocławia, gdzie do 1954 r. pracował jako starszy asystent w Klinice Radiologicznej Uniwersytetu i Politechniki, legitymując się już tytułem doktora nauk medycznych. W 1954 r. uzyskał stanowisko adiunkta w tej klinice, w 1961 r. pomyślnie zamknął przewód habilitacyjny, a w 1963 r. został mianowany docentem. Od 1965 r. sprawował funkcję kierownika pracowni rentgenowskiej przy II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej we Wrocławiu, a po reorganizacji w 1971 r. został dyrektorem Instytutu Radiologii i Radioterapii oraz Zakładu Rentgenodiagnostyki. W 1973 r. uzyskał tytuł profesora nauk medycznych. W latach 1971–1972 pełnił obowiązki prodziekana, a w okresie 1972–1974 dziekana Wydziału Lekarskiego AM we Wrocławiu. W 1982 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę i zaczął prowadzić konsultacje radiologiczne w Dolnośląskim Centrum Gruźlicy i Chorób Płuc we Wrocławiu. Odbył staże naukowe: w 1965 r. w Zakładzie Radiologii Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej w Monachium; w 1967 r. w Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej w Utrechcie (Holandia); a w 1970 r. w Zakładzie Radiologii Szpitala Uniwersyteckiego w Arhus (Dania). W okresie swej wieloletniej działalności medycznej i pedagogicznej ogłosił drukiem 110 prac z różnych dziedzin rentgenodiagnostyki. Był promotorem 8 doktoratów i recenzentem 10 przewodów habilitacyjnych. W 1986 r. został mianowany na Członka Honorowego Polskiego Radiologicznego Towarzystwa Naukowego. Za swą ofiarną pracę w Akademii Medycznej we Wrocławiu został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Uczelni i Odznaką „Zasłużony dla Śląskiego Okręgu Wojskowego”. Był niepodważalnym autorytetem w zakresie rentgenodiagnostyki, nie tylko w środowisku wrocławskim i nie tylko w Polsce. Cechowała Go niezwykła sumienność i prawość. Zmarł 20.04.2009 r. (Źródło: syn, prof. Wojciech Kaniowski, Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusz Gepperta we Wrocławiu „MEDIUM”, czerwiec–lipiec 2010)


Mieczysław Kaplicki

 

(1925 - 2004)

 

Doktor Nauk Medycznych.


Aniela Karasińska

 

(1916 - 1984)

 

Doktor.


Elżbieta Karasińska

 

(1944 - 2009)

 

Lekarz Stomatologii.


Leopold Karasiński

 

(1886 - 1952)

 

Architekt.


Janina Zofia Kargol

 

(1946 - 2018)

 

KARGOL Janina Zofia [4-13-12A], urodzona w 20.06.1946 r. Magister. Po ukończeniu liceum pedagogicznego w Wałbrzychu rozpoczęła pracę jako nauczyciel nauczania początkowego w Szkole Podstawowej nr 8 w Wałbrzychu. Od 1976 r. uczyła w Publicznej Szkole Podstawowej nr 30 im. Armii Krajowej w Wałbrzychu. W tym samym roku ukończyła kurs nauczania początkowego, a w 1978 r. studium nauczania początkowego we Wrocławiu. W 1982 r. została wicedyrektorem szkoły. W 1983 r. ukończyła z wynikiem „bardzo dobry” studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. W 1988 r. awansowała na stanowisko dyrektora szkoły, a od 2000 r. do przejścia na emeryturę w 2005 r. była ponownie wicedyrektorem. Przygotowywała wojewódzkie konkursy matematyczne i historyczne. Pracując dla środowiska, miasta oraz województwa organizowała imprezy, uroczystości, zimowiska i kolonie dla dzieci z ubogich rodzin. Była pomysłodawczynią wielu akcji charytatywnych. Z Jej inicjatywy otwarto Szkolny Klub Europejski. Była nauczycielem, który swój czas i zaangażowanie poświęcił dla dobra edukacji, wychowania i opieki nad dziećmi. Zmarła w Wałbrzychu 20.06.2018 r. (Źródło: historia szkoły – zspnr3.walbrzych.pl)


Danuta Karkowska

 

(1922 - 1989)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Kazimierz Karkowski

 

(1920 - 1986)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Jerzy Karpf

 

 

Wywieziony w 1944 r. ze Lwowa, zaginął w kopalniach Donbasu.


Henryk Karpiński

 

(1926 - 1997)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Irena Kasek

 

(1930 - 2014)

 

Sybiraczka


Jan Kaszuba

 

(1913 - 1997)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Aniela Kaszubska

 

(1918 - 1964)

 

Pedagog.


Irena Olga Kaszubska-Polkowska

 

(1922 - 1997)

 

Lekarz Pediatra.


Tadeusz Kaszubski

 

(1916 - 1987)

 

Adwokat.


Bronisław Kaszyński

 

(1929 - 2006)

 

Lekarz Medycyny.


Andrzej Jacek Kaucz

 

(1952 - 2019)

 

KAUCZ Andrzej Jacek [10-4-1A], urodzony 13.06.1952 r. w Koszalinie. Prawnik i prokurator. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1979 r. trafił do „brygady tygrysa", czyli zespołu zajmującego się przestępstwami gospodarczymi, a potem sprawami politycznymi. Prowadził sprawy przeciwko Władysławowi Frasyniukowi (żądał dla niego dziesięciu lat więzienia), Barbarze Labudzie i pracownikom „Pafawagu”. W latach 1994–1998 był prokuratorem wojewódzkim we Wrocławiu. Odwołany przez Hannę Suchocką, ówczesną minister sprawiedliwości, przeszedł do Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu. W październiku 2001 r. krótko był zastępcą prokuratora generalnego. W 2014 r. został członkiem, a następnie sekretarzem Krajowej Rady Prokuratury. W 2016 r. przeszedł w stan spoczynku. W 2017 r. wszedł w skład zarządu Stowarzyszenia Prokuratorów „Lex Super Omnia" (krytycznego wobec Zbigniewa Ziobry). Zmarł 21.03.2019 r. (Źródło: Wikipedia)


Tadeusz Kawa

 

(1927 - 1988)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Borowicz".


Zdzisław Kawala

 

(1939 - 2002)

 

Profesor doktor habilitowany inżynier.


Alicja Barbara Kawecka

 

(1928 - 2014)

 

Doktor Nauk Medycznych. KAWECKA Alicja Barbara [11-24-17], urodzona 1.01.1928 r. Lekarz internista. W 1959 r. ukończyła specjalizację z chorób wewnętrznych I stopnia, a w 1963 r. – II stopnia. Obroniła pracę doktorską na Akademii Medycznej w 1972 r. Zmarła 29.05.2014 r. (Źródło: Centralny Rejestr Lekarzy RP)


Józef Kaźmierczyk

 

(1926 - 1993)

 

Profesor archeologii.


Edward Stanisław Kempa

 

(1927 - 2006)

 

KEMPA Edward Stanisław [5-1-15], urodzony 27.09.1927 r. w Rudzie Śląskiej. Profesor doktor habilitowany. Był pierwszym historycznie absolwentem Wydziału Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej (1954). Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1963 r. na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Warszawskiej w zakresie odwadniania i zgazowywania osadów ściekowych, a stopień doktora habilitowanego – w 1976 r. na Wydziale inżynierii Sanitarnej PWr. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1986 r. Do czasu przejścia na ustawową emeryturę (1 X 1997 r.) pracował na stanowisku profesora zwyczajnego w Instytucie Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Zielonogórskiego. Nie tracił kontaktów ze studentami i uczelnią do ostatnich dni życia. Był uczonym o autorytecie uznanym w kraju i za granicą, ekspertem i doradcą WHO i innych organizacji ONZ. Bogaty dorobek naukowy Profesora to ponad 310 publikacji naukowych, 15 książek i skryptów, 340 ekspertyz i opinii technicznych, ponad 100 recenzji naukowych, liczne tłumaczenia (znał biegle języki niemiecki i angielski), kilkanaście patentów i wynalazków. Wypromował 10 doktorów, recenzował 25 prac doktorskich i kilkanaście habilitacyjnych. Przyczynił się do rozwoju gospodarki wodno-ściekowej i ochrony wód w Polsce. Zaprojektował 30 oczyszczalni ścieków, zrealizowanych w całej Polsce, a także 4 zakłady uzdatniania wody. Nie sposób w krótkiej notatce wymienić ogrom Jego dokonań i sukcesów zawodowych. Był docenianym i nagradzanym naukowcem. Otrzymał najwyższe odznaczenia państwowe, m.in. Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi, odznaczenia, medale, nagrody, dyplomy Politechniki, MEN, a w ostatnim miesiącu życia – Odznakę Honorową Absolwenta Politechniki Wrocławskiej. Zasługami i dokonaniami można by obdzielić nie jednego naukowca. Obdarowany bogato zdolnościami, pracowicie realizował swoje powołanie zawodowe, przy czym odważnie opowiadał się za prawdą i sprawiedliwością. Kochał swoje córki: Justynę, Emilkę i małżonkę Lidię, którą z miłością wspominał i przywoływał w różnych sytuacjach, bowiem towarzyszył jej cierpieniu do końca (18 grudnia przed 15 laty odeszła do wieczności). Uroczystości pogrzebowe Profesora odbyły się 20 grudnia. Rozpoczęła je koncelebrowana nad trumną Zmarłego Msza św. pod przewodnictwem Jego Ekscelencji ks. biskupa-seniora Józefa Pazdura, który wygłosił również homilię. W imieniu parafian Zmarłego pożegnał proboszcz ks. kanonik Janusz Prejzner, w imieniu sąsiadów i przyjaciół – prof. dr Ludwika Sadowska. Na cmentarzu, nad grobem Zmarłego Profesora przypomniał Jego dokonania naukowe przedstawiciel rektora Politechniki Wrocławskiej i przedstawiciel Uniwersytetu Zielonogórskiego – w imieniu tamtejszego środowiska naukowego i studentów. Do grobu została rzucona garść ziemi z rodzinnej miejscowości Profesora z Rudy Śląskiej. Spełniło się marzenie Zmarłego, aby podczas Jego pogrzebu wszystkie dzwony zagrały pięknem ich pełnego brzmienia. Tak się stało – z chwilą, gdy trumna z Jego ciałem opuszczała progi świątyni, wszystkie dzwony głośno zabrzmiały w podzięce i pożegnaniu. Zmarły Profesor był człowiekiem nadzwyczaj prawym i żarliwym katolikiem, głęboko zaangażowanym w życie Kościoła, a swoje doświadczenie naukowe, pomysły i inwencje umiał spożytkować w pracy redakcyjnej czasopisma „U Świętej Rodziny”. Ksiądz proboszcz wygłosił słowa pożegnania: „Panie Profesorze Edwardzie, Dobroczyńco naszej Wspólnoty Parafialnej i Wielki Przyjacielu duszpasterzy Świętej Rodziny. Tu, w ziemskim Kościele, tracimy w Twojej osobie wzór życia katolickiego. Tracimy członka Rady Parafialnej, współredaktora naszego czasopisma „U Świętej Rodziny”, współzałożyciela parafialnej fundacji „Sancta Familia”. Tracimy inicjatora odtworzenia, a dziś możemy powiedzieć, również fundatora naszych trzech dzwonów. Ich piękny głos wzywający mieszkańców Wielkiej Wyspy do modlitwy, będzie dla nas i następnych pokoleń przypomnieniem Twojej zacnej osoby. Czcigodny Panie Profesorze Edwardzie! Za to wszystko dziękujemy! Wiemy, że ten dzień jest dla Ciebie bardzo radosny, bo jest on spełnieniem Twojej głębokiej wiary w zjednoczenie z Jezusem w niebie. Wiemy też, że tam, u tronu Wszechmogącego zyskujemy pewnego i tak zacnego Orędownika. Twoja służba dla naszej Parafii zmieniła tylko swój wymiar z ziemskiego na ten w Kościele trwającym w niebie, przy Bogu. Panie Profesorze! Wypraszaj nam potrzebne łaski, abyśmy godnie pielgrzymowali do dnia, kiedy i nas odwoła Bóg Ojciec. Wierzymy, że tam w wiecznej radości spotkamy się ponownie”. Wspomnienia córek: „Jaki był Nasz Tata? Przede wszystkim wesoły, ale przy tym bardzo wymagający. Jego wesołość widać było wyraźnie, kiedy oglądał z nami filmy rysunkowe i śmiał się serdecznie, jak małe dziecko. Nasze wierszyki i piosenki nagrywał na taśmie magnetofonowej, kiedy jeszcze byłyśmy w wieku przedszkolnym; rozładowywał naszą tremę rozśmieszaniem nas – i te właśnie jego chichoty wraz z naszymi są do dziś utrwalone na nagraniach. Nauczył nas Modlitwy do Anioła Stróża i modlił się z nami wieczorem. Miał naprawdę wielkie zaufanie do Aniołów Stróżów i zawsze przez cale życie przypominał nam, byśmy się do nich uciekały w każdej sytuacji. Mówił też, by modlić się do Anioła Stróża tych osób, które zostały postawione na naszych drogach. Lubił się z nami bawić i uprawiać sporty i turystykę. Nauczył nas jeździć na łyżwach – zabierał nas do szkółki łyżwiarskiej i jeździł razem z nami – był bardzo dobrym łyżwiarzem. Do dziś uprawiamy ten sport i jest on nadal przez nas ulubiony. W ogródku obok naszego domu (wtedy jeszcze niezagospodarowanym przez sąsiadów) wylewał w zimie dla nas lodowisko i codziennie wieczorem dolewał świeżą wodę, byśmy miały czystą i równą taflę na następny dzień. Jeździł z nami na kuligi, sanki – zawsze jeden urlop spędzaliśmy z całą rodziną zimą – chyba lubił tę porę roku i skrzący się śnieg. Latem często jeździliśmy w Karkonosze, najczęściej do Karpacza. Tam uwielbiał górskie wędrówki z nami i zapoznawał nas z przyrodą. Już jako małe dziewczynki poznałyśmy Karkonosze wzdłuż i wszerz. Rano, kiedy jeszcze spałyśmy, wymykał się na zbieranie grzybów – kurek, które potem smażył dla nas na masełku – pychota! – do dziś pamiętamy ten cudny aromat. Był też bardzo wymagający i z wiekiem, gdy dorastałyśmy, wymagał od nas szczerości, porządku i rzetelnego podejścia do nauki w szkole. Sprawdzał nasze odrobione lekcje, zwłaszcza z matematyki. Uczył nas też angielskiego, przy czym nie zawsze udawało się nam skupić, bo to przecież był nasz Tato, a nie surowy nauczyciel. Zmarł 16.12.2006 r. po ciężkiej chorobie nowotworowej, z którą przez ponad pięć lat dzielnie się zmagał. (Redakcja „U Świętej Rodziny”; proboszcz – Janusz Prejzner; córki: Justyna Kempa-Teper i Emilka Borkowska)


Mieczysław Kempa

 

(1896 - 1962)

 

Długoletni dyrektor Zakładu Głuchych we Lwowie i Wrocławiu. Prezes Związku Głuchych we Wrocławiu.


Czesław Kempisty

 

(1925 - 1987)

 

Profesor doktor habilitowany medycyny. Więzień obozów koncentracyjnych.


Lidia Kędzierska-Goździk

 

(1933 - 2006)

 

KĘDZIERSKA-GOŹDZIK Lidia [7-7-1], urodzona 19.01.1933 r. w Pałecznicy. Córka Jana i Marianny z domu Łyko. Doktor nauk medycznych, farmakolog i otolaryngolog. Pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Farmakologii Akademii Medycznej we Wrocławiu rozpoczęła 1.02.1955 r., jeszcze w okresie studiów, które ukończyła na Wydziale Lekarskim 30.09.1957 r. Stopień doktora nauk medycznych uzyskała w 1966 r.; od 1.10.1966 r. do 30.09.1998 r., tj. do emerytury, była zatrudniona na stanowisku adiunkta. Pracę w zakładzie teoretycznym łączyła z pracą lekarza laryngologa. W latach 1971–1979 pełniła funkcję kierownika Zakładu Farmakodynamiki Akademii Medycznej we Wrocławiu. Zawsze potrafiła przyciągać młodych ludzi, skupiać ich wokół siebie, a co najważniejsze – zatrzymać przy sobie i nadać właściwy kierunek ich ścieżce zawodowej, a często i życiowej. Była dla całego środowiska farmakologicznego Mistrzem – wzorem do naśladowania. Przekazywała swoim uczniom ogromną wiedzę; wykształciła wiele pokoleń lekarzy medycyny, stomatologii, farmaceutów, pielęgniarek oraz analityków. Niemal w każdej przychodni, aptece, szpitalu pracują Jej uczniowie. Także większość obecnych pracowników Akademii Medycznej to wychowankowie Pani Doktor Lidii, którzy czują się zaszczyceni, że ich drogi się spotkały. Dr Kędzierska-Goździk została wyróżniona Srebrną i Złotą Odznaką Honorową Akademii Medycznej. Zmarła 1.10.2006 r. (Źródło: prof. dr hab. Adam Szeląg, Kierownik Katedry i Zakładu Farmakologii Akademii Medycznej we Wrocławiu, „MEDIUM”, styczeń 2009)


Halina Kępisty

 

(1930 - 2018)

 

KĘPISTY Halina [16A-1G-30], urodzona 27.04.1930 r. Magister farmacji, absolwentka Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej we Wrocławiu, rocznik 1953. Zmarła 21.12.2018 r. (Źródło: Dolnośląska Izba Aptekarska)


Zofia Kiciewicz

 

(1922 - 2010)

 

Żołnierz Powstania Warszawskiego ps. "Zośka".


Stanisław Kiciński

 

(1924 - 2018)

 

KICIŃSKI Stanisław [7-12-10], urodzony 25.09.1924 r. w Izbicy Kujawskiej. W 1952 r. zawarł związek małżeński z Janiną (urodzoną 23.10.1925 r., zmarłą 4.02.2015 r.). Miał dwoje dzieci: Bożenę i Krzysztofa. Był kochającym rodzicem, dziadkiem i pradziadkiem. Zmarł 31.12.2018 r. (Źródło: mowa pogrzebowa)


Krystyna Zofia Kiełbińska

 

(1925 - 2004)

 

Inżynier Rolnictwa.


Krystyna Kierczyńska

 

(1922 - 1999)

 

Żołnierz Armii Krajowej "Muszka".


Bogdan Kierczyński

 

(1924 - 2020)

 

KIERCZYŃSKI Bogdan [5-1-13], urodzony 17.05.1924 r. Weteran II wojny światowej, kawaler Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), współtwórca mleczarstwa na Dolnym Śląsku. Człowiek wielkiego serca, ukochany Tato, Dziadek i Pradziadek. Zmarł 15.08.2020 r., w wieku 96 lat. (Źródło: nekrolog, „Gazeta Wyborcza”).


Zdzisław Kiernicki

 

(1919 - 2001)

 

Porucznik Armii Krajowej "SPA II".


Józef Stanisław Kiernożycki

 

(1899 - 1940)

 

Kapitan Wojska Polskiego, Ofiara Zbrodni "Katyńskiej".


Tadeusz Kierśnicki

 

(1895 - 1976)

 

Kapitan Rezerwy.


Bronisław Kijowski

 

(1906 - 1998)

 

Uczestnik walk od Tobruku po Monte Cassino.


Matylda Kiniarz

 

(1897 - 1982)

 

Nauczycielka.


Bolesław Kinsner

 

(1902 - 1963)

 

Uczestnik walk 3 Powstania Śląskiego, Kampanii Wrześniowej w Tobruku i walki pod Monte Cassino.


Kazimierz Kinsner

 

(1924 - 1996)

 

Profesor Politechniki Wrocławskiej. Żołnierz Samodzielnej Brygady Karpackiej. Uczestnik Walk pod Tobrukiem, Gazalą, Mote Cassino, Bolonią.


Krystyna Kinsner

 

(1923 - 2020)

 

sanitariuszka Powstania Warszawskiego ps. "Promień", "Geńka"; dr n med. internista


Witalis Kiriczenko

 

(1916 - 1984)

 

żołnierz Armii Krajowej; inżynier


Witalis Kiriczenko

 

(1916 - 1984)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Zofia Kirszańska

 

(1892 - 1973)

 

Nauczycielka.


Włodzimierz Kisil

 

(1931 - 2013)

 

Dziennikarz.


Kazimierz Kisilewicz

 

(1922 - 1978)

 

Były więzień obozu Gross Rosen.


Michalina Kisilewicz

 

(1884 - 1971)

 

Zasłużona nauczycielka.


Irena Kittay

 

(1886 - 1980)

 

Żołnierz Armii Krajowej


Stanisław Aleksander Klee

 

(1923 - 2017)

 

Adwokat. KLEE Stanisław Aleksander [9-43-1], urodzony 13.11.1923 r. Adwokat, wieloletni członek samorządu Izby Adwokackiej; miłośnik gór i przyrody, harcerz, sportowiec. Najukochańszy Tata i wspaniały Dziadek. Zmarł 2.01.2017 r. (Córka – nekrolog GW 7.01.2017 r.)


Zbigniew Klimczyk

 

(1922 - 1990)

 

Artysta, Plastyk.


Helena Klimkiewicz

 

(1923 - 1993)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Szarotka".


Jerzy Klimkiewicz

 

(1923 - 1995)

 

Żołnierz Armii Krajowej ps. "Biały".


Lesław Kliś

 

(1949 - 2001)

 

Lekarz Medycyny.


Marian Bolesław Kliś

 

(1915 - 1993)

 

Kawaler Orderu Virtuti Militari. Obrońca Wybrzeża. Żołnierz II-go Korpusu.


Witold Klonecki

 

(1930 - 2012)

 

Profesor Doktor Habilitowany. Matematyk.


Wacław Piotr Klukowski

 

(1903 - 1996)

 

Żołnierz Armii Krajowej.


Bohdan Roland Klus

 

(1924 - 2012)

 

Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim "Wyżyna".


Piotr Szczepan Klus

 

(1896 - 1967)

 

Major Armii Krajowej. Więzień Gułagu.


Jan Adam Knappe

 

(1939 - 2012)

 

Inżynier Geodeta. Wykładowca Geodezji i Informatyki na Akademii Rolniczej we Wrocławiu.


Antoni Kobylak

 

(zm. 2001)

 

Uczestnik Wojny Obronnej. Żołnierz Armii Krajowej Okręgu Wileńskiego.


Anna Teresa Koch

 

(1927 - 2017)

 

KOCH Anna z d. Hładowska [9-1-11], urodziła się 14.08.1927 r. w Milanówku, była córką Michała i Zofii Jaźwińskich. Magister, absolwentka SGPiS w Warszawie, najstarszej uczelni ekonomicznej w Polsce, wieloletni pracownik badawczy w Instytucie Organizacji i Zarządzania PWr. Anna Koch zmarła 23.01.2017 r. (Nekrolog GW 26.01.2017 r.)


Justyna Koch

 

(1953 - 1988)

 

Lekarz.


Urszula Kochanowska

 

(1921 - 2007)

 

Żołnierz Armii Krajowej. Magister Inżynier.


Bolesław Kochanowski

 

(1919 - 1984)

 

Pilot szybowcowy. Magister Inżynier.


Justyna Kociatkiewicz

 

(1970 - 2019)

 

KOCIATKIEWICZ Justyna [4-14-1], urodzona 20.01.1970 r. Doktor w Zakładzie Literatury i Kultury Amerykańskiej w Instytucie Filologii Angielskiej UWr. Stopień doktora uzyskała w 2001 r. Jej badania naukowe koncentrowały się wokół problematyki gatunkowej i kwestii narratologicznych współczesnej powieści amerykańskiej. Interesowała się strategią i chwytami narracji konspiracyjnej, formacją charakteru w literaturze i kulturze amerykańskiej, płcią kulturową w XIX-wiecznej powieści europejskiej, zagadnieniami współczesnej powieści historycznej, teorią narracji filmowej i adaptacjami filmowymi. Dr Kociatkiewicz prowadziła zajęcia z literatury amerykańskiej, teorii literatury i teorii narracji filmowej. Była stypendystką programów Tempus (University of Strathclyde, Glasgow) i Fundacji Fulbrighta (Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley). Była członkiem Polskiego Towarzystwa Studiów Amerykanistycznych. W latach 2005–2013 pełniła w Instytucie Filologii Angielskiej funkcję zastępcy dyrektora ds. dydaktycznych. Zmarła 27.03.2019 r. (Źródło: strona internetowa Instytutu Filologii Angielskiej UWr)